آگاهى طبقاتى از چشم‌انداز ماركسيستى CLass Consciousness in the Marxist Perspective

آگ&= #1575;هى طبقاتى از چش= 605;‌انداز ماركسيستى

Class Consciousness in the Marxist Perspective

از انتشارات "سازمان كارگران كمونيست"

تر&#= 1580;مه: م. ‌شهرام

مقدمه

موضوع آگاهى طبقات= 09; با اينكه كمت= 585; مورد بحث قرا= 585; گرفته اما هنوز سوژة اصلى سياست انقلابى محس= 08;ب مى‌شود. اين مسئله به منزله چشم‌ا= 06;داز طبقه كارگر است كه به يك درك واقعاً جمعى و پويا نسبت به وضعي= 578; تاريخى‌اش‏ دست يابد، وضعيتى كه ما در آن چگونگى تكاليف و ساختار يك تشكل انقلاب= 09; را مشاهده مى‌= 03;نيم. در واقع، مفاهي= 05; سازمانى، بعنوان نتاي= 80; منطقى از مسئله آگاهى بطور اعم و آگاهى طبقات= 09; بطور اخص‏ حاصل مى‌شون= 83;.

در مقاله زير، اين مسئله را از نقطه‌نظر ماترياليسم تاريخى بررس= 09; مى‌كنيم. در اي = 6; نوشته، تاري= 82; پرولتاريا و تحليل كمونيست‌هاš= 8; از ماركس‏ تا بحال، به بحث گذاشته مى‌ش= 08;د تا به استنتا= 580;‌هايى دربارة آگاه= 09; پرولتاريا دست يافته و از اين نتايج= 548; راهنمايى در پراتيك سياس= 09;‌مان مهيا سازيم.

آگاهى "بطور اعم"

منشاء ايده يا آگاهى، بمدت هزاران سال ايدئولوگ‌ه= 5;ى جامعه طبقات= 09; را مشغول نموده است. در جامعه باستانى فيلسوفانى نظير افلاطو= 06; و ارسطو ايده ر= 575; چيزى "ذاتى" ملاحظه مى‌ك= 85;دند كه فقط با انديشيدن آش= 03;ار مى‌شود. پس‏ اž= 6; اين ايده‌آل= 10;ست‌هاى اوليه، فلاسفه مسيح= 09; بمانند آكيناس‏ (Aquinas) به صحنه آمدند ك= 607; خدا را منبع آگاهى بشرى م= 609;‌دانستند. همراه با تكامل توليد سرماي= 07;‌دارى متفكرين ماترياليست اوليه نظير بيكن و دكارت پديدار شدند با اين استدلال كه ايده نه چيزى &#= 1601;طرى است و نه از آسمان نازل م= 609;‌شود بلكه به نوعى محصول هستى مادى بشرى است. ماترياليس = 5; "بورژوايى" در نيمه قرن ن&#= 1608;زدهم همگام با رشد عظيم سرمايهR= 04;دارى به اوج خود رسيد.

ماتريال= 10;سم بورژوايى در ايام حاكميتش‏ (تق= 585;يبا 70-1840) با اتكاء به مباحث علوم طبيعى، با سرعت همه ماترياليست̴= 4;هاى ماقبل خود را پشت سر گذارد. فرض‏ ¦= 2;ايه‌اى اين نوع ماترياليسم بر اين اساس‏ بود كه جهان مادى، مستقل از ما وجود داشته و برخورد با اي= 606; جهان، منشأء آگاهى‌مان م= 09;‌باشد. تا اينجاى كار، ماترياليسم تاريخى با ماترياليسم بورژوايى همراه است. عليرغم تما= 05;ى تلاش‏هاى ماركس‏شناس= 5;ن آكادميك در ا= 606;كار آن، بي‌هيچ شكى، ماركس‏ تحقيق بر روى آگاهى را از ديد يك جهان مادى و مستقل از ذهن آغاز نمود. ماركس‏ در "خانواده مقدس‏" چنين اظهار نموده است:

&= laquo;براى فهم رابطه ضرورى ماترياليسم با كمونيسم و سوسياليسم، شعور زيادى لازم نيست . . . بشر همه دانش= 204;اش‏، دركش‏ و غيره را از دنياى حسيات مى‌گي= 85;د و مى‌سازد.» (مجم= وعه آثار، جلد 2، صفحه 138)

و ليكن، ماترياليسم تاريخى عميقاً از ماترياليسم بورژوايى به طرق زير متفاوت مى‌ب= 75;شد:

الف) ماترياليست̴= 4;هاى بورژوايى آگاهى را همچون يك پديده فردى مشاهده مى‌ن= 05;ودند كه از برخورد دركِ حسى، عوامل فيزيك= 09; و عوامل متابوليك (مث= 604;ا رژيم غذايى) بر فيزيولوژ= 09; وجود بشرى منفرد حاصل م= 609;‌شود. ليكن ماركس‏ به اي= 606; راز پى برد كه &= #1570;گاهى، در وهله اول، نه يك مورد مربوط به فيز= 610;ولوژى، بلكه يك پديد= 577; اجتماعى و تاريخى است، = 608; گوناگونى‌ه= 5;ى آگاهى با گوناگونى‌ه= 5;ى اجتماعى -‌‌‌= 576;خصوص‏ موقعيت طبقاتى در جامعه- مرتبط است. ماترياليس = 5;ِ ماركس‏ نه از هستى انسان‌= 07;اى منفرد بورژوازى، ب= 04; از هستى طبقا= 578; و روابط اجتماعى آغا= 86; مى‌گردد:

&= laquo;مجموع اين روابط توليدى، ساختار اقتصادى جام= 93;ه را بنيان مى‌ نهد بنيان واقعى . . . كه با اَشكال معين آگاهى اجتماعى مطا= 76;قت دارد . . . اين شعور انسان نيست كه هستى= 204;شان را تعيين مى‌= 603;ند بلكه برعكس‏= 48; اين هستى اجتماعى‌شا = 6; است كه شعورشان را تعيين مى‌كن= 83;.»

("&= #1605;قدمه‌اى بر نقد اقتصا= 583; سياسى"، منتخب آثار، جلد اول، صفح= 607; 363، تاكيدات از= ماست)

ماتريال= 10;سم ماركس‏، ديالكتيكى نيز بود. هنگاميكه ماترياليست̴= 4;هاى بورژوايى، انسان منفرد را بدينگونه مى‌ديدند كه منفعلانه تاثيرات حسى را دريافت نم= 608;ده، و آنگاه به لحاظ فيزيولوژيك = 9; آنها به شعور و آگاهى برگردانده م= 09;‌شوند، ماركس‏ بر اي= 606; استدلال بود كه مشاهدات مادى خام، در انديشه‌گى گيرندگانش‏ فعالانه بازسازى و به شكل شعور درم= 609;‌آيد، كه آنهم به نوبه خود بر مشاهدات تجربى اثر متقابل مى‌گ= 84;ارد. اين همان معناى تزهايى درباره فوئر= 76;اخ است كه ماركس= 207; گفت:

&= laquo;1- كاستى اصلى همه‌ى ماترياليسم تاكنونى (شام= 604; ماترياليسم فوئرباخ نيز) اينست كه در آن برابر‌اي= 87;تا، واقعيت و حسي= 578; تنها در قالب شى يا شهود فهميده مى‌ش= 08;د؛ نه به مثابه فعاليت محسوس‏ انسانى، يعن= 09; پراتيك؛ و نه بگونه‌اى متكى بر سوژه.

9= - بالاترين فرازى كه ماترياليسم نگرورز-يعنى = 605;اترياليسمى كه حسيت را به مثابه فعالي= 78; پراتيكى درك نمى‌كند، بدان دست مى‌= 610;ابد، عبارت است از نگرش‏ افراد منفرد و نگرش= 207; جامعه بورژوايى.»=

(ب= ه نقل از "تزهايى درب= 5;ره فوئرباخ"، ويرايش‏ انگلس‏)

نقل‌قولR= 04;هاى بيشمار ديگر= 09; مى‌توانستنž= 3; اين نكات را بيشتر روشن كنند اما قصد= 548; نشان دادن اي= 606; بود كه براى ماركسيسم آگاهى يك محص= 608;ل تاريخى و اجتماعى بود= 07; و بواسطه كنش= 207; متقابل "مشاهده تجربى" با شعور از قبل موجود، بدست آمده و با "پراتيك و در= 03; آن پراتيك" پالايش‏ مى‌= 10;ابد. نقد اين بينش‏، ك= 607; شعور نتيجه م= 587;تقيم يا اتوماتيك "مشاهده تجربى" انسا = 6;‌هاى منفرد يا طبقات اجتماعى است= 48; در حقيقت تما= 605;ى هدفِ برخورد ماركس‏ با فوئرباخ بود= 48; مبنى بر اينك= 607; اينچنين ديدگاهى، آمپريسم و در نازلترين شكلش‏، ماترياليسم بورژوايى اس= 78;. معهذا، اين ايده‌ها تداوم پيدا كرده و مؤبدا= 606; بزرگ خود را در جنبش‏ كارگرى يافت (&#= 1581;تى پس‏ از اينكه ماركس‏ اين مسئله را حل و فصل نمود) و ام&= #1585;وزه نيز هنوز اينچنين است.

آگاهى پرولتاريا

ماتريال= 10;سم تاريخى، برا= 09; درك پرولتاريا و = 607;مچنين براى درك پتانسيل و محدوديت‌ها = 9; آگاهى طبقه كارگر چهارچ= 08;بى فراهم مى‌آو= 85;د. در يك طرف، پرولتاريا ي= 03; طبقه منحصر ب= 607; فرد در تاريخ مى‌باشد يعن= 09; يك طبقه‌ فاق= 583; مالكيت كه اس= 578;ثمار شده، بطور جمعى توليد م= 609;‌كند و بواسطه تضادهاى اقتصاد سرمايه‌دار = 9; دائماً وادا= 85; به مبارزه عليه بورژوازى مىR= 04;شود. جهت اقدام بدين مبارزه و كسب رهايى‌اش‏ تنها يك راه وجود دارد: از بين بردن مالكيت خصوص= 09; و كليه = 5;َشكال حاكميت طبقاتى. براى پرولتاريا، آزادى از اين طريق نه تنها ضروريست بلك= 07; بخاطر موقعي= 78; طبقاتى متفاوتش‏، توانايى انجام چنين كارى را نيز داراست. بدين ترتيب، پرولتاريا ي= 03; طبقه انقلاب= 09; است و به همانگونه كه ماركس‏ در "نقد فلسفه ح= 02; هگل" ابراز داشت:

&= laquo;طبقه‌اى با زنجيره افكار راديكال، طبقه‌اى در جامعه بورژو= 75;زى كه جزئى از آن نيست، . . . گروه اجتماعى‌‌ك = 7; منحل‌كنندة گروه‌هاى اجتماعى ديگ= 85; مى‌باشد.»=

ماركس‏ اما، در همان نوشته يادآورى كرد كه تجربه پرولتاريا شرط كافى برا= 609; رهائيش‏ نبوده و ضروريست تا آگاهى ("فلسف= 07;") بدرون طبقه نفوذ يابد:

&= laquo;به همانگونه كه فلسفه سلاح م= 575;دى‌اش‏ را در پرولتاريا م= 09;‌يابد، پرولتاريا نيز سلاح عقلانى‌اش‏ را در فلسفه مى‌يابد . . . فلسفه نمى‌ت= 08;اند بدون بودن فراسوى پرولتاريا، خود را واقعي= 578; بخشد و پرولتاريا نيز بدون درك= 616; فلسفه نمى‌ت= 08;اند فراسوى خود رود.» ("نو= 588;تجات اوليه"، چاپ مك‌للان، صفحات 9-128)

اين نظرات، در پوشش‏ كمتر فلسفى در آثا= 585; بعدى بمانند "مانيفست كمونيست" تكرار شد. ماركس= ;‏ و انگلس‏ در "مانيفست كمونيست" اشاره نمودن= 83; كه تجربه فور= 609; طبقه، آگاهى به هويت طبقا= 578;ى‌ و ضرورت مبارزة دستجمعى را ب= 607; طبقه كارگر تحميل مى‌كن= 83;:

&= laquo;همراه با رشد صنعت، پرولتاريا ن= 07; تنها از لحاظ عددى افزايشR= 07; بلكه بصورت توده‌هاى عظيم‌ترى متمركز شده، توانائى‌اش̴= 7; بيشتر مى‌شو= 83; و آن قدرت را بيشتر احساسR= 07; مى‌كند . . . تصادمات مابين كارگر منفرد و بورژوازى من= 01;رد بيشتر و بيشت= 585; ويژگى تصادمات مابين دو طبق= 607; را بخود مى‌گ= 610;رد. در نتيجه آن، كارگران آغا= 86; به تشكيل دست= 607;‌بندى‌ها (اتحاديه‌ها= 09; صنفى) عليه بورژوازى مىR= 04;كنند؛ آنان با همديگر گِرد مى‌آيند تا نرخ دستمزده= 75; را بالا نگاه دارند . . .» (&quo= t;مانيفست كمونيست"، منتخب آثار، جلد اول، صفح= 607; 42)

در اين معنا، شرايط هستى پرولتاريا، مبارزاتش‏ و بازتاب‌هاى آن، آگاهى پرولتاريا ر= 75; تا درجه‌اى ارتقاء مى‌د= 07;د كه خود را يك طبقه مجزا ديده و خود را با لزوم مبارزه عليه بورژوازى تعريف كند. ولى هويت طبقاتى= 48; هر چند پيش‏شرطى براى آگاهى ط= 576;قاتى است ولى خودِ آن آگاهى نيس= 578; بدين دليل كه پرولتاريا د= 85; جامعه بورژوايى زيسته و تمام= 609; روابط اجتماعى اصل= 09; و روبناهاى ايدئولوژيك = 9; آن را تجربه مى‌كند. اين بدان معناست كه هر چند كارگران با كارفرمايانž= 8;ان مبارزه مى‌ك= 06;ند اما اكثريت وسيعى از آنان، بطرز اجتناب‌ناپž= 4;يرى، بيشتر اوقات به ايدئولوژ= 09; بورژوايى آلوده هستند. همانگونه ك= 07; ماركس‏ و انگلس‏ در هم= 575;ن اوايل دهه 1840 بحث نمودند، نتيجه منطقى برداشت ماترياليست = 9; تاريخ اين اس= 578; كه:

&= laquo;افكار طبقه حاكم در هر دوران، افكار حاكم هستند، يعنى طبقه‌اى كه نيروى حاكمه مادى جامعه است، در عين حال نيروى حاكمه معنوى آن نيز هست. طبقه‌= ;اى كه وسائل توليد مادى ر= 575; در اختيار دا= 585;د، در نتيجه وسائل توليد ذهنى را نيز تحت كنترل خواهد داشت، بنحويكه افكار آنها ك= 607; فاقد وسائل توليد ذهنى هستند در كل تابع آن است.» (&quo= t;ايدئولوژى آلمانى")

براى تغيير شكل هويت طبقاتى به آگاهى طبقاتى «تشك&= #1604; كارگران به شكل يك طبقه و لذا به شكل يك حزب سياسى» ( = 5;اركس) مورد نياز است. براى انجام اين كار، ضرو= 585;ت دارد تا پرولتاريا ب= 07; يك بينش‏ جهانى دست يابد فراتر ا= 586; آن بينشى كه با تجربه فور= 609;‌اش‏، و آگاهى منتج از آن، بدست مى‌آيد. كاپيتاليس = 5;، يك جامعه بحران‌زده و مملو از تضاد بوده و بدين ترتيب همانطوريكه ماركس‏ در سطور بالا مى= 204;گويد حاكميت ايدئولوژيك = 9; آن بر جامعه نمى‌تواند مطلق باشد. جدال‌= ;هاى مادى طبقاتى موجود (از آنجايى كه جامعه سرماي= 07;‌دارى بر آنتاگونيسم̴= 4;هاى طبقاتى بنا نهاده شده) بنياد ايده‌= 07;اى كمونيستى را ايجاد مى‌كن= 06;د كه از مخالفت مستقيم با ايده‌هاى بورژوايى حاكم نشآت مى= 204;گيرد. ليكن اين ايده‌ها= 48; در كل، جرقه‌= 607;اى آگاهى كمونيستى هستند كه در زمان‌هاى ويژه‌اى به كارگران منفرد يا بخش‏هاى كوچكى از طبق= 607; كارگر محدود مى‌شوند. بخش‏ اعظم تجاربى كه طبقه كارگ= 585; در درگيرى اش= 207; با بورژوازى كسب مى‌كند د= 585; ساختار چشم‌= 75;نداز جهانى بورژوازى جا= 09; مى‌گيرد و فق= 591; حسِ هويت طبقاتى، كه نوعى آگاهى ب= 608;رژوايى است، را ارتقاء مى‌د= 07;د. لازمه بوجود آمدن آگاهى كمونيستى در يك مقياس‏ قابل توجه، اينست كه يك ديدگاه جهان= 09; كمونيستى انقلابى، تجارب مبارزات طبق= 75;تى مادى كارگرا= 06; و واقعيت اجتماعى آن ر= 575; منظم كرده و تفسير كند. فراهم= ;‌سازى اينچنين ديدگاه جهانى، وظيف= 07; حزب كمونيست مى‌باشد كه اين وظيفه را از طريق بررس= 609; عميق واقعيت اجتماعى، روندهاى كشمكش‏آميزž= 8;‏ و مسير تاريخ= 609;‌اش‏ كه با مداخله عملى در مبارزة طبقاتى در ار= 578;باط است، به انجا= 605; مى‌رساند. بدين قرار، حزب كمونيست هدف= 16; خود را متوجه تركيب تمام جرقه‌هاى آگاهى كمونيستى كه در مبارزة طبقاتى بوجو= 83; آمده‌اند، د= 85; قالب يك نگرش= 207; جهانى واحد م= 609;‌نمايد. همچنين، دس= 78; به گروهبندى همه آنانى مى= 204;زند، كه مى‌پذيرن= 83; اين بينش‏ جهانى يك نيروى توانا به مداخله‌گ= 85;ى و قادر به جاى دادن تجربه طبقه كارگر د= 585; درون ساختار چهارچوب كمونيستى اس= 78;.

امكان ندارد به آسانى نقل‌ق= 08;لی از ماركس‏ دربارة آگاه= 09; طبقاتى و حزب بياور= ;يم كه بصورت انتزاعى چه گفته است. در شك = 4; "مُدرِسانه"= ، نوشتجات وى، بخصوص‏ دربا= 85;ة حزب، مى‌توا= 06;ند مورد تفاسير رهائيبخش‏گž= 5;ايانه، لوكزامبورگ¡= 0;ستى، سوسيال دمكر= 75;تيكى و يا بلشويكى قرار گيرند. در حق¡= 0;قت، بايد آنچه را كه ماركس‏ بصورت ديالك= 78;يكى نوشته تحليل كنيم. به عبارت بهتر، آنچه ر= 575; كه ماركس‏ در مناسباتِ متنِ آندوره = 575;نجام داده و آنچه كه ديدگاه‌ه= 75;ى كلى‌اش‏ دربارة آگاه= 09; بودند. قابل فهم اس= 578; كه اظهارات و= 609; در متنِ دوره= 204;ای که طبقه پرولتاريا د= 85; پروسه شكلگيرى بود= 07; و مسئله تسخي= 585; قدرت بطور عينى مطرح نشده بود، فاقد دقت معي= 606; مى‌باشد.

به هر حال، اگر ديدگاه‌هاى پايه‌اى ماركس‏ دربارة آگاه= 09; را كه دربارة ماهيت شكلگي= 85;ى غير مستقيم آگاهى بوده مورد توجه قر= 575;ر دهيم (كه قبلا مورد بحث قرا= 585; گرفته است) و اگر به فعالي= 578; سياسى طولان= 09; مدتش‏ در راستاى ايجا= 83; حزب طبقه كارگر نگاهى بيندازيم آنگاه استخوانبند = 9; ارزيابى اظهارات وى درمورد آگاه= 09; طبقاتى به گونه‌اى روش= 06; مى‌شود كه ديگر نيازى ب= 607; نقل‌قول‌ها = 9; مقدس‏مآبان = 7; نخواهد بود.

چنانكه ماركس‏ در زي= 585; توصيف مى‌كن= 83; اين بينش‏ تئوريك جهان= 09; براى پرولتاريا ف= 85;اهم شده است:

&= laquo;از اينرو، همانگونه كه در دورة اولي= 607; بخشى از اشرا= 601; به بورژوازى ملحق مى‌شدن= 83;، اكنون يك بخش= 207; از بورژوازى= 48; بطور خاص‏ بخشى از ايدئولوگ‌ه= 5;ى بورژوا كه از لحاظ تئوريك خودشان را تا درجه درك جنبش‏ تاريخ= 09; به مثابه يك كل رسانده‌ا= 06;د، به پرولتاري= 75; مى‌پيوندد.»

("&= #1605;انيفست كمونيست"، ماركس‏، صفح= 07; 43)     =

بطور خلاصه، برداشت ماترياليست = 9; از آگاهى طبق= 575;تى بدينگونه مىR= 04;باشد:

مبارزة خودانگيخته طبقه كارگر م= 609;‌تواند آگاهى‌اش‏ ر= 75; تا درجه هويت طبقاتى - تشخيص‏ اينك= 07; بخشى از "مرد= 05;" نبوده ولى يك طبقه در خود مى‌باشد - ارتقاء دهد. اين ي = 3; مقدمه ضرورى براى جهش‏ كيفى‌اش‏ به درجه آگاهى طبقاتى (يا ظهور طبقه براى خود) بوده ، اما آگاهى طبقات= 09; تنها زمانى شكل مى‌گيرد كه "فلسفه" ي= 5; درك تئوريك ا= 586; جنبش‏ تاريخ= 09; بمثابه يك مجموعه فراه= 05; شده و بر طبقه كارگر تاثير بگذارد، به عبارت بهتر، در صورتيكه طبقه كارگر بتواند بدين مسئله آگاهى يابد كه بايد به يك حزب با بينش‏ علمى جهانى مجهز باشد. اين بينش‏ جهانى، اجبارا خارج از پروسه مبارزة طبقاتى (هر چند بخشى از مصالح آن توس= 591; اين مبارزة طبقاتى فراه= 05; مى‌آيد) و خارج از موجوديت پرولتاريا (ا= 711;ر چه پرولترها= 09; منفرد در پيدايش‏ آن سهيم‌اند) فرموله مى‌ش= 08;د.

ماركس‏ بكرات به طبق= 607; كارگر ضرورت مبارزه عليه استثمارگرا = 6;ش‏ را بيان نمود= 607; و مبارزة طبق= 575;تى روزمره را همچون حوزة آموزشى براى سوسياليسم مشاهده مى‌ك= 85;د، هر چند اينچنين مبا= 85;زه‌اى نمى‌توانست جانشينى بجا= 09; مبارزه جهت سوسياليسم باشد. بدين ترتيب مبارزة طولانى مدت ماركس‏ و انگلس،‏ در راستاى ايجا= 83; حزب سياسى طبقه كارگر و موفق گردانيدن جنبش‏ طبقه كارگر در رسيدن به سوس= 610;اليسم قرار داشت. از ميان بيانات متعدد واضح د= 585; اين رابطه، نوشته زير از بخش‏ "مبارز = 7; مابين سرماي= 07; و كار و نتايج &= #1570;ن" از كتاب "مزد= 48; بها و سود" نق= 604; مى‌شود:

&= laquo;بطور حتم هرگاه كارگران مبارزات جزئ= 09; روزمره با سرمايه را با ترس‏ ببازند= 48; از خودشان بر= 575;ى شروع يك جنبش= 207; بزرگتر سلب صلاحيت مى‌ك= 06;ند . . . در همانحالš= 8; طبقه كارگر نبايستى در ن= 578;يجه نهائى اين مبارزات روزانه مبالغه كند . . . = 70;نها نبايستى منحصراً مجذوب اين جنگهاى چريك= 09; شوند . . . آنها بايستى بفهمند سيست= 05; فعلى با تمام= 609; بيچارگى‌ها¡= 0;ى كه به آنان تحميل مى‌كن= 83;، شرايط مادى و اشكال اجتما= 93;ى ضرورى براى رهايى آنان ر= 575; هم ايجاد مى‌= 603;ند. بجاى اندرز محافظ= 07;‌كارانه "مزد عادلان = 7; براى كار عادلانه"، م = 9;‌بايست بر پرچمشان شعار انقلاب= 09; "الغاء سيست = 5; مزدى" را بنويسند.»=

(م= جموعه آثار، جلد اول، صفحه 446)

ماركس‏ و انگلس‏ هرگز نه به تملق‌گ= 608;يى از جنبش‏ خودانگيخته طبقه كارگر و نه به تعريف‌ بى‌مورد از سطح آگاهى آن پرداختند. آنان، برخلاف همه محققين آمپر= 10;ست و جامعه‌شنا= 87;‏ بر اين تاكيد نمودند كه نقش‏ تاريخى طبقه كارگر ت= 575; درجه معينى مستقل يا حتى در تضاد با آگاهى‌اش‏ است. آنچه كه مهم نبود درجه مفروض‏ آن در= 603; در يك زمان معين بطريق انفرادى يا ت= 608;ده‌اى بود و ليكن آنچه كه مهم ب&#= 1608;د اينست كه تناقضات كاپيتاليسمš= 8; بر اين پايه كه پرولتاري= 75; به موجب هستى مادى و توانايى‌اش̴= 7; در نابودى كاپيتاليسم يك طبقه انقلابى است= 48; پيش‏ مى‌رود:

&= laquo;مسئله اين نيست كه در حال حاضر چه هدفى توسط اين يا آن فرد پرولتاريا ي= 75; حتى كل پرولتاريا د= 85; نظر گرفته مى= 204;شود. مسئله اينست كه پرولتاريا چيست و از لحاظ تاريخى چه خط‌مشى اقداماتى بدان تحميل خواهد شد تا مطابق با ماهيتش‏ آنر= 75; بخود بگيرد.» ("خانو= ;اده مقدس‏")

ماركس‏ و انگلس‏ در نامه‌هايشا = 6;، از طبقه كارگ= 585; بريتانيا و عقايدشان در قرن نوزدهم سخن مى‌رانن= 83; كه «ترقى روزافزون صن= 75;يع منجر به تلاش= 207; براى "خريد كارگران" مى̴= 4;شود» (Breifwechesel، جلد اول، صفحه 136) تا آنا = 6; را از مبارزه منحرف كنند؛ چگونه در مجم= 608;ع ترقى «كارگž= 5;ان را دلسرد مى‌= 603;ند» (جلد اول، صفحه 218)؛ چگونه پرولتارياى بريتانيا "ب&#= 1608;رژوا زده" مى‌شود&= #1563; «اين بورژواترين ملت در بينِ م&#= 1604;ل، سرانجام هدف خود را آشكار= 575; در تصاحب يك آريستوكراس = 9; بورژوايى، ي= 03; پرولتارياى بورژوايى با= 90;افه يك بورژوازى قرار داده است.» (جلد دو، صفحه 29)؛ و چگونه ضروريست مدت زمان طولانىR= 04;ترى منتظر بمانن= 83; تا زمانيكه «= كارگران انگليسى خودشان را از آلودگى بورژ= 08;ايى رها سازند» (&= #1580;لد سه، صفحه 127).

در واقع، مى‌توانيم بگوئيم كه ماركس‏ تا آن حد از تسلط ايدئولوژى بورژوايى بر طبقه كارگر مطمئن بود كه &#= 1576;يشتر بدين صورت مى= 204;ديد كه مكتب انقلاب تنها شيوه‌ايست ك= 07; طبقه كارگر م= 609;‌تواند خود را در آن پروسه، انقلابى كند نه بدين صورت كه اكتساب كا= 605;ل آگاهى كمونيستى توسط كل پرولتاريا ي= 03; پيش‏شرط برا= 09; انقلاب مى‌ب= 75;شد:

&= laquo;هم بمنظور تولي= 83; آگاهى كمونيستى در يك مقياس‏ توده‌اى، و ه= 605; براى پيروزى خود امر [كمون&#= 1610;سم]، تغيير انسانها در ي= 603; مقياس‏ تودهR= 04;اى ضرورى است، تغييرى كه تنها در يك جنبش‏ عملى، يك انقلاب، م= 609;‌تواند صورت بگيرد. بنابراين انقلاب ضرور= 09; است نه فقط بخاطر اينكه طبقه حاكم را از هيچ طريق ديگرى نمى‌ت= 08;ان سرنگون كرد، بلكه به اين دليل نيز كه طبقه سرنگون كننده آن تنه= 575; در يك انقلاب قادر مى‌شود خود را از همه كثافات اعصا= 85; خلاص‏ كند و ش&#= 1575;يسته بنياد نهادن جامعه‌اى نو= 10;ن گردد.» =

("&= #1575;يدئولوژى آلمانى"، ماركس‏ و انگلس)

البته اي= 606; همچنين مستلزم ايجا= 83; حزب طبقه كار= 711;ر و كسب نفوذ در طبقه كارگر د= 585; راستاى كارى = 576;ود كه بنيان‌گذ= 75;ران ماركسيسم از = 576;دو تاسيس‏ «ليگ كمونيست» تا تشكيل «بين‌= 75;لملل»‌هاى اول و دوم بدان اختصاصR= 07; دادند. همچنين اين مسئله هم هست كه در آن زمان ماركس‏ و انگلس‏ بر اي= 606; گمان بودند ك= 607; آن نوع احزاب سياسىِ طبقه كارگر سرانجام كل و يا حداقل اكثريت پرول= 78;اريا را در بر خواهند گرفت. اما اين پندار صح= 578; نداشت، حتى اگر «حزب سوسيال دمكرات» (SPD) مقتدر در اوج قدرتش‏ پشتيبانى نيمى از پرول= 578;اريا را به هنگام انتخابات و ي= 603; دهم آن را نيز در عضويتِ خو= 583; داشته است. صرفنظر از آن، اين اظها= 585; ماركس‏ كه انقلاب پرول= 78;رى «جنبشِ مستقلِ خود‌= 70;گاهِ اكثريت وسيع در جهت علائق اكثريت وسيع&raq= uo; (مانيفست) بوده و اين مطلب انگلس‏ كه: «آن دوران كه اقليتهاى كوچك در راس‏ توده‌هاى ناآگاه انقلابات را به پيش‏ مى‌ب= 585;دند ديگر گذشته است. جائيكه مسئله تغيير كامل ساختار اجتماعى در ميان است خود توده‌ها نيز بايد در آن حضور داشته، = 608; بايد به آنچه &#= 1603;ه با جان و دل در پى آن بوده وخواهانش‏ هستند چسبيد= 07; باشند.» (= 605;قدمه‌اى بر "مبارزه طبقاتى در فرانسه"، انگلس‏، 1985، منتخب آثار، جلد اول، صفح= 607; 134)، نمى‌توانن= د بدين منظور استفاده شون= 83; كه اين جنبش‏ يك جنبش‏ خودانگيخته است و از ميان مبارزات روز= 05;ره يا حتى توده‌= 575;ى، آگاهى بطور اتوماتيك بوجود مى‌آي= 83;. آنچه كه اين نقل‌ق= 608;لها مى‌رسانند ارزيابى اغراق‌آميز = 9; است از اين كه تا چه حد گسترده‌اى حزب مى‌توان= 83; آگاهى راستي= 06; (نه محصول مستقي= 05; تجربه طبقات= 09;) را سرانجام ب= 607; پرولتاريا منتقل سازد. در حقيقت، اين گونه ديدگاهR= 04;هاى «اكثريت‌گر= 5;يانه» در نوشتجات آخر ماركس‏ و بويژه انگلس‏، بيش= 78;ر به نوعى نقيص= 607; در سوسيال دمكراسى مى‌= 05;اند تا رهنمودهايى براى امروز. نقل‌ق= ;ول مذكور از انگلس‏ كه محبوب طرفداران جنبش‏ خودان= 11;يخته نيز است در واقع براى توجيه تاكتي= 03; شيوة پارلمانى صل= 81;‌آميز جهت كسب قدرت و نفى شورش‏ خشونت‌بار مورد استفاد= 07; قرار مى‌گير= 83;. ماركس‏ و انگلس‏ ممكن است كه داراى گرايشات ناد= 85;ست اكثريت‌گرا¡= 0;انه (محصول آن دورة بخصوص‏) بوده باشند ولى هرگز دچا= 585; خطاى پيروى ا= 586; جنبش‏ خودانگيخته نبوده‌اند.

سهم لنين

آثار لنين، بويژه &la= quo;چه بايد كرد؟»، نظريات بنيانگذارا = 6; ماترياليسم تاريخى دربا= 85;ه آگاهى طبقات= 09; را به شيوه پلميك، روشن= 78;ر بيان نمود. بدين ترتيب كه، آگاهى طبقات= 09; انعكاس‏ مستقيم هستى = 605;ادى پرولتاريا نيست بلكه محصول غيرمستقيمى = 75;ست كه به طريق تفكر علمى انديشيده شد= 07; و اين به عبارت ديگر يعنى «پراتي= 03; و دركِ آن پراتيك» كه اقليتهاى انقلابى طبق= 07; كارگر به طبق= 607; كارگر باز مى= 204;گردانند. مباحثه لني= 06; خطاب به جريا= 606;ات درون جنبش‏ كارگرى روسي= 07; در اوايل اين &#= 1602;رن بود كه توسط نشريات Rab= oche Mysl و Raboche Delo نمايندگى مى‌شدند. استدلال اي= 06; جريانات چني= 06; بود كه مبارز= 577; اقتصادى مى‌= 76;ايستى بر مبارزة سياسى ارجحي= 78; داشته، آگاه= 09; مخصوصاً از طريق مبارزة اتحاديه‌اى رشد يافته، و تكليف انقلابيون اين است كه به مبارزات اقتصادى طبق= 07; كارگر كمك عملى نمايند. آنان با انكار ضرورت مبارز= 77; سياسى، نقش‏ &la= quo;روشنفكران» در جنبش‏ كارگرى را به ريشخند مى‌گ= 85;فتند.

لنين، اي= 606; كه آگاهى انقلابى از خلال مبارزة = 585;وزانه طبقه كارگر پديد مى‌آيد را رد و از لزوم وجود تئ= 608;رى، تشكل و مداخل= 607; انقلابى دفا= 93; نمود. او در رابطه با مبارزات كارگران روس= 10;ه در دهه 1908 چنين بحث كر= 583; كه:

&= laquo;اين اعتصابات، هنوز مبارزا= 78; اتحاديه‌اى هستند نه سوسيال‌دمكž= 5;اتيك. این اعتصابا= 78; بيدارى تضاد آشتى‌ناپذيž= 5; مابين كارگران و كارفرمايان را مشخص‏ كردند. ولى كارگران نسب= 78; به تضاد اصلا= 581;‌ناپذير منافعشان با كل سيستم مدر= 606; و اجتماعى آگ= 575;ه نبوده و نمى‌= 578;وانند هم باشند. به عبارت بهتر، آگاهى آنان هنوز آگاهى سوسيال‌دمكž= 5;اتيك نيست . . . گفته‌= 5;يم آگاهى سوسيا= 04;‌دمكراتيك نمى‌توانست = 7; در بين كارگران وجو= 83; داشته و مى‌ب= 575;يست از بيرون بدانان منتق= 04; شود. تاريخ تمام كشورها نشان داده كه طبقه كارگر -منحصراً با جديت خودش‏- تنها قادر به رشد آگاهى اتحاديه‌اى بوده است، به بيان ديگر، يعنى ضرورت گردهم‌آيى د= 85; اتحاديه‌هاš= 8; مبارزه با كارفرمايانš= 8; تلاش‏ در پذيراندن قوانين كار مورد نياز به دولت و غيره. ليكن، تئورى سوسياليسم ا= 86; نظريه‌هاى فلسفى، تاريخى و اقتصادى بدس= 78; آمده و روشنف= 603;ران بمثابه نمايندگان باسوادِ طبقات دارا آنرا كامل نمودند. خودِ بنيانگذارا = 6; سوسياليسم علمى (ماركس‏ و انگلس‏) بخاطر موقعي= 78; اجتماعى‌شا = 6; به قشر روشنفكران بورژوايى تعلق داشتند.&ra= quo;

("&= #1670;ه بايد كرد؟"، لنين، صفحات 2-3= 1)

طبيعتاً لنين آنقدر نادان نبود ك= 607; بپندارد اين روند اشاعه آگاهى كمونيستى در خلاء صورت مى= 204;پذيرد. همان مبارزات طبق= 07; كارگر كه در نوشته لنين ب= 607; تفصيل مورد بحث قرار گرفته يكى از مهمترين منابع، و تغذيه‌ كنند= 77; آن مى‌باشد. پيام ž= 1;زب تنها آنگاه بطور مؤثر دريافت خواه= 83; شد كه كمونيس= 578;ها بصورت تئوري= 03; آنچيزى را بيان‌كنند ك= 07; پرولتاريا قادر به احساس‏ آن، ولى ناتوان ا= 586; ابرازش‏ بود= 07; است. به همين گون= 607;، لنين بر اين استدلال نبوده كه كارگران در ف= 585;موله كردن تئورى‌= 07;اى سوسياليستى كارگرى هيچ نقشى نداشتهR= 04;اند. او از "ويت لينگ" Weitling&= #1548; "پرودون" Proudhon و "ديژن" <= span class=3DSpellE>Dietzgen بعنوان تئوريسين‌ه= 5;ى برجسته كارگرى ياد م= 609;‌كند كه ميزان مشاركت انجا= 05; شده‌شان در تئورى سوسياليسم ن= 07; در كف كارخان= 607; بلكه به گونه روشنفكران كارگرى لاينفك از فعاليت سياس= 09; صورت گرفته‌ است.

نظريات، برنامه و پلاتفرم حزب برآمدِ روند= 16; مادى است كه در اجتماع شكل م= 609;‌گيرد، پروسه‌اى كه تاريخى است.   از اينرو، بينش= 16; جهانىِ حزب، تنها چهارچو= 76; صحيح در فهميدن تجرب= 07; پرولتاريا م= 09;‌باشد. بدين ترتيب، حزب جدا از طبقه نيست بلكه عنصرى است در روندِ ديالكتيكى د= 85; راستاى آگاه= 09; كمونيستى كه مستقيماً از واقعيت مادى نشأت مى‌گير= 83;. منظور لنين از «آگا= 607;ى مى‌بايستى ا= 86; بيرون منتقل شود» اينست ك= 607; اين آگاهى مى= 204;بايست از خارج از مرزهاى فيزيكى خودِ مبارزات طبقاتى آورد= 07; شود نه خارج از پروسه‌اى كه در جامعه رخ مى‌دهد.

با اينحال، اين = 575;ظهارنظر -كه مبارزة طبقاتى، آگاهى سوسياليستى را نمى‌آفري= 06;د- تا آن حد بديهى است كه جاى تعجب دار= 583; چرا اصلا مور= 583; ترديد قرار گرفته و چرا آنچيزى كه لنين گفته مى= 204;بايست موضوع چنين داد و بيدادى بوده باشد. اگر حرف مخالفين لنين -اكونوميست‌= 07;ا- صحيح بود وجودِ يك حزب سياسى ديگر ضرورت نداشت (چيزى كه قبلا آنارشيست‌ه= 5; و بعدتر شوراگرايان تكرار نمودن= 83;). مبارزه طبقاتى نمى‌= 78;واند منسوخ شود، انگيزه‌هاى آن همچنان موجودند و اي= 606; مبارزه اجتناب‌ناپž= 4;ير مى‌باشد، و ب= 607; همين گونه اي= 606; براى آگاهى سوسياليستى نيز صادق است. آنطور كه تاريخ نشا= 606; داد حق با لنين بود. طبقه كارگر بريتا= 06;يا عليرغم اينك= 07; يك قرن مبارزات طبقاتى اقتص= 75;دى شديدى را در قرن نوزدهم پشت سر گذارد= 548; اتحاديه‌ها = 9; فوق‌العاده بزرگى ايجاد كرد، خودرا تعريف نمود، = 608; از خود بعنوا= 606; يك طبقه آگاه= 609; يافت ولى با اينحال ناتوان از آفريدن آگاه= 09; سوسياليستى براى خودش‏ بود. و كاملا برعكسR= 07;، پيشروترين بخش‏ آن (كارگ&#= 1585;ان متشكل در اتحاديه) بدو= 606; حفظ استقلال طبقاتى‌ و مصممانه مانند جناحى از بورژوازى ليبرال عمل كرد. اين دقيقاً آنچيزى بود ك= 607; لنين مورد استدلال قرا= 85; داد كه اگر كمونيستها ا= 86; مبارزة سياسى اجتنا= 76; كنند به معناى غيرسياسى شد= 06; مبارزة «اقت= 89;ادى» نيست بلكه شك= 604; بورژوايى گرفتن اين روند سياستگ= 85;ى است:

&= laquo;تنها انتخاب، يا ايدئولوژى بورژوايى اس= 78; يا ايدئولوژ= 09; سوسياليستىš= 8; چرا كه نمى‌ت= 608;اند از يك ايدئولوژى مستقل، فرموله شده ت= 608;سط خود توده‌ها= 09; كارگر در جريان جنبش‏شان صح= 76;تى باشد. از اينرو، ايدئولوژى سوسياليستى = 85;ا به هر شيوه‌ا= 609; تضعيف كردن و با كمترين زاويه از آن روى گردانيد= 06; به معناى تقو= 610;ت ايدئولوژى بورژوايى اس= 78;. صحبت زيادى ا= 586; جنبش‏ خودانگيخته مى‌شود ولى رشد آن در جنبش‏ طبقه كارگر منجر ب= 607; رفتن طبقه كارگر زير سلطه ايدئولوژى بورژوايى مىR= 04;شود . . . زيرا جنبش‏ خودانگيخته طبقه كارگر همان اتحادي= 07;‌گرايى است . . . و اتحاديه‌گر= 5;يى يعنى اسارت ايدئولوژيك = 9; كارگران توس= 91; بورژوازى.» (= 70;ه بايد كرد، لنين صفحه، 41 -40)        =

و بعدتر در همان اثر، لنين چنين ادامه مى‌ده= 83;:

&= laquo;هر گونه تقليل جنبش‏ طبقه كارگر به سطح سياست اتحاد= 10;ه‌اى به معنى آماد= 607;‌سازى ميدان جهت تبديل جنبش‏ طبقه كارگر ب= 607; ابزار دمكراسى بورژوايى مىR= 04;باشد. جنبش‏ خودانگيخته طبقه كارگر ب= 582;ودى خود فقط قادر به ايجاد اتحاديه‌گر= 5;يى بوده (و بطور اجتناب‌ناپž= 4;يرى اين كار را مى&#= 8204;كند) و سياست اتحاديه‌اى طبقه كارگر دقيقاً سياس= 78; بورژوايى طبقه كارگر است. اين حقيقت ك= 607; طبقه كارگر د= 585; مبارزة سياس= 09; و حتى در انقل&#= 1575;ب سياسى شركت م= 609;‌جويد بخودى خود سياست آنرا ب= 607; يك سياستِ سوسيال دمكراتيكى مبدل نمى‌كن= 83;.» ("چه بايد كرد؟"، لنينš= 8; صفحه 94)        =                 =             &nb= sp;            =             &nb= sp;            =             &nb= sp;            =

تجربه طبقه كارگر آمريكا در قر= 606; حاضر، تجربه = 591;بقه كارگر بريتانيا در قرن گذشته را تائيد، و تحليل لنين ر= 575; تصديق نمود. با ارتقاى درجه آگاهى كارگر منفرد از طري= 602; مبارزة جمعى به درجه آگاه= 609; از هويت طبقاتى (يعنى هويت تعلق به طبقه جدا)، مبارزة اقتصادىِ كارگران امكان رشدى براى آگاهى طبقاتى مى‌گ= 88;ايد، اما فقط يك امكان. در صورت عدم &#= 1583;خالت حزب و ترجمان جديت‌ها و آرزوهاى بدو= 06; ارتباط پرولتاريا ب= 07; استراتژى و برنامه، آگاهى طبقات= 09; كارگران رو ب= 607; انحطاط گذارده يا شكلى ارتجاع= 09; بخود خواهد گرفت. بمانند كشتزار شخم زده و آماده، اگر بذرى كه محصول دهد در آن كاشته نشو= 583; در عوض‏ گياهان هرز د= 585; آن رشد خواهن= 583; كرد. هويت طبقات= 09; با ايدئولوژ= 09; ارتجاعى كام= 04;ا سازگار بوده = 608; اغلبِ اوقات= 48; ارتجاعى‌تر¡= 0;ن كارگران در ميان آگاهترين عناصر طبقه كارگر قرار د= 575;رند. شعار بسيج‌گرى در اعتصابات عظيم معدنچيان آفريقاى جنو= 76;ى پس‏ از جنگ جهانى اول چنين بود: «كا&#= 1585;گران جهان متحد شويد و براى يك آفريقاى ج= 606;وبى سفيد بجنگيد&raq= uo;.

بنابراي= 06; پلميك لنين عليه "اكونوميست‌= ;ها" نه يك سخنران= 609; تند و طولانى تاريخدار بلكه تكذيب دائمى تمام آنانى است كه آگاهى كمونيستى را بطور اتوماتيك‌ ناشى از مبارزة طبقاتى= ديده، و ضرورت وجود حزب و مداخله كمونيستى را از لحاظ عينى &#= 1578;مام شده مى‌بينن= 83;. اين مسئله با نگاهى به تجربه كارگر= 75;ن روسيه وضوح بيشترى مى يابد. طبقه كارگر روسيه شوراه= 75; را در 1905 آفريد = 7; و پس‏ از 1914 علي= 07; جنگ امپرياليست = 9; مبارزه كرد. اما اين حزب بلشويك تحت رهبرى لنين بود كه اين تجربه خام را به مجموعه شعارها و تاكتيك‌هاي = 9; تبديل نمود ك= 607; به طبقه كارگ= 585; بازگردانده = 08; امكان سرنگونى بورژوازى را در اكتبر 1917 فر= 5;هم ساخت. جنبش‏ خودانگيخته طبقه كارگر د= 585; راستاى حماي= 78; از حكومت ايالتى و دفا= 593;‌طلبى بود، و جز اين نيز نمى‌توا= 06;ست باشد. درست است كه لنين در درك ا&#= 1607;ميت جهانى شوراه= 75; عقب بود ولى به همانگونه = 606;يز پرولتارياى روسيه عقب بو= 583; كه حتى پس‏ از تجربه 1905، از شورا در 1917 همچ = 8;ن ابزار حمايت= 09; از بورژوازى استفاده نمو= 83; و شعار "تمام قدرت به شوراها" از آ= 06; لنين بود نه پرولتارياى روسيه.

اغلب گفت= 607; مى‌شود كه لنين در پرتو انقلاب روسي= 07; در نظريات طر= 581; شده در «چه بايد كرد؟» "تجديد نظر" كرده يا حتى همه آنها را رد نموده است. درست است كه لنين در ميان اظهارات متعددش‏ اين بحث را نموده كه «خطاى اساسى آنانى كه امروزه عليه "چه بايد كرد= 67;" مجادله مى‌ك= 06;ند اينست كه آن را از زمينه مبارزاتى تاريخى معين جدا كرده . . . (اي= 606; اثر) از نقطه نظر پلميك اكونوميسم ر= 75; تصحيح نمود و ملاحظه محتويات اين جزوه خارج از ارتباطش‏ با اين وظيفه، نادرست است.» (مجموعه آثار= 548; لنين، جلد 8، صفحه 85).

اما اجاز= 607; دهيد روشن كنيم چه چيزى در حال "تصحي= 81;" شدن بود. بنا بž= 5; استدلال هميشگىِ لني= 06;، اين وظيفه حز= 576; است كه آگاهى كمونيستى را = 576;ه پرولتاريا منتقل سازد و اين استدلال هيچگاه "تصحيح" نگرديد. ولى ساختار حزب مطابق با تغيير شرايط تاريخى عوض‏ مى‌شد. به هنگام نگارش‏ اين پلميك (دوره 5-1900)&#= 1548; وضعيت غيرقانونى حزب يك حزب كوچك و مخفى را ايجاب مى‌= 603;رد. قيام 1905 اين وضعيت را تغيير داده و نام‌نويسى توده‌اى كارگران در حزب، معرفى انتخابات و جناحبندى‌ه= 5;ى درونى و غيره در بلشويك‌ه= 75; را مجاز نمود. اين چيزى بود كه لنين "تصحيح" كرد. به بيان بهتر، ساختا= 85; حزب در دورة قانونى بودن = 608; انقلابى باي= 83; تغيير مى‌كر= 83;. ليكن، تاكتيك‌ها و ساختار متغي= 85; بلشويك‌ها -ا= 586; وضعيت غيرقانونى بودن تا قانونى بودن- &#= 1607;ر دو بستگى به بينش‏ آگاهى طبقاتى دارد كه امكان رشد جنبش‏ خودان= 11;يخته طبقه كارگر ا= 586; طريق تجربه مبارزة طبقا= 78;ى بسوى آگاهى كمونيستى را نفى مى‌كند.

حزب (در وسيعترين معنايش‏)، نه فقط حزب مواقعِ برآمدهاىِ توده‌اى بلك= 07; حزبى با دودمان تاريخى‌اش‏ در فراكسيونR= 04;ها، گرايشات و غيره بعنوان محل انباشت آگاهى طبقات= 09; باقى مانده و مى‌تواند تجربه طبقه كارگر و درس‏هاى گرفته شده از آن تجربه را در دوره‌هاى اوج مبارزة طبقاتى به آن باز گرداند. اين نيز مستلزم وجود هويت و همبستگى طبق= 75;تى بوده و اينكه در دوره‌هاى حادِ مبارزة طبقاتى آنچه كه "جرقه‌ها = 9; آگاهى" ناميž= 3;ه مى‌شود بطور غريزى و ناپيوسته در بين توده‌ها جدال‌كنان پيش‏ برود. ولى بدون مداخله حزبى متكى بر برنامه و استراتژى كه منتهى به پيروزى طبقه كارگر شود اي= 606; "جرقه‌ها" مشتعل نخواهند شد. تجربه اخير اعتصاب= 75;ت توده‌اى لهستان تصوي= 85; روشن ديگريس= 78; از اينكه حتى چگونه توده‌= 75;ى‌ترين مبارزات طبقاتى بالاخره تحت سلطه سياست بورژوايى قرار مى‌گير= 06;د (حتى اگر منجر به پديد آمدن "جرقه‌هاى آگاهى" شده باشند) مگر اينكه آگاهى كمونيستى به آنان منتقل شود. وقايع ايرا= 06; مثال ديگريس= 78; كه مبارزة تو= 583;ه‌اى بى آنكه در معناى سوسياليستى آن سياسى شود به قيام مسلحانه منتهى شد.

در انكار آنها و مفاهيمش‏ براحتى مى‌ش= 08;د از "تكاليف تئوريك، و لذ= 575; پراتيك واقع= 09; اين عصر" شان= 07; خالى كرد. تكاليفى كه بهتري= ;ن نقطه آغاز براى آنها، نوشتجات لني= 06; مى‌باشد.

تحليل روزا لوكزامبورگ

اگر عجالتاً نسخ= 07;‌هاى متفاوت استالينيست = 9;، مائوئيستى و تروتسكيستى از مسئله حزب را به كنارى نهيم (از آنجايى كه محتوى آنچه ك= 607; در تلاش‏ معرفى آن به پرولتاريا هستند -يكى‌س= 575;زى سرمايه‌دار = 9; دولتى با سوسياليسم- ايدئولوژى بورژوايى اس= 78;) و به همانگونه، بررسى مواضع ضد‌حزبى جريانات گوناگون آنارشيستى، از پرودون تاكنون، را ناديده بگيريم (براى اينكه آنها آگاهى و بينش= 207; جهانى خرده‌= 76;ورژوازى را بيان مى‌ك= 606;ند) در محدودة چش= 605;‌انداز پرولترى آن جريانى باقى مى‌ماند كه د= 585; عين واقف بود= 606; به "ضرورت" حزب كمونيست= 48; از قبول اينك= 607; حزب، تنها گنجينه (يا حتى اصلى) آگاهى طبقات= 09; است سرباز زد= 607; و بدين اشاره دارد كه جنبش= 207; پرولترى ديا= 04;كتيكِ مستقل، داخل= 09; و خودبخودى خود در راستا= 609; كسب آگاهى سوسياليستى را دارد. نوشتج= ;ات روزا لوكزامبورگ منشاء تمامى اين مفاهيم است. ناتوانى وى در فرا رفتن از تجربه، از آمپريسم به ي= 603; ديد علمى، موجب اشتباه او در درك آگاهى طبقات= 09; شد (بمانند ضعفش‏ در درك بحران كاپيتاليست = 9; -به مقاله "انباشت تناقضات" در "چشم‌انداز انقلابى" شمارة 6 مراجعه كنيد).

ايده‌ها= 09; روزا به هنگامى شكل گرفتند كه گرايشات رو ب= 607; افزون‏ اپورتونيست در حال آشكار كردن خود در جنبش‏ سوسيا= 04;‌دمكراسى آلمان بوده و اين مسئله با ظهور اعتصابات توده‌اى، بويژه در روسيه، مصاد= 01; شد. او اعتصابات توده‌اى را ستوده و آن را ريشه هر درك سوسي= 575;ليستى، و تصحيح‌كنن= 83;ه‌اى بر اپورتونيسم سوسيال دمكراسى مشاهده كرد.

جالب اينكه، مى‌ب= 75;يست كه بعد از چندين سال ديدگاهى كه هسته مركزى موضع وى عليه ديدگاه‌هاى سوسيال دمكراسى بود= 48; را بحث نمايد:

&= laquo;آنها بر اين باورن= 583; كه آموزش‏ توده‌هاى پرولتر با روحيه سوسياليستى بدين معنى اس= 578; كه براى آنان جلسه سخنران= 09; بگذارند و ميان آنان جزوه و اطلاعيه پخشR= 07; كنند. اما نه! مكتب سوسياليستى پرولتاريا اين همه را لازم ندارد. خودِ فعاليت، تود= 07;‌ها را مى‌آموزا= 06;د.»

("&= #1587;خنرانى در افتتاحيه حزب كمونيست آلمان"، روز= 5; لوكزامبورگ)

حال، اگر فعاليت عملى ضروريست، منبع لازم براى مداخله تبليغى و ترويجى است و اين فرصت را براى پرولتاريا فراهم مى‌آو= 85;د كه شعارها و برنامه حزب ر= 575; از آن خود سازد، نادرس= 78; بوده و بطرز خطرناكى نادرست است تا بر اين استدلال باشيم كه خود= 616; فعاليت عملى= 48; آگاهى سوسياليستى را به توده‌ه= 575; مى‌آموزاند. اگر فعاليت عملى منبع آگاهى سوسيا= 04;يستى توده‌اى بود كه مدتها پيش= 207; انقلاب شده و تمام گشته بو= 583;.

ايمان روزا به اينك= 607; قدرت فعاليت عملى طبقه به آگاهى سوسياليستى منجر خواهد ش= 583; وى را بدين باور كشاند ك= 607; جنبش‏ پرولترى آلم= 75;ن بطور اتوماتيك هر گونه گرايشا= 78; بوركراتيك و اپورتونيست درون سوسيالR= 04;دمكراسى را تصحيح كرده، و لزوم يك مبارزة فر= 575;كسيونى داخلى، و بعدتر مبارز= 07; عليه آن، را ناديده بگير= 83;.

بر اساس‏ نوشتجات وى ا= 586; همان سال‌ها= 09; 1906، او هرگز نتوانست بر اين نقطه ضعف خطرناك فائق آيد:

&= laquo;اگر آلمان، در هر زمان و تحت هر شرايطى، قرا= 85; باشد مبارزات عظي= 05; سياسى را تجربه كند در همان حال دوران مبارز= 77; اقتصادى فوقR= 04;العاده‌اى نيز گشوده مى= 204;شود . . . در صورتيكه رهبران اتحاديه يا حزب بدور از جنبش‏ يا علي= 607; آن قرار بگيرند، موج حوادث آنها ر= 575; به كنار خواه= 583; زد و مبارزات اقتصادى و سياسى بى‌حض= 08;ر آنان تا حصول نتيجه ادامه خواهد يافت.» (A.R= ، منتخب آثار، جلد اول، صفح= 607; 6-235)

نتيجه اي= 606; بود كه روزا لوكزامبورگ هر بار كه بر سر مسائل سازمانى بحث مى‌نمود در اشتباه بود. وى در موضع‌گيرى‌= 5;ش‏ عليه تاسيس‏ "بين‌الملل كمونيست" در خطا بود، به همانگونه كه = 576;ا تاسيس‏ "حزب كمونيست آلمان" نيز ب= 07; مدت طولانى ب= 607; مخالفت پرداخت. اين خطا دوباره ب= 607; هنگام انشعا= 76; از S.P.D. در 1914، و بعدتر، در انشعاب از U.S.P.D. در 1917 روى داد. و در گذشته دور يعنى 1904 نيز وق= 8;ى با پلخانف و تروتسكىِ "منشويك" عليه لنين در انشعاب R.S.D.L.P. همرا&= #1607; شد نيز در اشتباه بود. روزا بدينگونه عليه لنين استدلال نمو= 83; كه:

= «اشتباهاتى كه يك جنبش‏ كارگرى واقعاً انقل= 75;بى مرتكب مى‌شو= 83;، از نظر تاريخ= 609; بى نهايت بارورتر و با ارزش‏تر از خ= 591;ا‌ناپذيرى بهترين "كميته مركزى" ممكن است.»

(= ""Neue Zeit، 1904، صفح&= #1607; 535)

اين استدلال بدو شكل در اشتبا= 607; است. د= ;ر وهله اول، اي= 606; استدلال، كاريكاتورى از نظر لنين است. كسى كه بخود زحمت مطالعه آثار وى را دهد اين را مى‌داند. در وهله دوم، اي= 606; نظر از لحاظ منطقى نيز نادرست مى‌ب= 75;شد. يك كميته مركزى درست بمراتب مفيدتر از يك جنبش‏ كارگر= 09; خالص‏ است كه هر روز خود را "اشتباهاً" تابع بورژوازى مىR= 04;نمايد! همينجا در آغاز، ما پرستش‏ لوكز= 75;مبورگ از شكست را داريم كه بعداً به آن برمى‌گرديم. اما دž= 5; همان حال، اساسى است در= 582;واست كنيم كه لوكزامبورگ¡= 0;ست‌هاى معاصر اين سوال را پاسخ دهند: اگر ديدگاه‌هاى روزا دربارة آگاهى طبقات= 09; از لحاظ تئور= 610;ك بدانسان فوقR= 04;العاده بود، چرا در عمل او پيوست= 607; دچار خطا مى‌= 588;د؟ بدين ترتيب برداشتهاى خود‌بخودى‌«= 1;رايانه لوكزامبورگ كاملا هماهن= 11; با پراتيك سوسيال‌دمكž= 5;اسى "راديكال" مى= ;‌باشد به همانگونه كه برداشتها= 09; خود‌بخودى‌«= 1;رايانه "اكونوميست‌= ;ها" با پراتيك اتحاديه‌ها سازگار بود. بنابراين، جنبش‏ خودانگيختگ = 9; نه زهر داروى رفرميسم بلك= 07; نتيجه آن است.

روزا در جاهاى ديگر نيز در دام مفاهيم سوسيال‌دمكž= 5;اتيك باقى مى‌مان= 83;. او به حمايت اكثريت، بيشR= 07; از تاييد تاريخ و موازنه نيروها در رساندن پرولتاريا ب= 07; قدرت توجه كرد. وى چنين بحث مى‌نمود كه &laq= uo;سوسياليسم بدون اراده و عمل آگاهانه اكثريت پرول= 78;اريا نمى‌تواند وجود داشته باشد» (A.R.، جلد دوم، صفحه 606). و يا مجدداً با صراحت بيشتر: «ليگ اسپارتاكوس̴= 7; هرگز قدرت دولتى را بعهده نخواه= 83; گرفت مگر از طريق ارادة روشن و صريح اكثريت وسيع طبقه كارگر آلمان». ("ب&#= 1585;نامه K..D.")=

اما اين فرض‏ كه امكا= 606; دارد تمامى ي= 575; حتى اكثريت طبقه كارگر تحت شرايط حاكميت كاپيتاليست = 9; قبل از تصرف قدرت و برپائ= 609; ديكتاتورى پرولتاريا د= 85; معناى كمونيستى آگاه شوند، ايده‌آليسم صرف است. طبق اين نظريه، حزب قبل از عمل، به انتظارِ بحد= 16; كمال رسيدن آهسته توده‌= 07;ا نشسته و به عوضِ رهبرى، دنباله‌رو طبقه كارگر م= 609;‌شود. ولى شرايط زيستى = 608; تسلط‌ ايدئولوژى بورژوايى، آنها را از رسيدن به آن درجه از آگاهى، كه روزا لطف نموده و قدرت را بدست بگيرد، بازم= 10;دارد. اينجا، دوباره اين لنين بود نه ر&#= 1608;زا كه از "اكثري= 78;‌گرايى" سوسيال‌دمكž= 5;اسى بريد و بحث نمود كه انقلابات، مسئله توازن نيروهاى طبقاتى است ن= 607; شمارش‏ آراء. امروزه با وجود استراتژى‌ه= 5;ى حاكميت ايدئولوژيك = 9; و زبردستى سياسى طبقه حاكم كه بمراتب تكمي= 04;‌تر شده‌اند، برداشتهاى لوكزامبورگ اتوپى محض‏ هستند. روزا در مقابل مسئله آگاهى يك راه حل جادويى ارائ= 07; مى‌دهد: فتشيسم [پرست= 588;‏] اَشكال مبارزه كه بخودى خود بطور اتوماتيك من= 80;ر به آگاهى طبق= 575;تى مى‌شوند. از ديž= 3; او، اعتصاب توده‌اى شكل سازمانى تكامل خود‌ا= 06;گيخته آگاهى طبقات= 09; است يعنى يك نوع مايه‌كو= 76;ى سوسياليستى توده‌اى:

&= laquo;امروزه، زمانى كه طبق= 607; كارگر مى‌با= 10;د بياموزد، متشكل شود و خود را در مسير مبارزة انقلابى رهبرى كند . . . اعتصابات توده‌اى چون= 75;ن روش‏ طبيعى د= 585; بسيج بيرونىR= 04;ترين لايه‌هاى پرولتاريا نمايان= مى‌شوند . . . مواجهه آشكا= 85; با قدرت مسلح دولتى، امرو= 86;ه، جنبه حاشيه‌= 75;ى انقلاب محسو= 76; مى‌شود كه در كلِ روند مبارزة تودهR= 04;اى پرولتاريا فقط يك لحظه مى‌باشد.» (A.R= .، جلد دوم، صفحات 8-227)

از اين رو، جاى چندا= 606; تعجب نيست كه لوكزامبورگ با ديد مكتبى &#= 1578;جربه بعنوان منبع آگاهى پرولترى، و مبارزه براى قدرت كه براى مبارزة تودهR= 04;اى خود‌انگيخت = 7; "حاشيه‌اى" بحساب مى‌آي= 83;، نقش‏ حزب را ناچيز بشمارد. استدل= ;ال او اين بود كه كارهاى حزبى مى‌توانند رشد آگاهى پرولترى كه محصول "قوانين آهنين تاريخى" است را "كند يا تند" كند. همچنين روز= 75; حزب را نه بعن&#= 1608;ان ابزار تصرف قدرت، بل بدانگونه مىR= 04;ديد كه هرگاه پرولتاريا بطور اتوماتيك بح= 83; كمال رسيد قدرت، درست مثل يك ميوة رسيده، بدام= 75;ن آن مى‌افتد:

«پ¡= 0;روزى ليگ اسپارتاكوس̴= 7; نه در ابتدا، &#= 1576;لكه در انتهاى انقلاب است. پيروزى ما همان پيروزى تودة چندين ميليونى پرولتارياى سوسياليست م= 09;‌باشد.» ("برنامه K.P.D")<= /span>

ليكن، همانگونه كه لنين ذكر كرد قدرت به مانن= 583; آلو نيست كه فرو بيفتد بلكه شبيه شلغمى است كه بايد بيرون كشيده شود. ديدگاه‌ها = 9; لوكزامبورگ به كانال لندوهر Lan= dwehr Ca= nal منته&= #1609; شد نه به يورش‏ به كاخ زمستانى Winter Palace= .

روزا بحث مى‌نمود كه مبارزة اقتصادى طبق= 07; كارگر به مبارزة سياس= 09; تبديل مى‌شو= 83; و بالعكس‏. يك نق = 4;‌قول معروف از وى كه بسيار محبوب طرفداران جن= 76;ش‏ خودانگيخته مى‌باشد چني= 06; است:

&= laquo;بطور خلاصه، مبارزة اقتصادى آن عاملى است كه جنبش‏ را از يك هسته مركز= 609; سياسى به هست= 607; ديگرى ارتقا= 69; مى‌دهد.

مبارزة سياسى متناوباً زمين را براى مبارزة اقتص= 75;دى حاصلخيز مى‌= 87;ازد. هر لحظه، علت و معلول جابجا مى‌شوند. بدين ترتيب، دو عنصر اقتصاد= 09; و سياسى را مى&#= 8204;يابيم كه گرايشى به جدا‌سازى خودشان از يكديگر ندارند . . در طول اعتصاب توده‌اى در روسيه، آنگونه كه برنامه‌هاى كتابى بيان م= 609;‌كنند، صحبتى از نفى همديگر نيست.&ra= quo;   ("اعتصاب توده‌اى"، A.R= .، جلد اول، صفحات 2-201)

اما همچو= 606; موارد متعدد ديگر، زيباي= 09; نثر نوشته روزا، فقر استدلال‌ وى را پنهان مى‌= 587;ازد. كاملاً صحي= 81; است كه مبارزات اقت= 89;ادى طبقه كارگر ي= 575; دقيقتر بگوئيم لحظا= 78; توده‌اى آن، مطالبات "سياسى" را طرح مى‌كند ك= 607; نمايانگر آنست كه طبقه كارگر خودش‏ را تعريف نموده، هويت طبقاتى‌اش‏ را آفريده و در مبارزه، منافع سياسى = 608; اقتصادى اش‏ را به پيش‏ مى&#= 8204;برد. ولى آگاهى پديد ‌= 570;مده و مطالبات سياسى ارائه شدة خودانگيخته = 83;ر اين نبردها، مطالبات كمونيستى و آگاهى كموني= 87;تى نيستند، هرگ= 86; نبوده و به هيچ وجه نمى‌= 578;وانند باشند. اعتصابات توده‌اى چارتيست‌ها = 9; بريتانيا (42-1839) فقط خواست‌ه= 75;ى اقتصادى نبوده و مطال= 576;ات سياسى را مطر= 581; نمود. اعتصابات ت= 08;ده‌اى پرولتارياى لهستان (81-1980) صرفاً مطالبات اقتصادى نبوده و تا رويارويى‌ه= 5;ى سياسى پيش‏ رفت. ليكن در هر دو مورد، مطالبات در جهت اهداف سياسى بورژوازى بو= 83; و مسلماً مورد چارتيست‌ها مترقى، و مور= 583; لهستان ارتجاعى بود. آنچه كه روزا به هنگام تحسينR= 04;هايش‏ از اعتصاب توده‌اى روسيه (تمجيد= 588;‏ از شكل مبارز= 607;) فراموش‏ مى‌= 03;ند همان محتواى سياسى آن مبارزه مى‌ب= 75;شد. مطالبات دمكراسى بورژوايى در = 607;مان آغاز، جنبش‏ توده‌اى طبق= 07; كارگر تحت رهبرى متحدي= 06; روزا يعنى من= 588;ويك‌ها را مهار نمود و استقلال سياسى آنرا ا= 586; بين برد. تنها، زمانى كه بلشويك‌ها ب= 85; مسكو مسلط شدند بخشى از طبقه كارگر ا= 586; لحاظ سياسى د= 585; جهت سياست سوسيال‌دمكž= 5;اتيك از سياست بورژوايى به يقين بريده و &#= 1583;ر جستجوى برقرارى هژمونى‌اش‏ در انقلاب برآمد.

اين بُعد كاملى است، ك= 607; روزا از چشم‌= 575;ندازهايش‏ حذف ميكند. يعنى مشكل را به سادگى به كنارى مى‌نه= 83;. وى همانند بسيارى از غولان كوته‌= 01;كر سياسى معاصر= 48; به طبقه كارگ= 585; يك نيمه آگاه= 609; جمعى تاريخى نسبت مى‌دهد كه تخمير آهسته‌اى در راستاى درك طبقاتى در حا= 604; شكل گرفتن اس= 578;. پيروزى‌ها = 08; شكست‌ها هرگونه نتيج= 07;‌اى دارد جز اين كه منبع هميش= 607; مملو آگاهى پرولترى را پ= 585; نموده و لبري= 586; سازد:

&= laquo;ارزشمندتري= ;ن چيز، رشد معنوى پرولتارياس= 8;، چرا كه در فرونشينى و طغيان تند و تيز موج انقل= 575;بى، ماندگارتري = 6; است. پيشرو= ى پرولتاريا ب= 75; جهش‏ و پرش‏، يك ضمانت نقض= 207;‌نشدنى از پيشرفت بعدى‌اش‏، د= 85; مبارزات اجتناب‌ناپž= 4;ير اقتصادى و سياسى كه در پيش‏ روى خواهد داشت د= 585; اختيار او ميگذارد» (اعتصاب توده‌اى)

اما اين رشد تكاملى آگاهى طبقاتى، يك افسانه است. آگاهى پرولتاريا ب= 07; غير از دوره‌= 607;اى مبارزه آشكار، عقب نشسته و طبقه كارگر اتميز= 07; ميشود. كارگرانى ك= 07; در 1905 شوراها ر= 5; خلق كردند در 19= 14 به نفع جنگ رژه نظامى رف= 578;ند و هنگاميكه د= 585; 1917 مجددا شوراها را آفريدند، خطاهاى 1905 را تكرار كردند. ياس‏ و نتايج سياسى نادرس= 78; به همان آسان= 609; ميتواند حاص= 04; تجربه كارگر= 09; باشد كه رشد آگاهى طبقات= 09;.

آنچه كه كارگران منفرد لهستانى (عرف= 575;ن مذهبى) يا حتى لايه‌هاى بيرونى آنها (&#= 1582;ودگردانى) از تجارب اخيرشان بدس= 78; مى‌آورند، ن= 07; درسهاى واقع= 09; اين تجارب بوده و نه چيز&#= 1609; كه پيشگام كمونيست از اين تجارب نتيجه ميگير= 83;. حتى دž= 5; دوره‌هاى پيشروى، يك محدوديت عين= 09; براى آگاهى پرولترى وجو= 83; دارد. ولى طبقه كارگر در مرا= 581;ل عقب‌نشينى ي= 75; شكست از لحاظ ايدئولوژيك = 9; عقب مى‌نشين= 83; و اين بدين خاطر است كه آگاهى براى طبقه كارگر ي= 603; آگاهى گروهى است و تنها يقينا در حين مبارزه آنرا بصورت جمعى تجربه ميكند. به هنگام شكست، وقتى كه طبقه كارگر اتميز= 07; و منفرد مى‌ش= 608;د آگاهى‌اش‏ ب= 07; درجه فرد‌گر= 75;يى بورژوايى رجعت مى‌كند= 48; و منبع آن مى‌&#= 1582;شكد.

مفاهيمى بمانند برداشت‌هاى لوكزامبورگ به ماترياليسم فوئرباخ بازR= 04;مى‌گردد كه آگاهى را محصول مستقي= 05; تجربه، مشاه= 83;ه مى‌كرد. پايه تئوريك "دنباله‌روى= ;" او آشكارا در بيانات متعددش‏ نشا= 06; داده شده است بخصوص‏ جائيكه مى‌گ= 08;يد:

«ن= 5;خود‌آگاهى قبل از خود‌آ= 711;اهى است. منطقِ پروس= 07; تاريخى قبل ا= 586; منطق ذهنى هستى بشرى اس= 578; كه در روند تاريخ مشارك= 78; مى‌كند.» (= 05;سئله سازمانى سوسيال دمكراسى روسيه")

ليكن برا= 609; يك حزب كمونيست مسئله نمى‌ت= 08;اند بدين‌صورت مطرح باشد. حزب م = 9;‌بايد در پيشاپيشِ منطقِ وقايع بوده، درس‏هاى تجربه كارگران را آموخته، و اي= 606; تجارب را در برنامه و تشكيلاتش‏ محفوظ نگاه‌ داشته تا در دوره‌هاى حا= 83; مبارزه به طبقه كارگر باز‌گرداند. آگاهى طبقاتى، بيرون از مرا= 581;ل مبارزه تودهR= 04;اى با افزودن بر غناى برنامهR= 04;اى و به هنگام مبارزه تودهR= 04;اى با از آن خود كردن برنامه توسط پرولتاريا، رشد ميكند.

از ديدگا= 607; جنبش‏ خود‌ا= 06;گيختگى به آگاهى نگريستن، به مشاهدة طبقه = 603;ارگر به گونه ذات متافيزيكى منجر مى‌شود= 48; و اين در مورد لوكزامبورگ بطرز قابل‌ت= 08;جهى صحت دارد. در آثار وى، هيچ جا به ايده‌ا= 609; دربارة تقسي= 05;‌بندى‌ها، وجود لايه‌ه= 75;ى پيشرو يا عقب مانده، يا تضادهاى درو= 06; طبقه كارگر برنمى‌خوريž= 3;؛ همه اينها در يك خود‌انگي= 82;تكى افراطى به تحليل مى‌رو= 83;. حال، اين را با لنين مقايسه كنيد كه حتى در اعتصابات توده‌اى، شامل تمامى پرولتاريا، هنوز لزوم جل= 576; حمايت آگاهترين كارگران از حزب را مشاهد= 607; مى‌نمود. آگاهترين كارگران يعن= 09; آنانى كه، حمايت رزمندگان پ= 75; برجا را كسب كرده، و انگا= 607; كل طبقه را به مبارزه بكشانند. لنين در مقاله‌اشR= 07; "اعتصابات كارگرى در روسيه" با استخراج آما= 85;هاى تزارى سالها= 09; 6-1905، ديدگاهش‏ را تقويت مى‌= 606;مايد. بر اساس‏ اين اطلاعات، در وهله نخست، كارگرانى كه به بهترين نح= 608; متشكل شده بودند (در صنايع بزرگ، بويژه كارگران فلز)= 548; ضربه را بر ديكتاتورى فرود آورده بودند. اين كارگرا= 06; متشكل، بخاط= 85; اهداف سياسى= 48; توده كارگرا= 06; متوسط و عقب‌= 605;انده را به مبارزه كشانده، پيگيرتر از ديگران بوده= 48; و به نسبت كارگران ديگر، به مدت طولانىتر و دفعات بيشتر= 48; در اعتصابات بوده‌اند. وظيفه اقليت كمونيستى، جلب آنان بود.

تحليل لنين بما هدف سياسى، و استراتژى رسيدن به آن را نشان ميدهد. در حاليكه تحليل لوكزامبورگ ما را به حاشيه پرستشR= 07; خودانگيختگ = 9; محدود مى‌كن= 83;. اين ر= 5; به خاطرة روز= 575; مديون هستيم كه خطاهايش‏ در اينباره را، از جنبش‏ كمونيستى ريشه‌كن سازيم.

وارثين روزا لوكزامبورگ

ديدگاهه= 75;يى كه در اينجا مورد بحث قرا= 585; گرفتند اگرچ= 07; مشخصاً محصو= 04; سنت ماركسيستى آلمان نبودن= 83; (رشد بيشتر جنبش‏ خود‌انگيخت«= 1;ى تحريف‌شدة انقلابى با همكارى گرامشى در ايتاليا را به خاطر داشته باشيد)، اين سنت ماركسيستى آلمان بود كه اثبات كرد مق= 575;ومترين و بيشترين عم= 585; را در واكنش‏ به اپورتوني= 87;م و پاسيفيسم سوسيال‌دمكž= 5;اسى دارا بوده اس= 578; (هر چند اين یک = واكنشِ اشتباه بود). كليه خطاهاى تكرا= 85; شده لوكزامبورگš= 8; و سرچشمه همه بينش‏هاى منحط ‌شدة رو به تزايد دربارة حزب را، در نوشتجات گور= 78;ر Gorter، پانه‌كو&= #1603; Pannekoek و مواضع سياسى "حزب كارگران كمونيست" K.A.P.D. مى‌ي&= #1575;بيم. اين خطاها همگى ناشى از يك ديد آمپريست= 09; نسبت به آگاه= 609; طبقه كارگر م= 609;‌باشد. يعنى اين بينش‏ كه آگاهى از طري= 602; تجربه مستقي= 05; توده‌ها، فق= 91; اگر طبقه كارگر مطابق با اشكال از قبل تعيين شد= 607; مبارزاتى و سازمانى معينى نبرد ك= 606;د، رشد خواهد نمود. اما منطق تاريخى= بالاخره كا= 85; خود را كرد و اين جريانات= 48; در پراتيك، خود را از مسئله حزب خلاص‏ كردند. به همانگونه كه قبلا در عرصه تئورى اين كار را كرده بودند. (ب&= #1607; مقاله K.A= .P.D. و حزب= " در "چشم‌اند= 5;زهاى انقلابى" شمارة 18 نگاه كنيد).

در اوايل قرن، پانه‌ك= 08;ك، در مباحثه درونى حزب سوسيال‌دمكž= 5;اتيك آلمان دربار= 77; مسئله اعتصا= 76; توده‌اى علي= 07; كائوتسكى، د= 85; كنار روزا ايستاده و در حاليكه انتقادات با = 575;رزشى از گرايشات كائوتسكى در راستاى پاسي= 01;يسم نموده بود، تقريباً كلم= 07; به كلمه، ديدگاه نادرست روزا دربارة جوهر ظاهراً خود‌= 75;نگيخته آگاهى طبقات= 09; را منعكس‏ كرد. م= ;تعاقباً در جنگ جهانى دوم، او بعنوان منبع = 575;لهام چپ در K.P.D. جديداً تاسيس‏ شده، چنين استدلا= 04; نمود:

&= laquo;رشد مادى اقتصاد= 48; مولد آگاهى است . . . توده‌ه= 5; بى‌آنكه از لحاظ عقيدتى كمونيست باشند، بيشت= 85; و بيشتر راهى را كه كمونيسم به آنان نشان مى= 204;دهد، دنبال مى‌كن= 06;د. چرا ك = 7; ضرورت عملى، آنان را به اي&#= 1606; مسير مى‌ران= 83;.»

("&= #1575;نقلاب جهانى و تاكتيك‌هاى كمونيستى"، در "ماركسيس = 5; پانه‌كوك و گورتر"، صفحات 93-95)

پانه‌كو= 03; برخلاف برخى از جانشينان نادان‌ترش‏ كاملا مطلع بود كه ايدئولوژى بورژوايى بر طبقه كارگر مسلط است. در واقع، وى، اي= 606; تسلط را بيشت= 585; دليل عمده شكست انقلاب آلمان دانست تا مسامحه‌ك= 75;رى پيشگامان كمونيست.

&= laquo; . . . توده‌هاى پرولتر از آنجاييكه هنوز كاملا تحت تاثير ذه= 606;يت بورژوايى بودند هژمون= 09; بورژوازى را= 48; پس‏ از آنكه فرو ريخته بود، با دست‌= 607;اى خويش‏، بدان بازگرداندنž= 3; . . . كارگران انگ= ليسى آنقدر از پيشداورى انباشته شدهR= 04;اند كه تبليغ كمونيسم در ميان آنان بسيار دشوار است. اين پيشداو= 85;ى‌ها فقط لايه بيرونى ايدئولوژى بورژوايى (شا= 605;ل اكثريت پرولتارياى انگلستان، اروپاى غربى = 608; آمريكا) است».   (منبع پيشين، صفحا= 78; 4-103)

ليكن، زمانيكه پان= 07;‌كوك دربارة چگونگى رفع اين وضعيت ميگويد، از "رها‌سازى ذهن" كارگرا = 6; (توسط خودشان) و رشد آگاهىشان "توسط تجربه مبارزاتى‌ش= 5;ن" سخن مى‌راند. مشروط بر اينكه، كمونيست‌ها درون مبارزه= 48; قادر به رهبر= 609; آنان نباشند= 48; وبه شرط آنكه، كارگران اشكال معينى = 575;ز مبارزه را برگزيده، بطور مستقل مبارزه كنند. آنها در اين پروسه، از طريق تجربه ب= 07; شيوة تجربى و اتوماتيك بر ايدئولوژى بورژوايى فائق خواهند آمد. در چنين مسيرى وظيفه كمونيست‌ها تا سطح تشويق طبقه كارگر ب= 607; مبارزه، كه نتيجه مطلوب حاصل خواهد شد، تنزل پيد= 575; مى‌كند.

اينجا، م= 575; نمى‌توانيم يك نقد كلى از ديدگاههاى پانه‌كوك و نگرش‏ هاى K.A.P.D. دربارة حزب بدست دهيم ول= 609; اين تذكر اهميت دارد ك= 607; دستورالعمل̴= 4;هاى تاكتيكى چپ آلمان بر اين نوع نگرش‏ از آگاهى طبقات= 09; (بعنوان محصول اشكال مبارزه) استوار بود. پارلمان و اتحاديه‌ها = 9; صنفى فقط به اين خاطر رد شدند كه به نو&#= 1593;ی اَشكال مبارزه، كارگران را ب= 607; "رهبران و پي= 85;وان" تقسيم مى‌نم= 08;د و به "رها‌سا= 86;ى ذهنِ" پرولت= 5;ريا نمى‌انجاميž= 3;. بنابراين اَشكال مبارزاتى دي= 11;رى كه مى‌شد با آنها بر چنين تقسيماتى فائق آمد، ضرورى بودند. همانگونه ك= 07; گورتر بيان نمود:

&= laquo;پرولترها (اكثريت عظيم آن) مى‌بايست تبديل به كمونيست‌ها = 08; رزمندگان خوبى شوند كه نسبت به اهدافشان رو= 88;ن هستند. و اين اكثري= 578; عظيم بايد داراى تشكلى باشند كه دستيابى به پيروزى را برايشان ميس= 85; سازد. چگونه مى‌ت= 08;انيم به اين هدف برسيم؟= با چه ابزار= 609;؟ كدام تشكلات براى اين منظور مفيد خواهند= 76;ود؟» ("سازمان مبارزة طبقاتى پرولتاريا"،= ;همان منبع)

پاسخ گورتر و K.A.P.D. تشكلات كارخانه و اعتصابات توده‌‌اى مستقل بود، ك= 607; بخودى خود كارگران را ب= 607; يك دركِ كمونيستى رهنمون مى‌س= 75;ختند. ايده‌= ;آليسم اينگونه ديدگاه‌ها، زمانى اشكار ميشودكه گورتر مى‌نو= 10;سد:

&= laquo;بنابراين، هر پرولترى و لذا تمامى پرولتاريا د= 85; كارخانجات م= 09;‌توانند تبديل به كمونيست‌ها = 9; معقول و انقل= 575;بيون كاملى شوند، = 608; اين را نمى‌ت= 608;انند در اتحاديه‌= 07;ا انجام دهند. فعلا اين، آن چيزى است كه مورد نياز مى‌باش= 83;.» (منبع پيشين، صفحه 157= )

گورتر در "نامه سرگشاده"‌اش= ;‏ به لنين استدلال مى‌= 03;ند كه بخاطر كمي= 578; بيشتر آنان، اهميت توده‌= 07;ا در اروپاى غربى بيشتر ا= 586; آنچيزى است ك= 607; در روسيه بود= 548; و اينكه «در اين تناسب، چنانكه اهمي= 78; توده‌ها افزايش‏ مى‌= 10;ابد، از اهميت رهبران كاست= 07; مى‌شود» ( صفحه 20).

با در نظر گرفتن شروط اساسى مورد قبول K.A.P.D. دربارة آگاهى طبقات= 09; (كه از روزا به ارث برده اند)&#= 1548; كليت اين استدلال منطقى مى‌با= 88;د. وظيفه يك حزب كمونيست نه معرفى يك عنص= 585; كيفيتاً نوي= 06; به مبارزة طبقاتى، بلك= 07; ترجيحاً در سرعت بخشيدن به روندى است كه، به هر حال هرگاه مبارز= 07; "شكلِ" صحيحى بيابد، پيش‏ = 582;واهد پذيرفت. اين آمپريسم است نه "پراتيك و درك آن پراتيك". ديدگاههاى K.A= .P.D. دربارة آگاه= 09; طبقاتى، نگرش‏ آن را در مورد سازمانيابى تعيين نمود و اين نيز، سرانجام به انتحار حزب منتهى گشت. آنها قبلا در برنامه 1920‌شان شكست انقلاب را در مناسبا= 578; آگاهى طبقات= 09; نازل كارگران تحليل كرده، استراتژى مبارز= ;ه را ابداع نمودند تا چاره‌= ;ساز آن باشد، همچنين ضمانتى باشد تا ديكتاتور= 09; پرولتاريا ا= 86; نوع ديكتاتو= 85;ى پرولتارياى R= 04;شكلِ متافيزيكى روزا باشد.

&= laquo;عنصر ذهنى نقش‏ قاطعى در انقلاب آلما= 06; ايفاء مى‌كن= 83;. موضوع محورى انقلا= 76; آلمان، رشد خ= 608;دآگاهى پرولتارياى آلمان است . . . بدين خاطر ضر= 608;رى است تا مبارز= 607; بر پايه كارخانه‌اى به پيش‏ برده شود. اينجاست كه كارگر شان= 607; به شانه ديگر رفقاى طبقه‌= 75;ش‏ قرار دارد . . . اينجاست كه مبارزة ايدئولوژيكš= 8; و متحول‌ساز= 09; آگاهى، در يك همهمه دائمى= 48; انسان به انس= 575;ن، توده به توده به پيش‏ برده مى‌شود. آنچه كه بايد ضمان= 578; شود اينست كه &#= 1662;يروزى (گرفتن قدرت سياسى توسط پرولتاري) منجر به ديكتاتورى ك= 04; طبقه كارگر ‌= 588;ود نه ديكتاتور= 09; سران گوناگو= 06; حزبى. ضامن اين مسئله، تشكل كارخان= 07;‌اى است.»  &= nbsp;

(ب= ه نقل از "چشم‌= 75;ندازهاى انقلابى"، شماره 4، صفحات 50-49 و 52-51)

در همين آغاز، ما كل تحرك بعدى دربار= 77; ضمانت عليه نيابت‌گراي = 9;، دربارة اَشكال معين مبارزه كه بطور سحرآمي= 86;ى بدون نقش‏ رهبرى حزب، مشكل آگاهى ر= 575; حل خواهد كرد= 548; و غيره را داريم. ميراث‌برا = 6; K.A= .P.D. سرانجام تصميم گرفتن= 83; كه، سير تاري= 582; آگاهى طبقات= 09; را در كارگرا= 606; بطور اتوماتيك توليد نماين= 83;. اينكه حزب، آنچنان ابزا= 85; خطرناكى گشت = 603;ه نبودنش‏ بهت= 85; از بودنش‏ مى= 204;باشد، بطور فاجعه‌= 70;ميزى، نيروهاى احتمالى كه براى آغاز مجدد سياست كمونيستى آماده بودند را تضعيف نمود.

از تراژد= 609; تا كمدى

مجددا ديدگاه‌هاي = 9; دربارة آگاه= 09; طبقاتى و لذا تشكل انقلاب= 09; (كه جنبش‏ را پس‏ از جنگ جهانى اول در آلمان به بن‌بست رساند) كه تا حد فاجعه‌با= 85;ى غلط بودند، اينبار در مواضع "جريا = 6; كمونيست بينR= 04;المللى" I.C.C. پديدار گشتهR= 04;اند. جزوة آنان تحت عنوان "تشكلات كمو = 6;يستى و آگاهى طبقاتى" دقيقاً نمون= 07;‌اى است از طرز تفكر آنانى ك= 607; لنين چنين ملامت‌شان نمود:

&= laquo;آماده‌اند تا كمبودها ر= 575; بمثابه يك مزيت در نظر بگيرند و حتى مى‌كوشند تا پايه تئوريك براى دولا شد= 606; چاكرمآبانه̴= 4;شان در مقابل جنبش‏ خودانگيختگ = 9; اختراع كنند&raq= uo; ("چه بايد كرد؟"، صفحه 34).

جزوه <= /span>I.C.C.معج= 608;نى است از نقل‌ق= 608;ل از نويسندگا= 06; بورژوايى به اضافه خطاها= 09; دوباره توليد‌شدة لوكزامبورگ = 08; پانه‌كوك، ك= 07; نقل‌قول‌ها¡= 0;ى از ماركس‏، (ك&#= 1607; از آنها نابج= 575; استفاده شده است( لنين و تروتسكى (كه خلاف آنچه را كه مَد نظر بود، مى‌رسا= 06;ند) چاشنى آن شده است. اما رنگ و بوى كلى اين معجونِ معطر در تئورى، خو= 583;‌انگيختگى و در پراتيك، تحريم‌گراي = 9; مى‌باشد.

I.C.C. بدين خاطر نمى‌تواند پاسخ صحيح دريافت كند ك= 607; با طرح سوالا= 578; نادرست، يا ت= 585;جيحاً، با عبارت‌پر= 83;ازى نادرستِ سوالات شروع مى‌كند. در صفحه اول جزو= 607;‌شان مى‌پرسند:

&= laquo;تهاجم سياسى چگونه مى‌تواند از خلال مبارزا= 78; روزمرة طبقه كارگر پرورا= 06;ده شود؟ درك لزو= 605; فراتر رفتن ا= 586; مطالبات اقت= 89;ادى تا براندازى جامعه در ميا= 606; طبقه كارگر چگونه مى‌تو= 75;ند شكل بگيرد؟ طبقه كارگر چگونه = 605;ى‌تواند عليه ايدئولوژى بورژوايى مبارزه نماي= 83;؟»

اينطور حساب كنيد كه اين سوالات مستعد پاسخ ن= 610;ستند. مبارزة سياسى (يا حداقل، مبارزة براى سوسياليسم) ا= 586; خلال نبرد روزمرة طبقه كارگر بوجود نيامده و نمى= 204;تواند بيايد. طبقه كارگر= 48; نه مى‌تواند صرفاً از طري= 602; مبارزات اقتصادى‌اش̴= 7; به استنباطى از ضرورت سوسياليسم دست يابد و نه مى‌تواند در چهارچوب مبارزة طبقاتى روزانه بطور موفقيت‌آميž= 6;ى بر ايدئولوژ= 09; بورژوايى غلبه كند. ولى I.C= .C. حتى با همين عبارات كه "ب&= #1607; انقلابيون وظيفه تسريع پروس= 07; انقلاب محول شده است"(ص2‌) دست خود را رو ميكند. محول شده؟، توسط چ= 607; كسى؟

پاسخ سربسته‌شان به اين مشكل اينست كه: مبارزة طبقاتى، در ر= 575;ستاى آگاهى، ديالكتيك خو= 83; را دارد كه انقلابيون تنها آنرا "شتاب" مى‌بخ= ;شند (نمى‌توان چيزى را كه وجود ندارد شتاب داد). با به كنار نهادن موقتى اين سوالات كه، ت= 575; چه حدى نقش‏ تسريع‌كنند = 7; به ما "محول" شده و يا اينكه، اين ي= 603; نقش‏ پايه‌ا= 09; است، اجازه دهيد نگاهى ب= 607; استدلال I.C.C.= دربارة آگاه= 09; طبقاتى بيندازيم. اين د = 4;ايل، فرجام‌گراي= 5;نه بوده و كاملا برعكسِ ماترياليسم تاريخى است:

&= laquo;از آنجايى كه انقلاب كمونيستى تنها مى‌توا= 06;د يك جنبش‏ آگا= 607; به خود باشد (ف&= #1593;لا از اين ادعا مى‌گذريم)، خودِ مختصات روابط اجتماعى نوينِ برقرا= 85;‌شده توسط كمونيسم، تعيين مى‌كن= 83; كه آگاهى طبقاتى و شيو= 577; سازماندهى پرولتاريا ب= 07; چه طريقى تكامل يابد.»

(م= نبع پيشين، صفحه 5، تاكيدات در متن اصلى است)

چشمانما= 06; را مى ماليم، آيا خواب مى‌= 576;ينيم؟ آيا واقعاً يك گروه "ماركسيستى" مى‌گويد كه روابط اجتماعى يك شيوة توليدى كه هنوز وجود ندارد مى‌تو= 75;ند در واقع آگاه= 609; سياسى و اَشكال سازمانى را ب= 607; شيوة توليدى بورژوايى ماقبل خود تحميل كند؟ ايا اين ديالكتيكى است. البته از نوع ديالكتي= 03; ايده‌آليست = 9; هگلى نه ماركسيستى.

نه، صحيحتر اينس= 78; بگوئيم كه شرايط طبقات= 09; و محدوديت‌ه= 75;ى جامعه بورژوايى، ويژگى مبارز= 77; انقلابى را تعيين مى‌كن= 83;.

از آنجاي= 609; كه كمونيسم ي= 603; امر آگاهانه = 575;ست، I.C.C. به اين نتيجه مى‌رسد كه پس= 207; انقلاب كمونيستى ني= 86; دقيقاً به هم= 575;ن طريق آگاهان= 07; است، بدين ترتيب بار ديگر، متافي= 86;يك جاى تجزيه و تحليل را مى‌= 711;يرد. چرا ك = 7; انقلاب كمونيستى چونان پروسهR= 04;اى است در راستا= 609; كسب آگاهى، ك= 607; لايه‌هاى هر چه وسيعترى ا= 586; پرولتاريا ر= 75; در اين پروسه دخالت داده، = 608; فهم و درك عميق‌ترى را ممكن مى‌ساز= 83;.

سومين قد= 605; در قياس‏شان اينست كه چون انقلاب يك ام= 585; آگاهانه است= 48; طبقه كارگر م= 609;‌بايست آگاه بوده تا انقلاب را پيش‏ ببرد. صرفنظر از متد برخورد د= 585; اينجا كه مار= 603;سيسم را وارونه مى= 204;سازد (از كمونيسم به عقب‌تر)، سوال بسادگى به يك دستورِ بى چون و چرا تبديل مى‌شو= 83;. به منظور برقرارى كمونيسم، پرولتاريا م= 09;‌بايست آگاه شود، و براى پرولتاريا برقرارى كمو= 06;يسم امكانپذير است چرا كه بايد اين كار را بكند!:

&= laquo;انقلاب پرولتارياى جهانى، علاو= 07; بر اينكه يك پروسه دستجمعى و خش= 608;نت‌بار است، مهمتر ا= 586; هر چيزى، به رشد آگاهى طبقاتى بستگ= 09; دارد . . . از اينرو، پرولتاريا بايد واقعيت را بدون پيشداورى در= 03; كند . . . تسخير قدرت بوسيله پرولتاريا نيازمند اينست كه طبق= 607; كارگر كاملا آگاه به ماموريت تاريخى‌اش‏ باشد». (صفحات 15-13)

&= laquo;ماهيت انقلابى پرولتاريا، نخستين عنصر= 09; است كه آگاهى طبقاتى را ممكن مى‌ساز= 83;. پرولتاريا اگر برآنست ت= 575; نظم كهنه اقتصادى و سياسى را سرنگون سازد= 48; پس‏ بمانند ديگر طبقات انقلابى در گذشته، ملزم است تا خود را آگاهانه سازماندهى نمايد.» (= 07;مان منبع ، صفحه 36)

آيا اين ماركسيسم اس= 78;؟ آيا بورژوازى، آگاه بود؟

از اين رو، طبقه كارگر به آگاهى دست خواهد يافت. چرا كه بهتر است و طبقه موظف است و بايد آگاه شود. ليكن I.C= .C. پس‏ از اين همه پرواز به فرجام‌گراي = 9; هگلى و لازم‌= 575;لاجراهاى مطلق كانتى سرانجام بر نقطه مطلوبشR= 07; روى زمين فرو= 583; مى‌آيد -آمپر= 610;سم فوئرباخى.

كارگران با برگزيدن "اَشكال" معينى از مبا= 585;زه و با مختصر كمكى از سوى پيشگامان كمونيست‌شا = 6; در معرض‏ تجاربى قرار خواهند گرفت كه آگاهى‌شا= 06; را رشد خواهد داد:

&= laquo;بنابراين پرولتاريا بايد سلاح‌ه= 75;ى مبارزه و دگرگونى اجتماعى خود را كه درخور جوهر جامعه ك= 605;ونيستى هستند، را بيافريند. شيوة سازمانيابى پرولتاريا ك= 07; بصورت يك طبق= 607; سازمان يافت= 07; است بايد در انطباق با . . . شكل نوين جام= 593;ه‌اى كه توسط پرولتاريا داير مى‌شود= 48; باشد.» (همان منبع، صفحه 13)=

چنين پراتيكى ضام= 06; رشد آگاهى طبقاتى خواه= 83; بود. شوراهاى كارگران، پر= 08;لتاريا را متحد كرده و آموزش‏ خواهد داد چر= 575; كه «تنها يك پرولتارياى آگاه و متحد مى‌تواند جامعه را دگرگون سازد&raq= uo; (همان منبع ، صفحه 76).

اما حتى در يك انقلاب= 548; پرولتاريا هرگز يك طبقه كاملا متحد ي= 575; آگاه نيست و فقط در مسير انقلاب (و در واقع، در آخرهاى خاتم= 07; روند انقلاب) مى‌تواند چنين شود. ولى تحول شوراگرايان = 7; ابدى I.C.C. بطور واضحى با ادعاهاى زيرين مشخص‏ شده است:

&= laquo;پرولتاريا بمنظور رسيد= 06; به كمونيسم، = 608; آگاهى از اين ضرورت كه خود را در شوراها سازماندهى نمايد، بايد جادة دشوارى را طى كند . . .»=    (همان منبع، صفحه 42)=

يا علاوه بر اين، جاييكه با نظ= 585; تاييد از قول K.A= .P.D. مى‌ن&= #1608;يسند:

&= laquo;حتى محتمل است بگوئيم كه اي= 606; شوراها هستن= 83; كه به طبقه كارگر امكان خواهند داد ت= 575; چه از لحاظ تئوريك و چه از لحاظ پراتيك بر استثمار و اي= 583;ئولوژى كاپيتاليست = 9; غلبه كند.» (همان منبع، صفحه 41)=

خوب، البته مى‌تو= 75;ن هر چيزى گفت ولى مهم اينس= 578; كه آيا اين گف&#= 1578;ه‌ها صحت دارد يا نه؟ براى ماركسيست‌ه= 5; اين استدلال آشكارا نادرست است كه، پى بردن به ضرورتِ كمونيسم با نياز به شوراهاى كار= 11;رى يكسان است، ي= 575; اينكه بگوئي= 05; تشكيل شوراه= 75; به طبقه كارگر اجازه مى‌ده= 83; تا بر ايدئول= 608;ژى بورژوايى فائق آيد.

بدون شك I.C= .C. به ساير بخش‏ها= 09; نوشته‌شان اشاره خواهد كرد،كه آنهاچيزهاى ديگرى را مطر= 581; مى‌كنند. كار م= 5; اين نيست كه التقاط‌گرا¡= 0;ى را به گونه يك فضيلت در نظر بگيريم يا از اغتشاشات فكرى طرف مقابل تفسيرات آكادميك بدس= 78; دهيم. آنچه كه وظي= 601;ه ماست معلوم كردن دينامي= 03; مواضع I.C.C. دربارة آگاهى طبقات= 09; و حزب مى‌باش= 583;، و اين همان نيروى محركه آشكارى= است كه K.A.P.D. را دستخوش‏ خود قرار داد. از آنجايى كه I.C.C.= دارا&= #1609; يك بينش‏ ايد= 607;‌آليستى از آگاهى طبقاتى است، ناتوان از در= 603; نقش‏ حزب كمونيست و يا بسط يك استراتژى جه= 78; پيوند با طبق= 607; كارگر بوده است و نقش‏ خود را تا حد وسيله تبليغاتى تنزل مى‌دهد.

موجوديت درون‌گراى اسكولاستيك = 9; كنونى I.C.C. ‌ فقط نتيجه منطقى = 608; به تاخير افتادة ديدگاه‌هايž= 8;ان مى‌باشد. مشغله ذهنى‌شان با توطئه‌ها و ماكياوليسم بورژوازى ني= 86; به همين منوا= 604; است. چرا كه بدانجا سوق داده شده‌ان= 83; تا دلايل بيش= 207; از بيش‏ مايوسانه‌ا = 9;، بويژه براى اين بيابند ك= 607; چرا پرولتاريا ج= 75;دة انقلاب را نپذيرفته اس= 78; (مغاير با آنچه كه در صورت صحت ديدگاه‌هايž= 8;ان مى‌بايست انتظار ميداشتيم). ظاهراً آگاهى طبقات= 09; بورژوازى كم= 09; بيشتر از پرولتاريا م= 09;‌باشد و البته همواره به آن نهيب مى‌زند.

اينجا بايد قانون كين Quine<= span lang=3DFA style=3D'font-size:14.0pt;font-family:"B Mitra";mso-bidi-language= :FA'> را،&nb= sp; مبنى بر اينكه هيچ تئورى آنچنا= 06; بى‌معنى و نادرستى وجود ندارد ك= 607; نتوان با ضرب فرضيه‌هاى مخصوص‏، بطو= 85; نامحدود از آ= 606; دفاع نمود، ب= 610;اد آورد. I.C.C. تنها زمانى ب= 607; يك فاكتور فع= 575;ل در پايه‌گذا= 85;ى حزب كمونيست آينده تبديل ميشود كه تئو= 585;يهاى شكست‌خورده̴= 4;اش‏ را به كنارى بگذارد.

تجديد موضع ماركسيستى آگاهى

ايده‌ها= 09; ماركس‏ و سپس= 207; لنين درباره طبقه و آگاهى طبقاتى در سن= 578; چپ كمونيست ايتاليا، حو= 04; بورديگا، نخست بهنگام تاسيس‏ "حزب كمونيست ايتاليا" و بعد در مقابل= 607; با آن، مدافعان خود را يافت و تداوم پيدا كرد. (به مقاله "چپ ايتاليا و ضرورت دائمى حزب" در شمار= 07; 19 "چشم‌انداز= 607;اى انقلابى" مراجعه نمائيد).

استدلال بورديگا علي= 07; "نظم نوين" تحت هدايت "گ= 85;امشى" اين بود كه، مبارزة اقتصادى طبق= 07; كارگر، حتى اگر براى كنترل ابزار توليد باشد، كاملا در انط= 576;اق با نظم بورژوازى بوده و آگاهى سوسياليستى = 05;ستقل خود را خلق نمى‌كند. علاوه بر اين، وى اين قاعدة كل= 609; ماركسيستى ر= 75; تكرار نمود ك= 607; نظريات مسلط متعلق به طبق= 607; حاكم بوده، و اكثريت پرولتاريا تحت شرايط استثمار كاپيتاليست = 9; نمى‌توانند تبديل به كمونيست‌ها = 9; آگاه شوند. پرولتاريا تنها با ايجا= 583; حزب سياسى (با گروهبندى ضرورى اقليت= 09; از پرولتاري= 75;) مى‌تواند آغاز به بيان استقلال ايدئولوژيك = 9;‌اش‏ از طبقه حاكم نمايد. حزب كمونيس= 78; با كسب و برگرداندن تجربه تاريخ= 09; پرولتاريا و درسهاى مربو= 91; بدان به خودِ پرولتاريا م= 09;‌تواند شمّّ طبقاتى اوليه پيشگا= 05; طبقه كارگر ر= 575; به آگاهى طبقاتى تبدي= 04; كند. د= ;ر پروسه انقلابى تحت رهبرى حزب كمونيست، لا= 10;ه‌هاى هر چه بيشترى از پرولتاري= 75; در جنبش‏ عمل= 609;، آگاهى‌شان ر= 75; تا درجه آگاه= 609; پيشروانش‏ ارتقاء مى‌د= 07;ند.

اين تحلي= 604; را نتايج نبردهاى طبقاتى عظيم كارگران ايتاليا در 20-1918 تائيد نمود. مبارزات خودانگيخته گستردة طبقه كارگر ناتوا= 06; از مبارزه‌ط= 04;بى با دولت، و خلق آگاهى سوسياليستى بود و در عوض‏ به دام ايدئولوژى خودگردانى گرفتار آمد و شكست خورد.

بورديگا ايدة خلق آگاهى از "اَشكال" مبا= ;رزات اقتصادى را چنين مورد انتقاد قرار داد:

&= laquo;يك تفسير كاملا نادرست از جبرگرايى ماركسيستى و يك استنباط محدود -‌تحت تاثير عوامل اقتصادى- از بخشى كه نقش‏ آگاهى و اراد= 607; در تشكيل نير= 608;ى انقلابى، ايفاء مى‌كن= 83;، مردم بيشمار= 09; را بدانجا رسانده كه در پى يك نوع سيستم مكاني= 03;ى سازمانى باشند كه بخودى خود كافى است تا توده‌ها را ب= 575; حداكثر كارآيى انقلابى به سمت انقلاب حركت دهد.» <= span lang=3DFA style=3D'font-size:14.0pt;font-family:"B Mitra";mso-bidi-language= :FA'>("حزب و طبقه"، 1921)

مبارزة طبقاتى بطور اتوماتيك يك درك كمونيست= 09; براى كل طبقه كارگر نمى‌آ= 01;ريند، حتى براى يك فرد پرولتر نيز آنرا بطو= 585; اتوماتيك خل= 02; نمى‌كند. حتى پرولترهايى بمانند "ويت̴= 4;لينگ" و "ديژن" كه د= 85; انديشه سوسياليستى سهمى دارند، با مطالعه علمى و برگرداندن آ= 06; با عمل سياسى به طبقه كارگر، اين كار را انجام داده‌اند. شرايط هستى پرولتاريا، تحت شرايط استثمار كاپيتاليست = 9;، تنها يك اقلي= 578; را قادر به پذيرفتن چني= 06; نظريه‌هايى مى‌كند. اين نيز، تاسيس‏ حزب كمونيست = 608; تبديل تجربه كارگران به آگاهى را ممك= 606; مى نمايد.

&= laquo;طبقه كارگر از همگنى بى‌وا= 87;طه منافع اقتصادى كه همچون نيروى محركه اوليه گرايش‏ به نابودى و فراتر رفتن ا= 586; شيوة توليد كنونى ظاهر م= 609;‌گردد، سرچشمه ميگيرد. ولى ب = 7; منظور بعهده گرفتن اين وظيفه، طبقه كارگر بايد ا= 586; انديشه خود، ارادة خود كه با تحقيق و نقد در اهداف دقيق، مصمم شده، و سازما= 606; مبارزاتى خويش‏ كه با حداكثر بازدهى، كوشش‏ها و فد= 575;كارى‌هاى دستجمعى طبق= 07; را جهت داده و مورد استفاد= 07; قرار مى‌دهد، برخوردار باشد. حزب را تمام= 609; اينها بنيان مى‌گذارد.»= (همان منبع)

معهذا، نادرست خواه= 83; بود كه نواقص= 207; ديدگاه چپ ايتاليايى دربارة آگاه= 09; طبقاتى را انكار كنيم. در سالهاى ضد= 204;انقلابى، اين نواقص مو= 575;ضع سياسى كه يك گام به عقب بود، نيرومندتر ش= 83;.

اما بورديگا كاملا به حق بود زمانيكه = 575;صرار داشت كسى نمى= 204;تواند سخن از آگاهى كمونيستى درون پرولتاريا، = 08; يا استقلال طبقاتى بزند تا اينكه:

&= laquo;ما بتوانيم يك گرايش‏ اجتماعى يا ي= 603; جنبش‏ معين ب= 607; سمت يك هدف مفروض‏ را تشخيص‏ دهيم= 48; سپس‏ ما مى‌ت= 608;انيم موجوديت يك طبقه را به معناى واقعى تشخيص‏ دهيم. آنگاه، حزب به شيوة مادى (&= #1581;تى نه اگر يك شيوة رسمى) وجود دارد.» (همان منبع)

ليكن كاملا خطاست كه از اين نقطه حركت كنيم و ادعا نمائيم كه، اگر حزب طبقاتى وجود ندارد پس‏ خو= 583; طبقه نيز وجو= 583; ندارد، «نم = 9;‌توان حتى صحبت از يك طبقه نمود مگر اينكه اقليتى از اي= 606; طبقه، متماي= 04; به سازمانده= 09; خود در يك حزب سياسى، وجود داشته باشد».

از اينجا به بعد، تنها يك گام منطقى كوچك وجود دارد كه طبقه را در خود ديد، كه از لحاظ اقتصاد= 09; در سطح هويت‌= 610;ابى طبقاتى مبارزه مى‌ك= 06;د، در برداشت وارثين بورديگا يعن= 09; "حزب كمونيس= 8; بين‌الملل" I.C= .P. برنامه، تبديل به مجموعه‌اى ا= 86; فرامين مى‌ش= 08;د كه از تجربه طبقاتى جدا است و يا در بهترين حالت= 48; بجاى اينكه توسط آن غنى شود (به گونه برداشت زندة ماركسيستى) صرفاً توسط آ= 606; تائيد مى‌شو= 83;:

&= laquo;تئورى ماركسيستى ا= 86; منشاء تا پيروزى نهاي= 09;‌اش‏ يك جبهه تغييرناپذيž= 5; مى‌باشد. تنها چيزى كه از تاريخ انتظا= 85; دارد اينست ك= 607; بيشتر و بيشت= 585; بصورت دقيق بكار بسته شده، و در نتيجه بيشتر = 608; بيشتر به شكل عميق‌ترى در مختصات تغييرناپذيž= 5;ش‏ جاى گرفته با= 588;د.» ("برنامه كمونيستى"، شماره 47)

اين برداشت نه تنها پيشرفتR= 04;ها و تغييرات تئوريكى را ك= 607; در ديدگاه ماركس‏ در جر= 610;ان تحقيقاتش‏ انجام گرفته بلكه فعاليت طبقه كارگر د= 585; راستاى پربا= 85; نمودن برنام= 07; كمونيستى را نيز ناديده م= 609;‌گيرد. موضع ماركس‏ دربارة دولت= 48; از بدست گرفت= 606; آن تا درهم كوبيدن آن، ا= 586; تجربه كمون پاريس‏ در 1871 بدست آمده است. با اينكه اي= 606; كارگران پاريس‏ بودن= 83; كه "بهشت را طوفان‌زده" كردند، ولى كاملا صحيح است بگوئيم ك= 607; اين ماركس‏ بود كه بر پايه تجربه كمون، تئورى ديكتاتورى پرولتاريا ر= 75; رشد داد نه كارگران پار= 10;س‏ چه بصورت منفرد چه جمعى. معهذا، در اين مورد مانند موارد ديگر، اين تجربه عينى طبقاتى بود ك= 607; پايه را براى رشد تئورى ماركس‏ آماد= 07; نمود با وجود اين، ارائه ن= 575;درست مواضع بورديگا كه بعدها به گون= 607; كاريكاتورى در I.C.P. خودنمايى كرد در سنت چپ ايتاليايى ب= 09;‌پاسخ نماند. رفقاى ما در "حزب كمونيس= 8; بين‌المللى&q= uot;.P.C.Int همواره از اي= 606; شناخت دفاع كرده‌اند كه براى طبقه كارگر ضرورى است تا مبارز= 607; كند و آگاهى‌= 575;ش‏ را تا درجه معينى ارتقا= 69; دهد قبل از اينكه حزب طبقاتى بتواند پس‏ ا= 586; آن، اين آگاه= 609; را به آگاهى طبقاتى تكام= 04; بخشد. اين رفقا در "پلاتفرم سياسى" خود د= 85; سال 1952 عليه "بوردگيست‌ه= ;ا" چنين بحث نمودند:

&= laquo;اگر . . . مبارزة طبقاتى پديدار نشود= 48; هيچ امكانى ن= 607; براى رهايى طبقه كارگر موجود است و نه براى ساخت= 606; يك نظم اجتماعى نوي= 06; . . . پرولتاريا هيچگاه و به هيچ دليلى از نقش‏ مبارزه = 580;ويانه‌اش‏ دست نمى‌كشد. پرولت= اريا ماموريت تاريخى‌اش‏ را به ديگران محول نمى‌كن= 83; و قدرت را بدست جانشين ديگرى حتى حز= 576; سياسى‌اش‏ نمى‌دهد.» ("پلاتفرم سياسى"، صفح = 7; 6-5)

اگر انتقاد از خطاهاى بوردگيسم آسان است در ع&#= 1608;ض‏ فراتر رفتن ا= 586; اين نقطه و بسط يك موضع ماركسيستى منسجم دربار= 77; آگاهى طبقات= 09; بسيار سخت‌ت= 85; است. از آنجايى ك= 607; فكر مى‌كنيم رفقاى ما در .P.C.Int اين كار را انجام داده‌= 75;ند بهترين كار اينست كه بگذاريم خودشان اين ت= 608;ضيحات را بدهند:

&= laquo;بار ديگر به نكته اساسى مكتب كمونيستى با= 86;‌مى‌گرديم . . . كه بر اساس‏ آن تفاوت فاحشى مابين "شمّ طبقاتى" و "آگاهى طبقاتى" وجوž= 3; دارد. اولى در مبارزات كارگران بوجود آمده (ه&#= 1605;چون يك سنت) و تكامل مى‌يا= 76;د؛ اين شمّ يا غريزة طبقات= 09; از آنتاگونيسم منافع مادى ناشى مى‌شود = 608; از شرايط اقتصادى، اجتماعى و سياسى در حال رشد كه از اين آنتاگونيسم پديدار شده‌= 75;ند، تغذيه مى‌كن= 83;. دومى از بررسى علم= 609; تضادهاى طبق= 75;تى بوجود آمده و با بالا رفتن شناخت از اين تضادها نيز رشد مى‌يابد= 63; اين آگاهى با بررسى و بسط حقايق مربوط به تجارب تاريخى طبقه كارگر زنده بوده و تغذيه مى‌شود . . .

آيا نظريات حاكم= 48; نظرياتِ طبق= 07; حاكم مى‌باش= 83; يا نه؟ آيا درست اس= 578; آنانى كه ابز= 575;ر مادى توليد ر= 575; در دست دارند همچنين مالك= 16; ابزار ذهنى توليد نيز هستند؟ و از طرف ديگر، پرولتاريا ي= 03; طبقه استثما= 85; شده و از اين ر&= #1608; از لحاظ ايدئولوژيك = 9; يك طبقه تحت سلطه مى‌باش= 83;؟ اگر اينها صحيح هستند پس‏ اين نيز صحيح است كه "در افكار اعضاى منفرد طبقه حاكم اس= 578; كه سوسياليس= 05; مدرن خلق مى‌= 588;ود. آنها بودند كه آنر= 575; به پرولترها= 10;ى كه از لحاظ فكرى بيشتر رشد يافته بودند، منتق= 04; نمودند. اينان نيز به نوبه خود، هر جا كه شرايط اجازه مى‌داد، آنر= 75; به مبارزة طبقاتى معرف= 09; ميكردند" (دوباره از كائوتسكى = 608; لنين).

يك مسئله كاذب اينجا وجود دارد: آيا آگاهى سوسيا= 04;يستى از طبقه كارگ= 585; ناشى مى‌شود يا از آنانى كه "مى‌داننž= 3; چگونه قوانين تاري= 82; را بررسى نمايند"؟ اين ي = 3; سوال كاذب اس= 578; چرا كه به شيوة ديالكت= 10;كى مطرح نمى‌شو= 83;، به عبارت بهتر، به شيو= 607;‌اى كه واقعاً ممكن سازد تا واقعيت اجتماعى و تا= 585;يخى را به چنگ آورد. راه حل اين مستله در حقيقت خارج ا= 586; مناسبات آلترناتيو قرار داشته و هر دو را در بر مى‌گيرد. آگاهى سوسياليستى بازتاب علمى = 578;جارب طبقه كارگر و مسائلى كه طر= 581; مى‌كند، است= 48; كسانى آنرا م= 609;‌پرورانند كه داراى ابزارى هستن= 83; تا عهده‌دار اين بازتاب باشند و از لحاظ سياسى خود را با طبقه كارگر يكى بدانند.»   (&quo= t;پرومته"، نيمه اول 1978)

عدم تواف= 602; بر سر مسئله آگاهى طبقات= 09; و حزب بود كه منتهى به جدايى در "كنفرانس‏ها= ;ى بين‌المللى"= ; (كه در سال 1977 نخست از طرف .P.C.Int فرا خوانده شده بود) گشت. مبارزه با آراء جنبش‏ خودانگيختگ = 9; كه عمدتاً توسط I.C.C نمايندگى مى‌شد بيشترين كار كنفرانس‏ را در بر مى‌گرف= 578; و مانع از پيش‏رفت آن م= 609;‌شد. ملاحظات .P.C= .Int كه از پشتيبانى "سازمان كارگران كمونيست" C.W.O<= span dir=3DRTL> برخوردار بود، اين بود كه اگر كنفرانس‏ها مى‌خواهند پيش‏ بروند ت= 575; مركزى براى ايجاد كانون= 09;، كه تجسم حزب خواهد بود باشند، يك شر= 591; حداقل دربار= 77; حزب ضروريست. لذا، ما معيارى را كه بر پايه يك نگرش‏ ماركسيستى ب= 07; آگاهى طبقات= 09; بود مطرح نموديم، مبن= 09; بر اينكه: «حز&#= 1576; بين‌المللىš= 8; ارگان ضرورى است كه جنبش‏ طبقاتى انقل= 75;بى و خودِ قدرت كارگرى را به لحاظ سياسى ه= 583;ايت مى‌كند». I.C.C<= span dir=3DRTL> كه بطور نامحدودى توانسته بود از اينكه دقي= 602;اً ديدگاهش‏ دربارة حزب چيست طفره رود، زمانى ك= 607; با اين معيار مواجه شد آنر= 575; رد كرد و بدين گونه ناتوان= 09;‌اش‏ را جهت ارتقا= 569; تا درجه وظيف= 607; تاسيس‏ حزب ن= 608;ين در عمل به نمايش‏ گذار= 83;. جاى عذرخواهى وجود ندارد ا= 586; اينكه دوبار= 07; بايد نقل‌قو= 04; طولانى از .P.C= .Int بياوريم كه د= 585; همان اوايل كنفرانس‏ نخست 1977 در ميلان به نظريات مغشوش‏ I.C.C<= span dir=3DRTL> حمله كرده بود:

&= laquo;اجازه دهيد براى آسانتر شدن مسئله، از او= 604; شروع كنيم. شما م = 9;‌گوئيد كه آگاهى طبقاتى در ميان طبقه كارگر بوجود آمده و رشد مى&#= 8204;يابد. و نقش̴= 7; حزب شتاب بخشيدن به اي= 606; روند بلوغ انقلابى است. ما مى̴= 4;توانستيم، در صورتيكه اين دو مسئله صحت داشت، هم= 711;ى به خانه‌هاي= 05;ان برويم؛ ديگرهيچ دلي= 04; قطعى براى وجودِ حزب وجود نداشت. به زبان ديگر، اگر شما نقش‏ حزب كمونيست را تا حد شتاب بخشيدن به پر= 608;سه‌اى تنزل مى‌دهي= 83; كه واقعيت، آنرا به حركت واداشته، كه خودِ مبارزه موجب آن مى‌ش= 608;د، ما مى‌توانس= 78;يم همچنين بدين بيانديشيم كه، اين روند بدون هيچ عام= 604; شتاب‌دهنده̴= 4;اى نيز به آخر خواهد رسيد. اين تناقضى است ك= 607; بدان فرو مى‌= 594;لطيد؛ شما با يك نگرش‏ مكانيكى به تاريخ مى‌نگ= 85;يد در حاليكه از ديالكتيك صحبت مى‌كني= 83;. شما م = 9;‌گوئيد كه از ديد لنينیست‌ها طبقه با حزب يكى است و طبقه زمانى وجود دارد كه حزب موجود است. اين صحت ندارد. اين هم&#= 1575;ن بوردگيسم است، لنينسم نيست. از ديد ما، طبقه همواره بعنوان يك موجوديت اجتماعى وجو= 83; داشته و با موضع طبقاتىR= 04;اش‏ در روابط توليدى مشخصR= 07; مى‌شود. هيچ همسانى مابي= 06; طبقه، بعنوا= 06; يك هستى اجتماعى و آگاهى طبقات= 09;‌اش‏ وجود ندارد. به بيان بهتر، م= 575; جنبش‏ كارگر= 09; داريم كه مى‌= 578;واند در دو جهت پيش‏ برود: يكى مسير انقلابى و ديگرى در راستاى ضد‌ا= 06;قلاب. مسئله اينجاست كه بدانيم چگون= 07; جنبش‏ كارگر= 09; به جهت انقلابى مى‌= 85;ود؟ زمانيكه داراى برنام= 07; انقلابى است. اين برنامه انقلابى كجا مى‌تواند پيدا شود؟ درون طبقه؛ ولى در حزب متبلور م= 609;‌شود. از اي = 6; رو، هنگاميك= 07; رهبريت انقل= 75;بى وجود دارد و طبقه در پشتِ حزبش‏ مى‌اي= 87;تد، طبقه در جهت انقلابى پيشR= 07; مى‌رود.

مى‌گوئ&= #1610;د كه از ديد لنينست‌ها اين طبقه نيس= 578; كه انقلاب مى= 204;كند. اين شايد براى بوردگيست‌ه= 5; صحيح باشد. از ديž= 3; ما، انقلاب نتيجه خودِ طبقه است حتى اگر صاحب برنامه انقلابى (كه توسط حزب ارائه شده) نيز باشد. در اي = 6; معنا، ما مى‌= 711;وئيم حزب تجسم آگاهى طبقات= 09; است و تشكلى است كه آگاهى طبقاتى در آن زنده مى‌مان= 83;. شما ب = 7; ما و لنينيسم اين نظريه را نسبت مى‌دهي= 83; كه طبقه و حزب مى‌توانند يكسان باشند. نه، اين آگاهى طب= 602;اتى و حزبِ طبقه است كه مى‌تو= 575;نند يكى باشند.

تكرار مى‌كنيم كه طبقه كارگر، چون تحت شراي= 591; مادى در چارچ= 608;ب جامعه كاپيتاليست = 9; قرار دارد، نمى‌تواند خود را جانشي= 606; حزب نموده و وظايف حزب را بر عهده گيرد . = . . آگاهى، از خارج از طبقه آورده مى‌شو= 83; همچون يك سَنتزى كه درون طبقه وا مى‌شود. ليكن، خودِ طبقه نم= 609;‌تواند آن سنتز را ايجاد كند.» ("مباح= ث كنفرانس‏ بي= 06;‌المللى"، صفحات 67 و 3-61)

آن سوى التقاط‌گرا¡= 0;ى

هميشه كسانى هستند كه بر لَه التقاط‌گرا¡= 0;ى و عليه "افرا= 91;‌ها و تفريط‌ها" استدلال مى‌= 03;نند، كه جهان نه مسطح و نه گِرد بلكه چيزى در حد وسط است. C.W.O<= span dir=3DRTL> در متدولوژى‌اž= 8;‏ از اين آئين التقاطى بريده و اين گسست را در نگرشش‏ راجع به حزب و موضوع ريشه‌= 07;اى سياسى به كار بسته است. بيانات ما دربارة آگاه= 09; طبقاتى از اي= 606; خطا مبرا نبوده است. يك نكته از پلاتفرم‌ما = 6; اين تصور را بدست می‌داد که توده‌های کارگر در جنب= 588; و فعالیت روز= 575;نه مى‌توانند آگاه شوند و كه تودة پرولترها قب= 04; از نابودى قدرت بورژوازى به كمونيست‌ها = 9; آگاهى تبديل خواهند شد. با وجود اين، جه= 578; واقعى تحليلR= 04;مان بعداً در پلاتفرم‌ما = 6; به روشنى ارائه شد:

&= laquo;اعتبار اين اصل پايه= 204;اى ماركسيسم را تاريخ اثبات نموده كه آگاهى كموني= 87;تى گسترده نمى‌= 78;واند از ميان مبارزة طبقاتى روزانه پديد آيد. شرط ضرورى همگانى و ژرف= 204;تر شدن آگاهى طبقاتى، بوجود آمدن حزب كمونيست بين‌المللى است (هر چند اين به خودى خود ضمانتى براى پيروزى نيست) كه بدون آن انقلاب امكانپذير نيست . . . نقش‏ حزب اينست كه درسهاى تاري= 82; طبقه كارگر ر= 575; درك كند و اين درسها را با، هم رهبرى سياسى و هم رهبرى عملى مبارزة طبقاتى به طبقه كارگر، بعنوان يك كُل، بازگرداند.»

("&= #1662;لاتفرم C.W.O، صفحه 26)

نقش‏ حزب كمونيست اينست كه آگاهى طبقات= 09; پرولتاريا ر= 75; به پيش‏ ببرد يا «"احساس‏&q= uot; تبديل به "آگاهى" از نقش‏ تاريخى = 591;بقه شود» (لوكاچ). پس‏ اž= 6; انجام اين وظيفه، آنگا= 07; بايد مبارزه نمايد تا ابزارى را بيابد كه نظريات مارك= 87;يستى را به جنبش‏ زنده كارگرا= 06; منتقل سازد. اين، پيش‏شرط حتم= 09; براى پذيرش‏ آنهاست و باع= 579; مى‌شود تا جنبش‏ كارگر= 09; اين نظريه‌ه= 75; را از آن خود ‌&= #1587;ازد. ضعف دž= 5; تشخيص‏ اين وظايف به معن= 609; ناتوانى اجتناب‌ناپž= 4;ير در انجام آنه= 575; است. لذا اين يك م&#= 1575;نع در رهايى طبق= 607;‌مان، خواهد بود.

پیک انتر= 606;اسیونالیست&= #1740;

تشکیلات کارگران انترناسیون= 5;لیست