«اطلاعيه»

سقوط اقتصادی آرژانتين نشان احتضار سرمايهداری است،

زنده باد انقلاب جهانی

سقوط اقتصادی آرژانتين به اعتراضات و شورشهای گستردهای انجاميد. فقط در طول يکماه چهار رئيسجمهور تعويض شده است. هزاران تن از کارگران و تودههای به جان آمده از اوضاع اسفبار زندگی دست به شورش زده و در پی تهاجم نيروهای ضد شورش تعداد نامعلومی کشته و زخمی شدهاند. رکود اقتصادی آرژانتين اکنون وارد چهارمين سال خود گشته و آينده مبهمی را در پيش روی دارد. دولت، ناتوان از بازپرداخت اقساط بدهی ۱۳۲ ميليارد دلاری خود، برداشت بيش از هزار دلار پول از بانک در ماه را غير مجاز اعلام کرده است. بيکاری همچمنان روبهافزايش بوده بنا به ارقام رسمی تا ۱۸ درصد رسيده است. اين در حالی است که بنابر اظهارات نهادهای کارگری سيستم موجود، اتحاديههای کارگری، حدود نيمی از نيروی آماده بکار آرژانتين بيکار است.

بحران اقتصادی آرژانتين، وجهی از بحران ساختاری کل نظام سرمايهداری در آن کشور است. کشوری که زمانی يکی از پنج قدرت اقتصادی بزرگ جهان بشمار میآمد. اين کشور اما اکنون يکی از بدهکارترين و ورشکستهترين کشورهای جهان سرمايهداری بشمار میآيد. برنامه پيشنهادی «صندوق بينالمللی پول» در ازای پرداخت وام، معطوف به وابستگی بيشتر پول اين کشور به دلار و اجرای بيرحمانه سياستهای ويرانگر «تعديل اقتصادی» است. سياستی که کاهش بودجه خدمات عمومی و خصوصیسازیها، بيکارسازیهای بيشتر و سرانجام سرشکن کردن بحران نظام گنديده سرمايه بر دوش طبقهکارگر و ديگر اقشار مزدبگير وجوه اصلی آن است.

در اين ميان، بخش وسيعی از اپوزيسيون چپ بورژوا در آرژانتين کوشيد تا اين گنديدگی و سقوط ذاتی نظم موجود را ناشی از «بیلياقتی و فساد اخلاقی» گردانندگان آن قلمداد کنند. تعداد ديگری نيز وابستگی به «بيگانه و خيانت به منافع ملی» را عامل وضع کنونی معرفی نمودند. چنين گفتههايی اما در واقع بيانگر اختلافات جناحهای درونی سرمايه بر سر نحوه سازماندهی نظم غيرعادلانه کنوني است. گرايشات ديگری از سوسيال دمکراسی و چپ آرژانتين نيز کوشيدند اعتراضات مردمی آرژانتين را در دام جنبش آنتی گلوباليسم، از طريق شعارهای ميانتهی بر عليه جهانی شدن سرمايه، محصور سازند. اما موفقيت نسبی هر يک از احزاب مزبور، تنها و تنها نشانگر غياب يک حزب راستين ضد سرمايهداری در سطح ملی و جهانی است.

اوضاع امروز آرژانتين، آينده ديگر کشورها را در مقابل چشمان ما قرار داده است. اگر اين حقيقت دارد که امروزه، امپرياليسم از طريق اهرمهای اقتصادی خود در هدايت و سازماندهی سرمايه و سرکوب جنبشها نقشی بلاواسطه دارد، اين نيز حقيقت دارد که محصور شدن جنبشهای اعتراضی در سطح برنامههای رنگارنگ ملی، و دنبالهروی اين جنبشها از احزاب راست و چپ سرمايه هيچ دستاوردی ببار نخواهد آورد. اوضاع آرژانتين و چارهجويی تمامی جناحهای سرمايه در سطح جهان برای بازسازی آن، ضرورت و نقش حياتی يک حزب رزمنده بينالمللی را در مقابل جنبش کارگری بمثابه يک جنبش جهانی، قرار داده است. جهان سرمايهداری در آستانه سقوط و ورشکستگی، در آستانه دورانی از نظاميگری و هرجومرج قرار دارد. اين جهان بيدادگر، اين جهان کار و مشقت، اين جهان جنگ و نفرت لايق سرنگونی و نيستی است. نيست باد سرمايهداری.

زنده باد انقلاب جهانی. زنده باد کمونيسم.

تشکيلات کارگران انترناسيوناليست

۱۱ دی ماه ۱۳۸۰