درباره حزب = 608; رابطه آن با طبقه

در&= #1576;اره حزب و رابطه آن با طبقه

مص= وبه پنجمین کنگر= 07; جریان کمونیست بینR= 04;المللی – ژوئیه ۱۹۸۳=

ترجمه از: س. میکائیلیان=

برگرفته از: InternationalReview 35 <= /p>

۱-= مسئله حزب و رابطه آن با طبقه مي&#= 8204;بايست در رابطه با متون پايه‌ا= 09; ما درباره كاركرد سازمان‌هاى انقلابى در نظر گرفته شو= 583;.= [1]

۲- حزب كمونيست بخش= 09; از طبقه است، ارگانيسمى است كه توسط طبقه و در جنبش‏ آن شكل گرفته و هدف آن تكامل و گسترش‏ مبارزه تاريخى طبقه به سمت پيروز= 609; نهايى، دگرگـونى راديكال روا= 76;ط اجتماعى و بناكردن جامعه‌اى اس= 78; كه وحدت و يگا&#= 1606;گى انسانى را تحقق مى‌بخش= 83;: يكى براى همه= 548; همه براى يكى.

۳- در مقابل تزهاي= 09; كه لنین در "چ= ه بايد كرد" از آنها دفاع كر= 583; (ايده "حزب در خدمت طبقه") و برخلاف كاريكاتوره= 5;ى مضحك از "لنينيسم" و = 5;ورد دفاع گرايشا= 78; متعدد بورديگيستى كه مي‌گويند= 48; "حزب اساس‏ طبقه است"، م= 75; همراه با لوك= 586;امبورگ از اين دفاع مي‌كنيم كه، حزب محصول خو= 583; طبقه است. تشكي= ل حزب تجلـى پروسه‌اى اس= 78; كه در آن طبقه از طريق مبارزه خود ب= 607; آگاهى رسيده است، تشكيل حزب مظهر درج= 607;‌اى از آگاهى است كه طبقه بدان نائل گشته است. اين فرمولبندى هيچ وجه مشتركى با بر= 583;اشتى كه توسط نوعى از بورديگيس= 05; وارونه در سالهاى ۱۹۷۰ تكميل شد و در نشريه Invarience به بالاترين حد تكامل خود رسيد و اظهار نمود كه "طبق= 07; حزب است"، ندارد. اين درك ساد= 607;‌نگرانه، كل را، يعنى يگانگى كل و جنبش‏ واقعى = 570;ن را، با تعيین سطحى جانشين عناصر آن نموده و از تفاوت‌هاى موجود (يعنى حلقه‌هاى ديالكتيكى ك= 07; هر يك مكمل كل هستند) چشم‌پ= 608;شى مي‌كند.

۴- اين برداشت جانش&= #1610;ن‌گرايانه&#= 1548; از درك نقشى كه عناصر مختلف در درو= 606; "كل" ايفا مي̴= 4;كنند ناتوان است. چنين برداشتى حرك= 78; را نمى‌بيند= 48; ايستا است و نه ديناميك. اين بž= 5;داشت اساساً غير‌= 78;اريخى است. اين همان نگرش‏ ايده‌= 70;ليستى و اخلاقى مدرنيست‌ها است. اين مقلدين شورائيست‌ه= 5;ى منحط، به تقسيم‌بندى قديم ميان سياه و سفيد و خوب و بد تنزل يافته‌اند و برايشان هر سازمان سياس= 09; درون طبقه بطور قطع چيز= 609; مطلقاً بد است.

۵- مهمتر= ين خطاى شورائيسم هلندى تحت نف= 608;ذ پانه‌كوك اي= 06; بود كه براى گروه‌ها وجرياناتى ك= 07; در درون طبقه شكل مي‌گيرن= 83; نقش‏ آموزش‏دهند = 7; و تربيتى قائ= 04; شد. اين نگرش‏ اين امر را ناديده مي‌گ= 10;رد كه نقش‏ سياس= ى اين جريانات بعنوان بخش‏ مكمل و مبارز پرولتاريا، عبارت است از دفاع و تكامل= 204;دادن مواضع منسجم متبلور در بر= 606;امه كمونيستى در درون طبقه، امرى كه نقطه عزيمت فعالي= 78; اين گروه‌ها = 576;ه شيوه‌اى متشكل مي‌با= 88;د. اما سازمان شورايى پانهR= 04;كوك از طريق اعطا= 609; فقط نقش‏ معل= 605; به تشكيلات و تقدم‌اش‏ بر نقش‏ آن بعنوان مداف= 93; برنامه كمونيستى اس= 78; كه "مشاور" طبقه گشته، بدين طريق به ايده لنين، سازمان در خدمت طبقه مى= 204;پيوندد. هردو به نفى اينكه حزب بخشى از طبقه، بخشى ا= 586; يك ارگانيسم فعال كه بوسيله طبقه توليد شده است، مي‌رسن= 83;.

۶- جامعه سياسى، جهان اجتماعى يكپارچه‌اى است كه در آن بشريت با تقسيم به طبقات از خود بيگانه گشته است. اين بيگانگ= 09; كه در پرولتاريا تجسم يافته و او بشكل دردآورى مى كوشد تا از طر&#= 1610;ق مبارزه خود ب= 585; آن چيره گردد. بدين معنا مبارزه پرولتاريا هنوز (در اين بعد كه همچنا= 606; مبارزه‌اى است توسط يك طبقه) كاراكترى سياسى بخود م= 610;‌گيرد.

اين يك حقيقت است كه مبارز= 607; پرولتاريا د= 85; اساس‏ و به معناى كامل كلمه مبارزهR= 04;اى است اجتماعى. پيروزى پرولتاريا ب= 07; معنى اضمحلال همه طبقات و از جمله طبقه كارگر در جامعه‌اى انسانى است ك= 607; در سراسر كره خاكى بنا مي‌= 711;ردد. اين راه حل اجتماعى ضرورتاً مي‌= 76;ايست پيامد يك مبارزه سياس= 09; باشد. مبارزه براى قدرت در جامعه، امرى كه طبقه كارگ= 585; جهت نيل بدان خود را به تمام وسائل ض= 585;ورى (تشكل‌هاى انقلابى، حز= 76; سياسى) مجهز مي‌كند.

۷- ايجاد احزاب سياسى كه بيانگر منافع طبقات هستند امرى ويژة پرولتاريا نيست. ما در تاريخ شاهد اين مسئله نزد سا= 610;ر طبقات نيز بوده‌ايم. سطح تكامل اين احزاب، تعري= 01; و ساختار آنها منعكس‌كنند = 7; طبقاتى است ك= 607; از آنها ريشه گرفته‌اند. اين احزاب پيشرفته‌تر¡= 0;ن شكل خود را در جامعه سرماي= 07;‌دارى (آخرين جامعه طبقاتى در تاريخ) كه طبقات اجتماعى به بالاترين درجه تكامل خ= 608;د رسيده اند، كسب مي‌كنند. جامعه‌اى كه تضادهاى طبقاتى را به روشن‌ترين وجهى نمايان مي‌سازد.

عليرغم نقاط اشتراك ميان احزاب پرولتاريا و = 583;يگر طبقات (بويژه احزاب بورژوازى) تفاوت‌هاى ميان آنها ني= 586; داراى اهميت است.

همچون طبقات تاريخى پيشين، هدف بورژوازى (زم= 575;نيكه قدرت خويش‏ ر= 575; در جامعه تثبيت نمود) نه از ميان برداشتن استثمار بلك= 07; حفظ آن به اشكال ديگر بود. بعبارت ديگ= 85; هدف بورژواز= 09; نه برچيدن طبقات جامعه بلكه برپايى جامعه جديد طبقاتى، نه انهدام دولت = 576;لكه تكميل آن بود. آن ارگانيسم سياسى وسيعى كه بورژوازى خود را با آن مجهز مي‌ساز= 83;، شيوه كار و مداخله‌اش‏ در جامعه مستقيماً توسط اين اهد= 575;ف تعيين مي‌گر= 83;د: احزاب بورژوايى، احزابى دولت= 09;‌اند، كه نقش‏ ويژه آنها بدست گرفتن قدرت و بكارگيرى آن بعنوان سمبل = 608; ضامن حفظ جامعه طبقات= 09; مي‌باشد.

از طرف ديگر، پرولتاريا آخرين طبقه د= 585; تاريخ است كه هدفش‏ از تسخير قدرت سياسى عبارت از برچيدن تقسيم طبقات= 09; و از ميان برداشتن دول= 78; بمثابه نماد اين تقسيم‌ب= 06;دى است. بدين ترتيب احزاب پرولترى احز= 75;بى حكومتى نيستند، هدف آنها نه كسب قدرت دولتى و حفظ آن بلكه بالعكس‏، هد= 01; نهايى آنها م= 581;و دولت و طبقات است.

۸- ما بايد مراقب ي= 603; برداشت اشتباه از اي= 606; فرمولبندى ناموفق در ما= نيفست كمونيست (كه تنها در رابط= 607; سياسى با دوران قبل از &#= 1777;۸۴۸ قابل درك است) باشيم كه در آن گفته مي‌ش= 608;د "كمونيست‌ها حزب ويژه‌اى تشكيل نمي‌د= 07;ند . . . ".

اين فرمولبندى د= 85; واقع در تضاد آشكار با اين حقيقت است كه مانيفست كمونيست خود بيانيه‌اى بود از طرف تشكيلاتى ويژه كه اتحاديه كمونيست‌ها ناميده ميشد. مسئله، زمانى تعجب‌= 70;ورتر مي‌گردد كه د= 608; مردى را كه مانيفست را ب= 607; رشته تحرير درآوردند (ما= 585;كس‏ و انگلس) مورد ملاحظه دقيقR= 04;تر قرار مي‌دهي= 05;، كسانى كه در سراسر زندگى خود مبارزين = 580;نبش‏ عمومى طبقه بودند. آنان افراد&= #1609; حزبى و مردان عمل سياسى بودند.

۹- ارگان= يسم‌هاى سياسى (احزاب) همانند بخشى از جنبش‏ عمومى طبقه هستند كه از آن جنبش‏ سرچشمه گرفت= 07;‌اند و همراه با تكامل مبارز= 07; طبقاتى توسع= 07; مي‌یابند. احزاب سياسى پرولتاريا مانند هر ارگ= 575;نيسم زندة ديگرى داراى تاريخ هستند، امرى = 603;ه بطور جدايى‌= 06;اپذيرى به تاريخ جنبش‏ عمومى طبقه، به اعتلاء و عقب= 204;نشينى‌هاى موقتى آن مرتبط است.

درك و مطالعه تاريخ اين ارگانيسم (حز= 576;) بدون قرار دادن آن در رابطه عمومى با گام‌هاى مختلفى كه طبقه برداشت= 07; است، مشكلات= 09; كه با آن مواجه شده، تلاش‌هايى ك= 07; در هر مرحله جهت آگاهى بر اين مشكلات و پاسخگويى بدان‌ها به ش= 610;وه‌اى صحيح و كسب آموزش‌هاى آ= 06; براى پيشبرد مبارزات بعد= 09; صورت گرفته، ميسر نيست. در عي = 6; حال كه احزاب سياسى يك فاكتور تعيي= 06;‌كننده در پيشروى طبقه‌اند، د= 85; همان حال نيز آنها نشانه وضعيت واقعى = 591;بقه در لحظه معين= 609; از تاريخ خويش‏اند.

۱۰- طبقه كارگر در طول تمام تاريخ خود زير بار سنگين ايدئولوژى بورژوايى قرار داشته است كه در حال دفرمه نمودن = 608; فاسد ساختن احزاب پرولترى و تغيير ماهيت آنها مي‌باش= 83;. فراكسيون‌ = 7;اى انقلابى بمثابه پاسخ= 09; به اين جريان [&= #1575;يدئولوژى بورژوايى] و با هدف تكامل= 548; تدقيق و شفافيت بخشيدن مواض= 93; كمونيستى بوجود آمدند. اين مسئله بخصوصR= 07; درباره چپ كمونيست كه ا= 586; انترناسيون= 5;ل سوم سرچشمه گرفت صدق مي‌= 603;ند. تمام برداشت‌هاى مربوط به مسئله حزب ضرورتاً حاو= 09; آموزش‌ها، تجربيات و مواضع كل چپ كمونيست انترناسيون= 5;ليست مي‌باشد.

با اين وجود فراكسيون ايتاليايى چ= 62; كمونيست داراى اين شا= 610;ستگى ويژه بود كه تفاوت‌هاى كيفى سازمان انقلابى را د= 585; رابطه با دور= 607;‌هاى صعود و پيشرو= 609; يا عقب‌نشين= 09; و شكست مبارز= 607; طبقاتى نشان دهد. فراكسيون ايتاليايى نشان داد كه سازمان انقلابى چه اشكالـى در اين دوره‌ها بخود مي‌گير= 83;: در مورد اول [د&= #1608;رة صعود و پيشرو= 609; مبارزه طبقاتى] بصور= 578; يك حزب، سازمانى كه م= 610;‌تواند نفوذ مستقيم = 608; بلاواسطه‌ا = 9; در مبارزه طبقاتى داشت= 07; باشد. در حالت دوم [&= #1583;ر دورة عقب‌نش= 10;نى و شكست مبارز= 607; طبقاتى] سازمانى از لحاظ تعداد معدود، با نفوذ بسيار م= 581;دودترى بر زندگى جار= 609; پرولتاريا م= 10;‌باشد. آنها اين نوع دومى را "فراكسيو = 6;" ناميدند، تشكلـى كه حلقه رابط بي= 606; دو دوره از صع&#= 1608;د مبارزه طبقاتى يعنى دو زمان معين از موجوديت حزب است. به عبارت ديگر فراكسيون حلقه ارگاني= 03;ى است ميان حزب قديم وحزب آتى.

فراكسيون ايتاليايى بطور مثال به مبارزه با خطاهاى تروتسكى پرداخت كه فك= 585; مي‌كرد ميتوان در هر شرايطى (مثلا= 611; در دهه ۳۰) دست به ايجاد حزب و انترناسيون= 5;ل زد. اين خطا اما به انشعابات = 608; تجزيه وسيعت= 85; عناصر انقلابى منتهى شد. اين امر تئورى‌پ= 85;دازى‌هاى تماشايى بورديگا[2] را رد كرد كه از طريق بازى با كلمات و تجريدهاى بىR= 04;مايه به سفسطه‌ها= 10;ى چون "برنامه تغيير‌ناپذ¡= 0;ر" و تفاوت بين حزب "تاريخى" و حزب "رسمى" رسيد. در مقابل اي= 606; توهمات و خطاها، فراكسيون ايتاليايى ب= 75; تكيه بر تجربيات گرانبها و اس= 575;سى صدساله جنبشR= 07; كارگرى صحت و اعتبار تزها= 09; خود را به نما&#= 1610;ش‏ گذاشت.

۱۱- تاريخ واقعى بهتر ا= 586; قوة تخيل به ما نشان ميده= 583; كه حيات حزب طبقه، از مجراى يك حرك= 578; سيكلى ظهور= 48; تكامل و محو [اضمحل&#= 1575;ل] عبور مي‌كند. ناپديد شدن حزب ميتواند به شكل فساد ت&#= 1583;ريجى از درون و گذر به اردوى دشم= 606; صورت گيرد، ي= 575; ساده‌تر، در دوره‌اى كوتاه يا بلن= 583; تجزيه و محو شده تا زمانى كه شرايط مجدداً براى ظهور حزب مهي= 575; مي‌گردد. اين مسئله هم دوران پيش‏ ا= 586; ماركس‏ كه با بابوف آغاز شده و تا ظهور سازمان‌<= /span>هاى انقلابى در زمان حيات و فعاليت ماركس‏ و انگ= 604;س‏ بطول انجامي= 83; و هم دوران پس‏ از مرگ آنها تا زمان ما را شامل مي&#= 8204;گردد. اتحاد= ;يه كمونيستها فقط ۵ سال (۵۲-۱= ۸۴۷) عمر كرد، انترناسيون= 5;ل اول ۹ سال (۷۳-۱= ۸۶۴)، انترناسيون= 5;ل دوم ۲۵ سال (۱۹&= #1777;۴-۱۸۸۹) انترناسيون= 5;ل سوم ۸ سال (با انعطاف محاسبه شود ۲۷-۱۹۱۹).

در اينجا يك پيوستگى آشكار وجود دارد. همه اين تشك= 604;‌ها ارگانيسم‌ه= 5;يى از يك طبقه هستند. اينها لحظا= 78; پى‌در‌پى از يكپارچگى طبقه‌اند كه مي‌تواند همچون رابطه منظومه شمسى با سياره‌ها= 48; همانند يك كل باثبات كه ارگانيسم‌ه= 5;ى مختلفى در درون آن حركت مي‌كنند تعريف شوند. اما ي = 3; موقعيت پايدار يا ثابت در درون سازمانى كه حزب ناميده م= 610;‌شود نمي‌تواند وجـود داشته باشد.

شبه‌تئوري‌&= #1607;اى بورديگيستى درباره حزب "تاريخى" و حزب "رسمى" اساساً تئور= 09; رازگونه‌اى است. بنابر‌اين تئورى، حزب واقعى (همانن= 583; برنامه) چيزى است كامل. اما چنين حزبى در عالـم واقعى از طريق حزب ر= ;سمى متجلـى مي‌ش= 08;د. حال دž= 5; صورت از بين رفتن حزب رسم= 609; چه اتفاقى براى حزب تاريخى رخ مي= 204;دهد؟ حزب تاريخى غير‌قابل مشاهده و غير= 204;فعال مي‌گردد، ام= 75; با اين حال در جايى به حيات خود ادامه مي= 204;دهد چرا كه حزب فنا‌ناپذير است. اين يعنى برگشت ب= 607; عقب، بازگشت به مسئله و موضوع اساسى فلسفه مذهبى = 608; ايده‌آليست = 9; كه نفس‏ را از وجود و روح را از جسم جدا ميكند. يكى در رستگارى ابد= 09; جاودانه مي‌= 11;ردد و ديگرى دچار عذاب دنيوى م= 610;‌شود.

۱۲- هيچ روشنگرى و هي= 670; تئورى ارادهR= 04;گرايانه غير‌مغرضى درباره پيدايش‏ خودبخودى، و نه هيچ نابغه نخبه‌اى قاد= 85; به توضيح ظهو= 585; و هستى پديده حزب نيست و حتى كمتر از اين، آنان قادر نيستند تا علل دوره‌= 575;ى بودن حيات حز= 576; را در طى مراحل و زمان= 204;هاى مختلف شكست و پيروزى نشان دهند. تنها با مبن= 575; قرار دادن حركت واقعى م= 576;ارزه طبقاتى كه بنوبه خود توسط توسعه و تكامل سيستم سرمايه‌دار = 9; و تضادهاى آن تعيين مي‌گر= 83;د است كه ميتوانيم پاسخ معتبرى به مسئله حزب بدهيم. بدين معنى ك= 607; مسئله را به درون جنبش‏ واقعى طبقه منتقل نمائي= 05;.

۱۳- به همان ترتيب ب= 607; هنگام بررسى كاركرد متغي= 85; حزب در دوره‌= 607;اى مختلف در تاريخ مي‌با= 10;ست همين شيوه [ان&#= 1578;قال مسئله بدرون = 580;نبش‏ واقعى طبقه] را بكار بست، درست به همانگونه كه فلسفه يونان باستان رشتهR= 04;هاى متعدد تعليم= 09; را در بر‌مي‌= 711;رفت، حزب نيز بعنوان محصو= 04; جنبش‏ طبقات= 09; پرولتاريا، در اولين دور= 607; تاريخى خود يكسرى از وظا= 610;ف مختلف را در درون طبقه بعهده داشت بويژه:

* مكانى بود كه تكامل تئوريك طبقه در آنجا متمر= 603;ز شده بود.

* آشكارا اهداف نهايى را بيان مي‌ك= 585;د كه مبارزه طبقاتى امكا= 06; آن را درخود داشت.

* ارگان فعالـى بود ك= 607; در درون طبقه و در خط مقدم دفاع از مناف= 593; بلاواسطه اقتصادى و سياسى آن قرا= 585; داشت.

* بعنوان نوعى آموزش‏دهند = 7; عمل نموده، ابعاد مداخل= 75;تش‏ را در طبقه گسترش‏ داده = 608; بدان تنوع مى= 204;بخشيد و آموزش‏ خود را در تمام سطوح از طريق نشريات و كنفرانس‏‌ه= 5;، سازمان‌داد = 6; كلاس‌هاى شبانه، موسسات كارگرى، مدارس‏ حزبى = 608; غيره پيش‏ مي= 204;برد.

* دست به انتشار ايدهR= 04;هاى انقلابى و تبليغ در درو= 606; طبقه مي‌زد.

* بطور خستگى‌ناپذ¡= 0;ر و با حرارت عليه پيش‏داوري‌ = 7;اى ايدئولوژى ب= 08;رژوايى كه دائماً بر افكار كارگران تاثير گذاشت= 07; و مانع از رشد آگاهى طبقات= 09; بود مبارزه م= 610;‌كرد.

* بمثابه آژيتاتور عم= 04; نموده، گردهمايى‌ه= 5;ى عمومى كارگرى، تظاهرات‌ها = 08; اقدامات ديگ= 85; طبقه را در ابعاد وسيعى سازمان مي‌د= 75;د.

* بعنوان سازمانده عم= 04; مي‌كرد، انجمن‌هاى م= 82;تلف كارگرى ايجا= 83; كرده و از آنها حمايت م= 610;‌نمود، انجمن‌هاى فرهنگى و مشابه، جهت دفاع از شراي= 591; مادى بلاواس= 91;ه‌شان، كمك‌هاى دوجانبه، تعاونى‌هاى توليد، صندو= 02;‌هاى اعتصاب، همبستگى‌ها = 9; مالـى و بيش‏ از همه سازما= 606;‌هاى دائمى و يكپارچه (اتحاž= 3;يه‌ها) براى دفاع از منافع اقتصا= 83;ى آتى طبقه ايجاد مي‌كر= 83;.

* براى رفرم= ;‌هاى سياسى كه در انطباق با منافع آنى طبقه بود، حق راى عمومى، شركت در انتخابات از طريق حضـور نمايندگان كارگران در پارلـمان مبارزه مي‌ك= 85;د.

سال‌هاى = 777;۹۱۷، ۱۹۱۴، ۱۸۷۰، = 777;۸۴۸ چهار گام مهم در تاريخ پرولتاريا

۱&= #1780;- در طى ±= 7;۴۰ سال اخير شاه= 583; چهار دگرگون= 09; بزرگ در سرمايه‌دار = 9; بوده‌ايم.

۱&= #1784;۴۸: به پايان انجاميدن يك = 583;وره از انقلابات ضدفئودالى توسط بورژوازى.

۱&= #1784;۷۰: با جنگ فرانس= 607; - پروس‏ تشكيل قدرتمندتري = 6; اتحادهاى اقتصادى و سياسى سرماي= 07;‌دارى، دولت‌هاى مل= 09;، پايان يافت و دوره طولانى = 575;ز توسعه سرماي= 07;‌دارانه (دوره استعما= 585;) بر كل جهان گشوده شد.

۱&= #1785;۱۴: نقطه اوج مرحله امپرياليست = 9;، تشديد تضادهاى سيستم كه با جنگ جهانى او= 604; وارد مرحله سقوط خود شد.

۱&= #1785;۱۷: اولين لرزش‏ سيستم كه مسئله ضرورت دگرگونى جام= 93;ه را مطرح نمود.

۱۵- چگونه پرولتاريا ب= 07; اين وقايع بااهميت پاس= 82; داد؟

۱&= #1784;۴۸: به دنبال بورژوازى سايه غول پيك= 585; پرولتارياى = 80;وان ظاهر گشت (شور&#= 1588;‏ ژوئن پرولتاريا د= 85; پاريس)‌، كه چند ماه پيش‏تر از طريق تشكيل اتحاديه كمو= 06;يست‌ها به اطلاع عمو= 605; رسيده بود. اين تشكيلات كه اولين حزب واقعى پرولتارياى مدرن بود و با تخيلات انجم= 06;‌هاى مخفى مرزبند= 09; كرده بود با يك برنامه منسجم (مانيف= 587;ت كمونيست) ظاه= 585; شد و اجتناب‌= 606;اپذير بودن سقوط سرمايه‌دار = 9; در نتيجه تضادهاى درونى‌اش‏ ر= 75; اعلام كرد.

مانيفست، پرولتاريا ر= 75; بعنوان عامل راه‌حل تاريخى تضادهاى سرمايه‌دار = 9; معرفى كرد. پرولتاريا از طريق انقل= 575;ب خود مي‌خواس= 78; به دوره‌اى طولانى از تق= 587;یم جامعه به طبقات آنتاگونيست = 9; و استثمار ان= 587;ان پايان دهد.

اتحاديه كمونيست‌ها برخلاف كليه جمله‌پرداز = 9;‌هاى انقلابى و اراده‌گراي= 5;نه، دريافت كه سا= 604; ۱۸۵۲، نشانگ= 85; پيروزى سرمايه‌دار = 9; بر اولين قيا= 605; كارگرى در شرايطى بود ك= 607; هنوز اوضاع براى يك انقلاب پيروزمند سوسياليستى آماده نبود، به دليل شراي= 591; جديد ناشى از &#= 1588;كست بـود كه اتحاديه كمونيست‌ها = 76;ه ناچار بعنوا= 06; يك تشكيلات فعال و متمرك= 586; از بين رفت.

۱&= #1784;۷۰: مبارزين اتحاديه كمونيست‌ها ناپديد نشدن= 83;. آنان ضمن اينكه در انتظار موج جديدى از مبارزات كارگرى بودن= 83; كار خود را جهت تكامل تئ= 608;ريك و جعمبندى از تجربيات طبق= 07; پيش‏ بردند. پس‏ اž= 6; تشنجات وسيع اجتماع= 09; ۱۸۴۸، بورژوازى گا= 05;‌هاى بزرگى جهت رش= 583; و تكامل خود به پيش‏ گذاشت. تقريب= ا پانزده سال بعد پرولتارياي = 9; را مى‌يابيم كه = 576;ه لحاظ كمى بزرگتر، گسترده در چندين كشور و براى وارد شد= 606; به مبارزات و= 587;يع، بالغ‌تر ومصمم‌تر ميR= 04;باشد. اما هنوز نه براى انقلاب (چرا ك&#= 1607; شرايط عينى براى آن هنوز مهيا نبود) بلكه براى دفاع از مناف= 593; اقتصادى آنى خويش‏. در اين ارتب= 575;ط بود كه انترناسيون= 5;ل اول در سال ۱۸&#= 1782;۴ به ابتكار كارگران فرا= 06;سه و انگليس‏ پايه‌گذارى شد. اين تشكيلا= 78; هزاران كارگ= 85; را از كشورها= 609; صنعتى‌شده و كشورهايى كه درحال صنعتى شدن بودند، ا= 586; آمريكا تا روسيه گرد آورد. مبارزان سابق اتحادي= 07; كمونيست‌ها بطور كاملاً طبيعى در صف مقدم جمعيت بين‌الـملل = 0;ى كارگران [انت= 585;ناسيونال اول] قرار گرفتند و به همراه ماركسR= 07; مسئوليت‌ها = 9; كليدى را پذيرفتند.

در طى يك سال انترناسيون= 5;ل تبديل به محل به هم پيوستن &#= 1601;ريادهاى مبارزه‌جوي= 5;نه تعداد هر چه بيشترى از كارگران درسراسر دني= 75; شد، كه هر روز آمادگى بيشترى براى مبارزه بدست مى‌آوردند. انترناسيو = 6;ال به زودى به نقطه‌اى رسي= 83; كه تبديل به مسئله مهمى براى همه دول= 578;‌هاى اروپايى گشت. در ميان اين تشكيلات عمومى- طبقات= 609; بود كه جريان ماركسيستى ب= 07; عنوان نماد واقعى پرولتاريا، در مقابل جريان آنارش= 10;ستى باكونين كه ايدئولوژى خ= 85;ده‌بورژواز&#= 1609; را نمايندگى مي‌كرد قرار گرفت. جريانى [آنا= 585;شيستى] كه هنوز از نفوذ قابل ملاحظه‌اى د= 85; ميان نسل اول پرولتاريا و نيمه‌پرولتž= 5;هاى صنايع دستى برخوردار بو= 83;.

جنگ فرانسه - پروس‏، شكست اسفناك امپراتورى دوم و سقوط آن &= #1583;ر فرانسه، جنايت بورژوازى جمهوريخواهš= 8; فقر وگرسنگى كارگران پاريس‏ در جريان محاصر= 07; پاريس‏ توسط بيسمارك، تحريكات دول= 78; و غيره، همه اينها كارگران پاريس‏ را ناگزير به مقابله مسلح= 75;نه زودرس‏ با هد= 601; خلاصى از دول= 578; بورژوايى و ب= 585;پايى كمون نمود. درهم شكسته‌شدن كمون پاريس‏ اجتناب‌ناپž= 4;ير بود. كمون پاريسR= 07; در واقع پيكارجويى طبقه كارگر، عزم راسخ آن ر&#= 1575; در حمله به سرمايه و دول= 578; آن نشان داده و آموزش‌هاى گرانبهايى ر= 75; براى نسل‌ها= 09; آينده پرولتارياى جهانى برجاى نهاد. اما نتيجه بلافاصل شكس= 78; خونبار كمون= 48; از بين رفتن انترناسيون= 5;ل بود.

۱&= #1785;۱۴: پيروزى خوني= 06; سرمايه، قتلR= 04;عام كمون پاريس‏ = 608; پيامد بعدى آ= 606; از بين رفتن ا&#= 1606;ترناسيونال= ، بارسنگينى ش= 83; كه نشان خود را طى ساليان متمادى بر يك نسل كامل از كارگران بر جاى نهاد. اما ب = 7; محض‏ التيام يافتن اين زخم، پرولتا= 85;يا به تدريج توانايى و اعتماد به نفس‏ خود را براى مبارزه با سرمايه‌د= 75;رى بازيافت. سازمان‌ها = 9; طبقه (اتحادي= 607;‌هاى كارگرى، صندوق‌هاى مالـى و احزا= 576; سياسى) مجددا= 611; و به آرامى شكل گرفتند. تشكل‌= ;هاى اخير شروع به متمركز نمود= 06; خود ابتدا در سطح ملـى و سپس‏ در سطح جهانى نمودن= 83;. اين حركت منشاء تشكيل انترناسيون= 5;ل دوم ۱۸۸۹ (۱۸ سال بعد از كمون پاريس)‌ كه يك تشكل منضبط سياسى بود گشت.

اما سيستم سرمايه‌دار = 9; در مرحله صعودى حركت خود قرار داش= 578; و حداكثر سود را از بازارهاى موجود كه نامحدود به ن= 592;ر مي‌رسيد بيرون مي‌كش= 10;د. اين دوران طلايى استعمار و موقعيت درخش= 75;نـى براى رشد نيروهاى مولده و براى استثمار ارزش‏ اضافى نسبى به جاى ارزش‏ اضافى مطلق بود. مبارزه پرو= 04;تاريا براى كاهش‏ ساعات كار روزانه، افزايش‏ مزدها و رفرم= 204;هاى سياسى اغلب مفيد واقع مي= 204;شد. چنين بنظر مي‌رسي= 83; كه اين اوضاع مي‌تو= ;اند تا ابد دوام بياورد و اين مسئله منجر ب= 607; توهم امكان دگرگونى تدريجى سرمايه‌دار = 9; به سوسياليز= 05; از طريق يك سر&#= 1609; رفرم‌ها گشت. ايده‌= ;اى كه مشهور به رفرميسم است= 48; بيمارى‌ای ك= 07; بطور عميقى ب= 585; آگاهى كارگران و بر سازمان‌هاى سياسى و اقتصادى آن (ب&#= 1608;يژه تشكل‌هاى اقتصادى) تاثير گذاشت= 48; آگاهى طبقات= 09; را تضعيف كرد و وظايف انقلابى پرولتاريا ر= 75; تحت الشعاع خود قرار داد.

پيروزى رفرميسم سرانجام به معنى شكست پرولتاريا بود. اين پيروزىR= 04;ای بود براى بورژوازى، امرى كه به معناى چيره ش= 583;ن ارزش‌هاى ناسيوناليس= 8;ى و ميهن‌پرست= 75;نه بورژوازى بر پرولتاريا بود. اتحاديه‌ه= 5;ى پرولتاريا و تشكل‌هاى حزبى آن به طر&#= 1586; نااميد‌كننž= 3;ه‌اى فاسد شدند و براى هميشه ب= 607; اردوى بورژوازى پي= 08;ستند.

۱&= #1785;۱۷: پرولتاريا، با گذر سازما= 606;‌هايش‏ به اردوى سرمايه‌دار = 9;، سست، تسليم‌= 88;ده به بورژوازى كه ناسيوناليس = 5; و ميهن‌پرست= 09; را در ابعاد وسيعى به كار مي‌گرفت برا= 09; جنگ بسيج گشت و در ميان شعل&#= 1607;‌هاى جنگ به درياي= 609; از خون و تلى از اجساد پرتاب شد. سه سا = 4; به طول انجاميد تا پ= 585;ولتاريا از جهنم جنگ سرمايه‌دار = 9; بخود آيد و سير واقعى حوادث را دريابد.

۱۹۱= ;۷ اولين انفجا= 85; موج انقلابى بود كه مى‌با= 610;ست چند سال بطول مي‌انجاميد. در جريان اين انفجار پرولتاريا ناگزير گشت، مجدداً تشكيلات جدي= 83; طبقاتى بوجو= 83; آورد كه به وظايف جديدشR= 07; پاسخ مى‌داد= 48; نه در فرم اتحاديه‌ها كه از اين پس‏ و در دوره زوال سرمايهR= 04;دارى بطور كامل غي= 585;‌قابل استفاده شده بودند، بلكه در شكل شوراه= 575;ى كارگرى. و نه ا= 86; طريق احياء سوسيال دمكر= 75;سى كه يكبار برا= 609; هميشه به دشم= 606; پيوسته بود، بلكه از طريق ايجاد حزب كمونيست انترناسيون= 5;ليستى (انترناسيون= 75;ل سوم) كه قادر بود وظايفى ر= 575; كه در دستور كار قرار داش= 578; يعنى مساعدت به انقلاب جهانى پرولتاريا ر= 75; بعهده بگيرد. اين حزب جديد، اي= 606; انترناسيون= 5;ل كمونيستى جديد بر گرد فراكسيون‌ه= 5;ى چپ و اقليت‌ه= 575;يى از انترناسيون= 5;ل دوم كه سال‌ه= 575; عليه ايدئولوژى رفرميستى مبارزه كرده بودند، كه جنايت سوسيا= 04; دمكراسى را م= 581;كوم نموده بودند= 48; كه عليه جنگ، ايدئولوژى دفاع از ميهن مبارزه كرده بودند و بطور ساده‌تر حول آنانى كه ماركسيست و وفادار به انقلاب پرولترى باق= 09; مانده بودند تشكيل شد.

آزمون ضد= 204;انقلاب

۱&= #1782;- اولين موج انقلابى به شكست انجا= 605;يد، بخشاً بدين دليل كه اين موج انقلابى = 583;ر جريان جنگ پديدار شد كه بهترين شراي= 91; براى انقلاب نيست و بخشاً ، بخاطر عدم بلوغ آگاهى پرولتاريا، اين مسئله بيش‏ از همه از طريق تداو= 605; بسيارى از نقطه نظرات انترناسيون= 5;ل دوم در انترن= 575;سيونال جديد (سوم) نمودار گشت. بعنوا= ;ن مثال:

* پاسخ غلط به مسئله نقش= 207; حزب در انقلا= 576; و رابطه حزب و طبقه.

* جانشين‌س= ازى ديكتاتورى حزب بجاى ديكتاتورى پرولتاريا.

* بويژه سردرگمى خطرناك درباره مسئل= 07; دولت در دوره گذار كه بمثابه يك دولت "پرولتž= 5;ى" يا "سوسياليستى= ;" اعلام شد.

اين خطاها همراه با تدا= 608;م حيات دولت شوروى كه "دولت كارگرى" خوانده مي‌ش= 83; و تحليل نارساى اپوزيسيون چ= 62; از انحطاط دو= 604;ت (اين ايده كه دولت شوروى هنوز خصلتى كارگرى دارد = 608; از دستاورده= 75;ى انقلاب اكتب= 85; دفاع مي‌كند)= 548; اين خطاها به &#= 1607;مراه شكست تدريجى پرولتاريا د= 85; كشورهاى ديگ= 85; منجر به تغيي= 585; تـوازن قوا ب= 607; نفع سرمايه‌= 83;ارى جهانى شد. اين مسئله منتهى به سركوب تاريخى طبقه كارگر براى ي= 603; دوران طولان= 09; گشت. همه اينها منجر ب= 607; درهم شكستن، انحطاط و مرگ &#= 1581;زب بلشويك و كلي= 607; احزاب انترناسيون= 5;ل سوم شد، احزابى كه هم اكنون به اردوى سرماي= 07; پيوسته بودن= 83;.

عمق شكست پرو= ;لتاريا مستقيماً با سطح موج انقلابى قبل از شكست براب= 585; بود. نه بحران بزرگ سال ۱۹۲۹ و نه جنگ جهانى دو= 605; (۴۵-۱۹۳۹) و يا دوره بازساز= 09; بعد از جنگ، مبارزات پرولترى قاب= 04; ملاحظه‌اى ر= 75; بخود نديد. حتى در آن چند كشور كه پيكارجويى كارگران به د= 604;يل عدم شركت مستقيم‌شان = 83;ر اين تجربه تداوم يافته بود، به سادگ= 609; توسط نيروهاى سياسى چپ از زمينه طبقات= 09;‌اش‏ منحرف شد، نيروهايى كه هم اكنون وظيفه هموار= 87;اختن راه براى جنگ جهانى دوم را بعهده گرفته بودند. اينچن= ين بود مورد اعتصاب عموم= 09; فرانسه در سا= 604; ۱۹۳۶، و قيام كارگران اسپانيا در ه= 605;ان سال كه بسرعت تبديل به يك جنگ "داخلـى" بين فاشيسم و ضدفاشيسم (يك تمرين عمومى در آستانه جن= 711; آتى) شد. پرولت= اريا در كشورهاى ديگرى مثل روسيه، رومانى، لهس= 78;ان، آلـمان، اتريش‏، ايتاليا، كشورهاى بالكان يا پرتقال تحت سركوب وحشيا= 06;ه‌اى قرارگرفت . ميليون‌ها نفر به زندان= 204;ها و بازداشت‌گ= 75;ه‌هاى عمومى افكند= 07; شدند. شرايط براى تشكيل مجدد حزب طبق= 607; بكلـى غايب ب= 608;د. فقط فردى اراده‌= 11;را و ناتوان از درك واقعيت چون تروتسكى (كه سا= 04; ۱۹۳۶ را آغاز انقلاب كارگرى در فرانسه و اسپانيا ديد= 07; وسرمايه دار= 09; دولتى روسيه را با تدوام دستاوردهاى = 75;نقلاب اكتبر اشتبا= 07; گرفته بود) و دنباله‌روا = 6; وى قادر بودن= 583; كه دست به اعلام موجوديت ماج= 85;اجويانه حزب انقلابى = 608; انترناسيون= 5;ل جديد زنند. و همه اينها به معن= 609; بازگشت تروتسكى و جريان وى به عقب براى ديدار انترناسيون= 5;ل دوم و احزاب سوسياليستى آن كه از نظر سياسى مرده بودند، بود.

اين دوره ، ب= 5; جنبش‏ گريز ا= 586; مركز پابرجا= 48; به دور از پيوند نيروهاى انقلابى و جنبشى متمرك= 86; براى وحدت و ايجاد حزب طبقه، مشخص‏ گرديد. اين دوره، زمان انحلال و تجزيه گروه‌= 07;اى انقلابى بود. چپ انگليس‏ ا= 586; مدت‌ها قبل ا= 586; بين رفته بود= 548; چپ روسيه از مدت‌ها پيش‏ در زندان‌ها= 09; استالين بطو= 85; فيزيكى نابودشده بو= 83;. چپ آلـمان بطور كامل از ميان رفته بو= 583;. گروه‌هاى انقلابى كه ب= 607; حيات خود ادامه دادند= 48; در خود فرو رفته و ايزول= 607; شدند و هر سال كه مي‌گذشت ضعيف‌تر مي‌= 11;شتند.

جنگ ۱۹۳۶ اسپانيا به انتخاب دشوارى در مي= 575;ن اين گروه‌ها انجاميد، بي= 06; آنانى كه گرفتار ضد فاشيسم شدند = 608; آنانى كه در صف پرولتاري= 75; باقى ماندند. فراكس= ;يون‌هاى چپ كمونيست انترناسيون= 5;ليست كه به كار تئو&#= 1585;يك جهت غنا بخشيدن به آن ادامه دادند = 608; به رد مواضع سياسى انترناسيون= 5;ل سوم پرداخته وآنرا در دور= 575;ن رشد خود به شد&#= 1578; مورد انتقاد قرار دادند. انتقا= دى پر ثمر و جسور&#= 1575;نه كه بر تجربيا= 578; واقعى پس‏ از سال ۱۹۱۷ جنبش‏ استوا= 85; بود.

چپ كمونيست - انترناسيون= 5;ليست خود نيز از حوادث مختلف= 09; به لرزه درآم= 583;. ابتد&= #1575; از طريق جداي= 609; يك اقليت در سال ۱۹۳۶. اين اقليت همراه با جمهوريخواه= 5;ن ضدفاشيست شر= 03;ت خود را در جنگ داخلـى اسپانيا اعلام كرد سپس‏ در آستا= 606;ه آغاز جنگ جهانى دوم اقليت ديگرى "فرسودگى اجتماعى پرولتاريا" در دورة جنگ و در نتيجه عدم امكان فعالي= 78; و غير ممكن بودن حفظ ساز= 605;ان فراكسيون‌ه= 5; را اعلام نمو= 583;. بحران سوم و تعيين‌= 603;ننده، با فروپاشى فراكسيون فر= 75;نسه= [3] (GCF) بوقوع پيوست، كه با تصميم انحلا= 04; چپ كمونيست ا= 606;ترناسيونال&= #1610;ست و پيوستن اعضاى آن بشك= 604; منفرد در حزب= 609; كه در ايتالي= 575; اعلام موجوديت كرد= 48; مخالفت نمود. حزبى كه پلاتفرم و مواضع اساسى آن شناخته شد= 607; نبود، تنها چيزى كه از آن شناخت وجود داشت اين حقيقت بود كه اين حزب بر گرد «دمن» (Damen) و بورديگا ، دو چهره برجسته چپ ايتاليا د= 585; دهه بيست تشكيل شده بو= 583;. بدين&= #1587;ان فراكسيون اي= 78;اليايى چپ كمونيست ب= 607; پايان تراژي= 03; راه خود رسيد.

۱&= #1783;- اين بررسى مختصر از جنبش‏ كارگرى به ما مى آموزد كه:

الف) ميان طبقه بعنوان يك كل وحزب بمثابه ارگانيسمى ويژه در اين كل حلقه واسط= 609; وجود دارد. دوره‌هايى وجود دارد كه طبقه بدون حز= 576; به حيات خود ادامه مي‌ده= 83;، اما حزب هرگز نمي‌تواند بدون طبقه وجود داشته باشد.

ب) طبقه در جريان بلوغ آگاهى طبقات= 09;، حزب را بعنوا= 606; ارگانيسمى ضرورى توليد مي‌كند، تا بتواند به پيروزى نهاي= 09; دست يابد. پيروزى پرولتاريا بدون ايجاد اين ارگان‌ه= 75;ى ضرورى غير ممكن خواهد بود. ب= ;ويژه ارگان عمومى = 608; متحدكننده طبقه [شوراها] كه در برگيرنده كل= 10;ه كارگران است = 608; سازمان سياس= 09; آن حزب، كه حول يك برنام= 607; عمومى مبتنى بر مواضعى كه &#= 1607;دف نهايى مبارز= 77; پرولترى (كمو= 606;يسم) و وسايل نيل بدان را روشن مي‌سازد شكل مي‌گيرد.

پ) يك تفاوت عينى ميان تكامل تشكل عمومى طبقه ك= 607; در آن بروى همه كارگران گشوده است و سازمان سياس= 09;، حزب، وجود دارد. در دوران بالندگى سرمايه‌دار = 9; تشكل‌هاى عمومى طبقه (ك&#= 1607; وظيفه‌شان دفاع از مناف= 593; بلاواسطه اقتصادى بود) ضمن اينكه تغييرات ساختارى مهم= 09; را از سر گذرا&#= 1606;دند داراى موجوديت پايدارى بودند. دربار= 607; سازمان سياسى، حزب، اينگونه نبود، حزب تنها در دوره= 204;هاى رشد مبارزه طبقاتى وجود داشته است. اين نكته قوياً اين حقيقت را برجسته مي‌س= 75;زد كه موجوديت حزب وابستگى تنگاتنگى با سطح مبارزه طبقاتى دارد. در دوره‌هاى اوجيابى مبارزه طبقات، شراي= 91; ضرورى براى حضور و حركت حزب وجود داشته است. در دوره‌هاى عق= 76; نشينى [افت] وقتى كه اين شرايط از بين مي‌رفت، حزب نيز درحال از بين رفتن بود= 607; است. در مورد اول [دوران رشد مبارزه طبقات] برون‌= 711;رايى بر حزب غالب است ودر مورد دوم [دوران افت] درون‌گر= 575;يى.

ث) در ارتباط با اين موضوع= 548; بايد بگوييم كه، در دوره زوال سرمايهR= 04;دارى مسئله بگونهR= 04;اى ديگر است. وقت&#= 1609; كه در اين دوران امكان بهبود بخشيد= 06; به سطح زندگى طبقه كارگر و حفظ آن وجود ندارد، در نتيجه تشكل‌= 07;اى دائمى نيز براى پيشبرد چنين فعاليت= 09; نمي‌تواند وجود داشته باشد. به همين دلي= 604; اتحاديه‌ها = 9; كارگرى ماهي= 78; پرولترى خود را از دست داده‌اند و تنها مي‌توا= 06;ند بمثابه ضمائ= 05; دولت وجود داشته باشند كه وظيفه‌شا= 06; لگام زدن، كنترل و به انحراف كشاندن هر حر= 603;تى است كه نشانگ= 585; مبارزه طبقاتى مي‌ب= 75;شد. در دوره كنون= 609; تنها اعتصابات "غيرقانونى"= (خارج از كنترل اتحاديه) كه گرايش‏ به اعتصاب عموم= 09; داشته و تحت كنترل مجامع = 593;مومى هستند داراى محتواى روشن طبقاتى مي‌ب= 75;شند. از همين رو نيز چنين نهادهايى نم= 10;‌توانند در اساس‏ موجوديتى دائمى داشته باشند. تشكل‌هاى توده‌اى طبقه تنها زمانى مي‌تو= 75;نند دائمى شوند كه دفاع از منافع آنى طبقه كارگر ب= 575; امكان انقلاب، يعن= 09; دوره انقلاب= 09; كه شوراهاى ك= 575;رگرى شكل مي‌گيرن= 83;، درهم آميزد. اين تنها لحظ= 607;‌اى در تاريخ سرمايه‌دار = 9; است كه موجوديت اين تشكل‌ها واقعاً توده&= #8204;اى بوده تجلى اتحا= 583; واقعى طبقه مي‌باشند. در رابطه با حزب كه پيش‏ از اعتلاء (كه با تشكيل شوراه= 75; مشخص‏ مي‌گر= 83;د) مي‌تواند پديدآيد اينگونه نيس= 78;. چرا كه موجوديت حزب = 606;ه وابسته به آن لحظه نهايى، بلكه بستگى ب= 607; يك دوره از رشد و پيشروى مبارزه= طبقاتى دار= 83;.

ج) ب= 575; تكامل تاريخ= 09; مبارزه طبقاتى برخى از كاركردها= 09; حزب تغيير يافته است. به ذكر چند نمونه مى پردازيم:

* وقتى مبارزه طبقاتى تكام= 04; مى‌يابد، وقتى كارگرا= 06; تجربه مى‌ان= 83;وزند و به سطح بالاترى از فرهنگ دست مى= 204;يابند حزب به تدريج نقش‏ خود را بعنوان آموز&= #1588;‌‌دهنده عمومى از دست مي‌دهد.

* اي= 06; مسئله در مور= 583; نقش‏ سازمانگرى [ح= 586;ب] در درون طبقه بدرجه بمرات= 76; بالاترى صدق مي‌كند. طبقه كارگرى مانن= 83; پرولتارياى انگليس‏ در ۱۸۶۴ (كه قابليت بدست گرفتن ابتكا= 85; عمل تشكيل جمعيت بين‌ا= 04;مللى كارگران را داشت) حقيقتا= 611; نيازى به راهنما، جهت آموزش‏ سازم= 75;ندهى به آن، نداشت. ايده "= ;رفتن به ميان خلق" = 608; يا به ميان كارگران با هدف سازماندهى آنان در كشور عقب مانده‌ا= 09; چون روسيه در اواخر قرن نوزدهم شايد مفهوم مناسب= 09; داشت، اما چنين ايده‌ا= 09; در كشورهاى صنعتى مانند انگليس‏، فرانسه و غير= 607; نمي‌توانست هيچگونه مفهومى داشت= 07; باشد.

تشكيل جمعيت بين المللى كارگران در سال ۱۸۶۴ كار هيچ حزبى نبو= 583;. اساساً چنين احزابى وجود نداشتند و در موارد نادرى هم كه دخالت داشتند مثل چارتيسم[4] در انگليس‏ و بلانكيسم[5] در فرانسه، خود در حال اضمحلال كام= 04; بودند.

انترناسيون&= #1575;ل اول بيشتر به يك تشكيلات عمومى، نزدي= 03; بود، با گروه= 204;بندي‌هاى روشن و كامل براساس‏ پيوستگى تئوريك‌-‌سي= 75;سى برنامه‌اى. ا= 586; آنجائيكه انترناسيون= 5;ل اول چنين شكلـى بخود گرفت، اين امكان براى جريان‌هاى م= 82;تلف وجود داشت تا به همزيستى و برخورد متقا= 76;ل در درون آن بپردازند. جناح ماركسيستى (ا= 588;تراكى)، كارگرايان، پرودونيست‌ = 7;ا، آنارشيستت‌ = 7;ا و در آغاز حتى جريان عجيبى مانند مازينيست‌ = 7;ا= [6].

انترناسيون&= #1575;ل اول همانند ي= 603; ديگ ذوب فلز [پ&= #1575;تيل] بود كه ايده‌= 607;ا و جريان‌ها د= 585; آن تبلور يافته بودند= 48; در حالـى كه حزب محصول جدايى مواد مذاب از رسوب= 575;ت و جابجايى آن به ظرف ديگرى است. ب= ;ه همين دليل بو= 583; كه جريانات درون اتنرناسيون= 5;ل بصورت جريانR= 04;هاى غيررسمى باق= 09; ماندند. پس‏ از= ; انحلال اتحاديه كمونيست‌ها = 08; در زمان موجوديت انترناسيون= 5;ل اول، فقط يك حزب سياسى به مفهوم واقعى كلمه تولديافت: حز= 576; سوسيال‌دمو = 3;رات، گرايشى ماركسيستى ك= 07; در سال ۱۸۶۸ تحت رهبرى ليبكنشت و بب= 604; تاسيس‏ گشت. تنها پس‏ از سال ۱۸۷۸ و در آستانه انتخابات فرانسه بود ك= 607; حزب كارگر فرانسه تحت رهبرى گوسته (Guesde) و لافارگه و با شركت مستقيم ماركس‏ كه پلاتفرم سياسى آنرا نوشت تاسيس‏ = 588;د.

بالاخره بعد از سال‌هاى ۱= 784;۸۰ و با رشد شتابان سرمايه‌دار = 9; و بيدارى مجد= 583; مبارزه طبقاتى بود ك= 607; ضرورت و امكا= 606; ايجاد حزب سياسى بوجود آمد تا مبارز= 607; سياسى را در فرمولبندى روشن و از نظر تشكيلاتى جداى از اتحاديه‌ها (= 603;ه وظايف دفاع ا= 586; منافع بلاواسطه اقتصادى كار= 11;ران را برعهده داشتند) به پيش‏ برد. سال &= #1777;۸۸۰ در كليه كشورهاى صنعتى و يا درحال &= nbsp; صنعتى شدن ي= 603; پروسه واقعى از شكل‌گيرى احزاب آغاز گشت كه پيامد جنبش‏ سوسيا= 04; دمـكراسى آلـمان بود، جنبشى كه ابتكار عمل ت= 575;سيس‏ انترناسيون= 5;ل دوم را در سال &= #1777;۸۸۹ بدست گرفت.

انترناسيون&= #1575;ل دوم حاصل تداوم يك رون= 583; سياسى پس‏ از انحلال انترناسيون= 5;ل اول (۱۶ سال قبل) در جنبش‏ كارگرى و وحد= 578; جريان ماركسيستى د= 85; سطح بين‌الـ= 05;للـى بود. اين تشكل "سـوسياليسم علمى" را كه چ= 607;ل سال قبل توسط ماركس‏ و انگلس‏ در ما= نيفست كمونيست فرموله شده بود رسماً اعلام نمود. انترناسيون= 5;ل دوم ديگر وظايف انترناسيون= 5;ل اول (سازمان دادن تحقيقا= 78; درباره شراي= 91; زندگى كارگر= 75;ن در كشورهاى مختلف، تنظي= 05; ليست خواستهR= 04;هاى اقتصادى) را بعهده نگرفت. چنين فعاليت‌ها¡= 0;ى به اتحاديه سپرده شد. در مقابل مبارز= 07; براى خواستهR= 04;هاى فورى سياسى (ح&#= 1602; راى عمومى، آزادى اجتماعات و مطبوعات، شر= 03;ت در كمپين‌ها= 09; انتخاباتى، مبارزه براى رفرم‌هاى سياسى، مبارزه عليه سياست مستعمراتى، = 05;بارزه عليه سياست خارجى آن، مبارزه عليه نظامى‌گرى و غيره) را برعهده گرفت ضمن اينكه همزما= 06; با آن به كار تئوريك براى دفاع از هدف نهايى جنبش‏= 48; انقلاب سوسياليستىš= 8; ادامه داد.

انگلس‏ كاملاً حق داشت وقتى كه در يكى ازپيشگفتار = 7;ايش‏ بر مانيفست كمونيست (نگاش= 8;ه شده در سال ۱۸&#= 1784;۰) يادآور شد كه انترناسيون= 5;ل اول در دوران تاريخى كه حضورداشت وظايف خود را بطور كامل به انجام رساند. خطاى او در اين نتيجه‌گ= 10;رى شتابزده‌اش̴= 7; بود كه گويا جنبش‏ سياسى طبقه (تشكيل احزاب سياسى در كشورهاى مختلف) به حدى پيشرفت نمود= 48; كه طبقه كارگ= 585; "ديگر نيازى به يك تشكيلا= 578; بين‌المللى ندارد ". انترناسيو = 6;ال دوم نيز با همه كاستى‌ه= 75;ى خود، با همه اشتباهاتش، = 08; عليرغم نفوذ رفرميسم (كه حاميان خود ر= 575; در اتحاديه يافت) چيزى كه بالاخره موجب از ميان رفتن خصلت پرولترى آن شد، كار برجسته‌اى د= 85; طبقه انجام داد، كارى كه هنوز نيز دستاوردى براى جنبش‏ محسوب مي‌گر= 83;د. حتى اگر تنها بدين خاطر باشد كه اين تشكل بمثابه عرصه‌اى نه چندان جامع د= 585; خدمت برخوردهاى تئوريك و شفافيت يافت= 06; موضوعات متعددى و بعنوان صحنهR= 04;اى جهت تقابل مواضع سياسى جناح چپ و رويزيونيسم برنشتاين و س= 575;نتريسم كائوتسكى قرار گرفت، د= 585; ميان انترنا= 87;يونال دوم بود كه چپ انقلابى به حيات خود ادا= 605;ه داد و مبارزه را فراگرفت.

وقتى كه امرو= ;ز كليه اشكال اخلاق‌گراي= 5;ن مدرنيست، خو= 83; را با بدست دادن ترازنا= 05;ه‌اى كاملاً منفى از تاريخ (اگر اصولاً ايدهR= 04;اى دربارة تاري= 82; داشته باشند) خشنود مي‌سا= 86;ند، وقتى كه آنان مساعدت انترناسيون= 5;ل دوم به جنبش‏ كارگرى را تماماً رد مى= 204;كنند، تنها ناتوان= 09; خود را از درك &= #1575;ينكه يك جنبش‏ تاريخى در حا= 604; تكامل چيست، به نمايش‏ مى= 204;گذارند. آنها حتى نمى= 204;دانند كه دانسته‌ه= 75;ى كم خود را مديون تاريخ زنده پرولتاريا ه= 87;تند! آنان "بچه را با لگن آب" بيرون مى‌ان= 83;ازند و متوجه اين نكته نيستند = 603;ه ايده‌ها و "ك= 88;فيات"شان كه تصور مي‌ك= 606;ند دست اول است، از زباله‌دا= 83;ن جنبش‏ كارگرى، از دوران اتوپيايى كه مدت‌هاست سپرى شده مى‌= 570;يد. "حتى فرزندا = 6; نامشروع نيز پدر و مادر دارند اگر چه والدين، آنه= 75; را فرزندان خ= 608;يش‏ بشمار نياورند" !

بورديگيست‌&= #1607;ا نيز دقيقاً همانند مدرنيست‌ها تاريخ زندة طبقه كارگر، تاريخ طبقه‌= 75;ى در حركت و تكامل با نقا= 591; ضعف و قدرتش‏ را ناديده مي= 204;گيرند. آنان بجاى مطالعه و درك اين تاريخ، خدايان مردة ساكن و ابدى، موميايى شده در بد و خوب مطللق را جايگزين آن م= 610;‌گردانند.

۱۸- بعد از خيانت و مرگ ننگين انترناسيون= 5;ل دوم و سه سال پس‏ از كشتار امپرياليست = 9;، بيدارى مجدد پرولتاريا دوران نوينى را گشود كه تاسيس‏ مجدد حزب طبقاتى ر= 575; امكانپذير ساخت. اين دوره جديد از كشمك= 588;‌هاى اجتماعى شاه= 83; سقوط استحكاماتى بود كه تسخير= 204;ناپذير بنظر مي‌رسي= 83;ند (اضمحلال امپراتورى‌ = 7;اى مقتدر، سقوط سلطنت مطلقه= 48; سقوط ماشين‌= 07;اى نظامى كشورهايى مانند روسيه= 48; اطريش‏، رومانى و آلـمان) نمي‌= 578;وانست تنها بيانگر = 604;حظاتى از تكامل جنبش‏ كارگر= 09; باشد بلكه مع= 585;ف جهش‏ كيفى - تاريخى آن بو= 583;. چرا كه اين شرايط مستقيماً مسئله اصلـى انقلاب را پيش‏ كشيد، مسئله كسب قدرت سياسى بوسيله طبقه كارگر. براى اولين بار در &#= 1578;اريخ مى‌بايست طبقه كارگر و احزاب كمونيست جديدالتأسيž= 7;‏ به يك رشته از مسائل اساسى پاسخ مي‌گفت= 06;د. مسائل= ـى كه هريك سوالـى بود درباره مرگ يا زندگى در آن عرصه. برخى مواقع آنها ي= 575; هيچ ايده‌اى نداشتند و يا داراى ايده‌= 07;ايى كاملاً كهنه شده و= غلطى بودند. تنها افراد كوته‌= 06;ظر كه خصيصه اصلـى‌شان خود بزرگ‌بي= 06;ى بيمارگونه است، افرادى كه حتى از دور نيز شاهد يك انقلاب نبود= 07;‌اند (و انقلاب كارگرى كه بزرگترين جهش‏ در تاري= 582; بشريت تا به امروز است) تن&#= 1607;ا چنين افرادى ميتوانند ۶۰ سال پس‏ از انقلاب، انگشت تحقير بسوى اشتباه= 75;ت و ناروشنى‌ه= 75;ى قهرمانانى دراز كنند كه جرات كردند ت= 575; بر قله‌هاى جهان سرمايهR= 04;دارى يورش‏ برند و با عزمى راسخ راه انقلاب ر= 575; پى گيرند. البته كه طبق= 607; كارگر و بيش‏ از همه احزاب طبقه و انترناسيون= 5;ل كمونيستى، اغلب كورمال راه را جستند= 548; ناسنجيدگى كردند و مرتك= 576; اشتباهات بزرگى شدند ك= 607; بعدها تبديل به مانعى در راه انقلاب ش= 583;. اما آنان آموزش‌هاى ب= 09;‌نهايت گرانبها و غن= 609;‌اى برجاى نهادن= 83; كه مي‌بايست آنها را در تمام جزئياتش‏ مورد مطالعه = 602;راردهيم تا دشواري‌ه= 75;يى را كه آنان با آن مواجه گشتند درك كنيم، از دام= 204;هايى كه آنان در آن گرفتار شدند دورى جوييم، اشتباهاتى ر= 75; كه آنان مرتك= 576; شدند جبران كنيم و براساس‏ تجربيات آنا= 06; پاسخى درخور به مشكلات ناشى از انقلاب بدهي= 05;. براى آنكه تلاش‏ كنيم ت= 575; اين مشكلات ر= 575; اگر چه بخشاً= 548; حل نمائيم، م= 610;‌بايست از فاصله زمانى بين خو= 583; و آنها بهره جوئيم، بى آنكه هوشيار= 09;‌مان را در اينبار= 607; از دست بدهيم كه انقلاب آت= 609; مشكلات جديد= 09; را در پى خواهدداشت ك= 07; ما اساساً قادر به پيش‏= 204;بينى آنها نيستيم.

۱&= #1785;- براى اينكه به مسئله حزب و كاركرد آن در دوره كنونى و طى انقلاب بازگرديم، م= 10;‌توانيم اساساً و بيش= 207; از همه يك پاسخ را دربا= 585;ه اينكه حزب [كم&#= 1608;نيستى] چه نبايد باش= 583; طرح كنيم تا سپس‏ پاسخ معينى به اين= 603;ه حزب چه بايد باشد بدهيم.

الف) حزب نميتواند ادعا نمايد ك= 607; حاملى بى همت= 575; يا تنها نمايندة آگاهى طبقات= 09; است. داشتن چنين انحصار= 09; امرى از پيش‏ تعيین‌شده نيست. آگاهى طبقاتى طبعا= 11; در درون طبقه بعنوان يك كل وجود دارد. حزب پيشروترين ارگان اين آگاهى است و نه چيز ديگرى. اين بدين معن= 609; نيست كه حزب عارى از خطاست، و همچ= 606;ين به اين معنى نيست كه حزب ميتواند در مواقع بخصوص= 09; در سطحى از آگاهى باشد ك= 607; ساير فراكسي= 08;ن‌ها يا بخش‌هاى طبقه نيز بدا= 606; دست يافته‌ا= 06;د. طبقه كارگر ي= 603;‌دست نيست ولـى بسوى يك‌دست شدن حركت ميكند. همينطور آگاهى طبقات= 09; نيز در جهت عموميت يافت= 06; و يك‌دست شدن جريان دارد. اين وظيفه حزب و ي&#= 1603;ى از كاركردها= 09; اصلـى آن است كه آگاهانه ب= 607; تسريع اين پروسه يارى رساند.

ب) بنابراين وظيفه حزب اس= 578; كه طبقه را راهنمايى كن= 83; و مبارزاتش‏ را به ثمر رساند. اين به معنى رهبر، چيزى كه به تنهايى بجاى طبقه تصميم م= 610;‌گيرد نيست.

پ) برپايه آنچه كه گفته شد ما اين امكان را مي‌= 576;ينيم كه گروه‌هاى متعددى (مهم نيست كه اين گروه‌ها خود را حزب بنامن= 583; يا نه) در درون طبقه و يا سازمان‌هاى متحد طبقه (شو&#= 1585;اهاى كارگرى) شكل بگيرند. حزب كمونيست به هيچ رو نمى تواند چنين حقى را براى خود قائل گرد= 583; كه اين گروه‌= 607;ا را ممنوع نموده و يا به آنها اعمال فشار نمايد. برعكس‏، حزب بايد پيگيرانه با چنين تلاش‌ه= 75;يى مبارزه نماي= 83;.

ث) همانند طبقه كه مي‌ت= 608;اند به عنوان يك كل دربرگيرن= 83;ه گرايشات انق= 04;ابى نزديك به هم باشد، حزب ني= 586; مي‌تواند در = 670;هارچوب برنامه خود امكان مخالف= 78;‌ها و يا وجود گرايشات را بپذيرد. حزب كمونيست برداشت حزب ت= 603;‌بنى (تك نهادى) را بدون قيد و شرط رد خواهد كرد.

ج) حزب به هيچ وجه نمي‌توا= 06;د يك كتاب حل‌ا= 604;مسائل معرفى نمايد = 603;ه در جزئيات به كليه مسائلـ= 09; كه مبارزة طبقاتى طرح م= 610;‌كند پاسخ دهد. حزب نه ارگان فنى= 548; ادارى و نه ارگان اجراي= 09; طبقه است. حزب يك ارگان سياسى است و بايد يك ارگا= 606; سياسى باقى بماند. اين پرنسيب هم براى مبارزا= 78; قبل از انقلا= 576; و هم براى مبارزات مقط= 93; انقلاب معتب= 85; است. بويژه اين نقش‏ حزب نيست كه "ستاد مركزى" قيام باشد.

د) ديسيپلينى كه حزب در سازمانيابى = 08; تعهد از اعضاى خود طلب مي‌كند، مي‌تواند تنها، واقعيتى در چ= 607;ارچوب يك آزادى پايدار براى بحث و انتقاد در درون مرزهاى برنامه حزب باشد. حزب نمي&#= 8204;تواند از اعضايى كه حول نقطه نظرات مهم و بخصوصى با حز= 576; توافق ندارن= 83; بخواهد كه آنان از نظرا= 578; فوق دفاع نموده و آنرا در طبقه پيش‏ برند. حزب نمي&#= 8204;تواند اين اعضاء را مجبور سازد ك= 607; در چنين مواردى برخلاف اعتقاد خود، مدافع حزب باشند. اين مسئله همچني= 06; در رابطه با احترام به عضويت اين‌ د= 587;ته از اعضاء بمثابه جزئى از سازمان و منافع عمومى آن صدق ميكند. واگذار نمود= 06; وظيفه دفاع ا= 586; مواضع مهم سازمان به رفقايى كه در آن موارد توافق ندارن= 83; به دفاعى ناصحيح از اي= 606; مواضع منجر م= 610;‌گردد. به همين دليل حزب نمي‌توا= 06;د در پى راه‌حل= 204;هاى سركوب‌گراي= 5;نه براى اعمال فشار بر اعضا= 609; خويش‏ باشد. حزب به طور اصولـى استفاده از قدرت و خشونت= 548; يا روابط متك= 609; بر قدرت در درون طبقه و رابطه خود با طبقه را طرد مي‌كند.

س‏) چنين حزب = 9; از طبقه نمي‌= 582;واهد كه به آن "ايمان" داشته باشد، يا كه قدرت را بدان بسپارد. حزب كمونيست اصولاً مخال= 01; هر شكل از واگذارى قدر= 78; طبقه به يك ارگان، گروه يا حزبى كه تحت كنترل مد= 575;وم طبقه نيست مي= 204;باشد. حزب كمونيست مدافع اين پراتيك حقيق= 09; است: هيئت‌ها= 609; منتخب و قابل عزل، كه هر زمان در مقاب= 604; مجامع عمومى مسئول و پاسخگو هستن= 83;. بدين ترتيب حزب مخالف هرشيوه‌اى جهت ارائه ليست‌هاى انتخاباتى ا= 86; طرف احزاب سياسى مي‌با= 88;د. هر نوع برداش= 578; ديگرى به ناچ= ار به عملى جانش= ين‌گرايانه منتهى مي‌گر= 83;د. حزب حق دارد از عضوى (كه منتخب تجمعى بوده و هنوز در مقابل آنا= 606; مسئول است) بخواهد كه ا= 586; پست خود در آن كميته يا ارگ= 575;ن دولتى استعف= 75; دهد، درحاليكه حز= 76; نمي‌تواند صرفاً به دلي= 604; تصميم خود عض= 608; ديگرى را جانشين وى كن= 583;.

ه) بالاخره، = 8; برخلاف احزا= 76; بورژوايى، حزب پرولترى نمي‌تواند نقش‏ بدست گيرى دولت و اداره آنرا ايفا كند. اين اصل پيوند تنگاتنگى با نياز طبقه بعنوان يك كل جهت برپايى دولت مستقل دوران گذار دارد. دست شستن از اين اصل بناچار م= 606;تهى به اين مي‌گر= 583;د كه حزب خصلت كارگرى خود ر= 575; از دست مي‌ده= 583;.

ى) از همه نكا= 78; فوق‌الذكر نتيجه مي‌شو= 83; كه: در عصر ما حزب كارگرى نميتواند حز= 76;ى توده‌اى باش= 83;. نظر ب = 7; اينكه چنين حزبى وظيفه ادارة دولت و يا سازمانده= 09; طبقه را بعهد= 607; ندارد، نظر ب= 607; اينكه حزب حو= 604; برنامه‌اى ت= 75; حد ممكن هم بسته و متمركز، گرد آمده، ضرورت= 75;ً تا زمان انقلاب و طى دوره انقلاب= 09; تشكيلات اقليت خواهد بود. بدين ترتيب مي‌با= 10;ست درك كمينترن دربارة احزا= 76; انقلابى- تود= 607;‌اى قاطعانه رد شود، دركى كه در همان زمان نيز اشتباه و محص = 8;ل دورانى سپرى شده بود.

۲&= #1776;- با برآمد مبارز= 77; طبقاتى در سا= 604; ۱۹۶۸ دورانى = 570;غاز گشت كه جريان كمونيست بينR= 04;المللى (ICC) آنرا مرحله‌اى از بيدارى تاريخى مجدد = 605;بارزة طبقاتى و بعنوان پاسخ= 09; به بحران آشك= 575;ر پس‏ از پايان دوره بازساز= 09; در بعد از جنگ جهانى دوم ارزيابى مي‌= 03;ند. در امتداد اي= 606; تحليل معتقد= 10;م كه اين دوران حامل شروط لازم براى تشكيل مجدد حزب مي‌باشد. گرچه اين شرايط تحت اوضاعى مستق= 04; از اراده ما است، اما اين انسان است كه تاريخ را مي‌= 587;ازد. بدين ترتيب شكل‌گيرى حز= 76; آتى نتيجه تلاش‏ آگاهانه و تعمق دقيق ما خواهد بود، تلاشى كه گرو= 607;‌هاى انقلابى موجود مي‌با= 10;ست از هم اكنون خود را وقف آن نمايند. اين تلاش‏ مستلز= 05; داشتن دركى روشن از خصلت شرايط عمومى (كه در تمام دوره‌ه= 75; معتبر است) و شروط ويژه كه دوره تاريخى پيشين فاقد آ= 606; بود مي‌باشد= 48; امرى كه با نقش‏ آتى حزب فردا (بمثابه چراغ راهنما) مرتبط خواهد بود.

۲&= #1777;- زمانى كه حزب آينده شكل مي‌گيرد= 48; يكى از مشخصه= 204;هاى اصلـى آن اين واقعيت خواه= 83; بود كه اين حزب برخلاف احزاب سابق بلاواسطه در مقياسى جهان= 09; ظاهر خواهد گشت.

* حت= 09; در گذشته نيز سازمان‌هاى سياسى طبقه جهانشمول بودند و به وحدت در سطح جهانى گرايشR= 07; داشتند. اما اين سازمان‌= 07;اى جهانى نتيجه گروهبندى تشكل‌هايى بودند كه، كم و بيش‏ در سطح ملـى و حول گروهبندى كه تا حدودى از بخش‏ بخصوصى سرچشمه مي‌گ= 85;فت و خود را در موقعيت پيشتاز جنبشR= 07; كارگرى بعنو= 75;ن يك كل مي‌یاف= 578; تاسيس‏ شده بودند.

جمعيت بين الـمللـى كارگران (IAA)اساس&= #1575;ً بدين روش‏ در سال ۱۸۶۴ حول پرولتارياى انگليس‏ تشكيل شد (كنگ&#= 1585;ه موسس‏ آن در لندن برگزار گرديد و براى يك دوره طولانى اتحاديه‌ها = 9; انگليس‏ نيروى اصلـى در (IAA) بودند و ت= 5; سال ۱۸۷۲ لند= 606; مقر اصلـى شوراى عمومى آن بود) . در اين دوره انگليسR= 07; پيشرفته‌تر¡= 0;ن كشور بود، جايى كه سرمايه‌دار = 9; آن قدرتمندتري = 6; و متمركزتري= 06; بود.

انترناسيون&= #1575;ل دوم نيز به رو&#= 1588;ى مشابه، و در اصل حول حزب سوسيال دمكرات آلـمان كه قد= 610;مى‌ترين، پيشرفته‌تر¡= 0;ن و نيرومندتري = 6; حزب كارگرى د= 585; اروپا و در جه&#= 1575;ن بود، گروهبندى شد. حزب سوسيال دمكرات آلـمان بيش‏ از همه محصول &#= 1578;وسعه عظيم سرمايهR= 04;دارى طى نيمه دوم قرن هيجدهم د= 585; آلـمان بود.

سرانجام حزب بلشويك آن قطبى بود كه ا&#= 1606;ترناسيونال سوم را تشكيل داد نه به اين دليل كه سرمايه‌دار = 9; جلوه ويژه‌ا= 09; در روسيه داش= 578; (گرچه روسيه در ميان كشورهاى صنعتى شده جهان مقام پنجم را داشت با اين همه بسيار عقب مانده بود) بلكه به اين دليل كه در اين كشور پرولتاريا ب= 82;اطر اوضاع ويژه، اولين و تنها پرولتارياي = 9; بود كه دولت سرمايه‌دار = 9; را سرنگون ساخت و قدرت را در طـى اولين موج انقلابى بدس= 78; گرفت.

وضعيت امروز در مقايسه با اوضاعى كه در گذشته در بسيارى از قلمروها غال= 76; بود بطور قاب= 604; ملاحظه‌اى متفاوت است. از سويى دورة احتضار سرمايه‌دار = 9; مانع از پيدايش‏ بخشR= 04;هاى جديد و بزرگى از پرولتارياى جهانى شد كه مي‌توانست ي= 03; قطب تازه‌اى را در كل جنبش‏ كارگر= 09; نمايندگى كن= 83; (مانند مورد آلمان ط= 609; قرن گذشته).

از سوى ديگر توازن اقتصادى، اجتماعى و سياسى مشخص‏ = 608; قابل ملاحظه‌اى در دوره احتضار سرما= 10;ه‌دارى در سيستم، بويژه در پيشرفته‌= 78;رين كشورها بوجو= 83; آمده است. دنياى سرماي= 07;‌دارى هيچگاه در تاريخ خود (عل&#= 1610;رغم تقسيمات ملى = 608; بلوك‌بندى‌ = 7;اى غلبه ناپذير= 88;) بدين درجه از رشد نرسيده بود، رشدى كه بخاطر توسعه تجارت و بكار= 711;يرى وسايل ارتبا= 91; جمعى مدرن ميسر شده است و اين درجه از رشد و يك‌دست= 609; و وابستگى بي= 606; بخش‌هاى مختلف آن بى‌= 587;ابقه بوده است. اين براى پرولتاريا ب= 07; معنى هم سطح شدن شرايط زندگى و هم‌س= 591;ح شدن تجربيات سياسى در ابعادى معين مي‌باشد.

سرانجام توسعه تاريخ= 09; مبارزه طبقاتى به سم= 578; انقلاب در اوضاع و احوا= 604; كنونى (همزما= 606;ى عمق بحران اقتصادى در ت= 605;ام كشورها و نه مانند ۱۹۱۷، وجود جنگ جهانى امپرياليست = 9;، و توانايى قابل توجه بورژوازى براى اتحاد د= 585; مقابل پرولتاريا) بدين معنى اس= 578; كه پيشروى مبارزه طبقاتى به نس= 576;ت گذشته به سطح بالايى از هم= 586;مانى، اتحاد و همگانى شدن حركت خواهد كرد.

همه اين شروط بدين مفهوم است كه حزب جهانى آينده= 48; همانند گذشت= 07; حول اين يا آن بخش‏ ملـى پر= 608;لتاريا شكل نخواهد گرفت بلكه در سطح جهانى بر &#= 1662;ايه روشن‌ترين و متكامل‌تري = 6; مواضع سياسى تشكيل خواهد شد.

به همين دلائل و بويژ= 607; امروز بسيار بيش‏ از گذشت= 607; ضرورت دارد ك= 607; گروه‌هاى كمونيستى متعدد موجود= 48; تلاش‌هاى خويش‏ را برا= 609; تشكيل اين قط= 576; و در درجه نخس&#= 1578; براى روشن كردن مواضع س= 610;اسى پرولترى بسي= 80; و متحد نماين= 583;. اين وظايف اساسى يك بخش= 207; مهم از مسئوليت آگا= 07;انه و دقيقاً حسا= 576; شده انقلابي= 08;ن در پروسه شكل= 204;گيرى حزب آتى مي‌ب= 575;شد.

۲&= #1778;- جريان كمونيست بينR= 04;المللى در انطباق با چنين چشم‌ان= 83;ازى قوياً بر اين ضرورت تاكيد دارد كه گروه= 204;هاى كمونيستى موجود با انزوايى كه خود در آن قرار گرفته‌= 75;ند مرزبندى كنن= 83; و عليه گرايش= 609; كه شروط گذشت= 607; را تبديل به الگويى براى امروز مي‌كن= 83; مبارزه نمايند. چنين گرايشاتى تنها مي‌توا= 06;د نتيجه مواضع سكتاريستى باشند. وظيفه ما اين است كه يك ديالوگ واقعى جهانى = 585;ا همراه با اين گروه‌ها با هدف مشخص‏ رف= 593; برداشت‌هاى انحرافى و تفسيرهاى خطاآميز كه ب= 585; نياز به پلمي= 603; يا ناآگاهى اين يا آن گروه بناشده است، بوجو= 583; آوريم. اين تنها روش‏ رسيدن به برخوردهاى واقعى بين نق= 591;ه نظرات سياسى براى گشودن راه يك پروسه گروهبندى و جابجايى سياسى است.

جريان كمونيست بينR= 04;المللى مشكلات بزرگ= 09; را كه بر سر راه عملى كرد= 606; اين وظيفه وجود خواهدداشت ناديده نمي‌= 11;يرد. بخش‏ اعظم اي= 606; مشكلات حاصل ضدانقلاب هولناكى است كه طبقه كارگ= 585; طى بيش‏ از ۴۰ سال تحت آن قرار داشته است. ضدانقلابى ك= 07; درهم شكسته شدن فراكسيو= 06;‌هاى چپ سربرآورد= 07; از كمينترن ر= 575; درپى داشت و ب&#= 1583;ين سان پيوستگى ارگانيكى كه بين تشكل‌ها= 09; سياسى كارگر= 09; گذشته در اواسط قرن وجود داشت گسسته شد. بدل&#= 1610;ل اين گسست در پ&#= 1610;وستگى ارگانيك، حز= 76; آتى بشيوه‌ا= 09; كه فراكسيون ايتاليايى باور داشت (از طريق تبديل شدن فراكسيو= 06; به پلى ميان احزاب قديم و جديد) شكل نخواهد گرفت.

اوضاع كنونى، پيشبرد پروس= 07; برخورد وجابجايى‌ه= 5; را كه منجر به قطب‌بندى گروه‌هاى كمونيستى ميR= 04;گردد ضرورى‌تر ميR= 04;نمايد. جريان كمونيست بينR= 04;المللى تلاش‏ كرده است كه به چنين پروسه‌= 75;ى از طريق تماس= 207; با ديگر گروه= 204;هاى اردوى كمونيستى يارى رساند. ما در كنفرانس‌ها = 9; بين المللى بين گروه‌هاى انقلابى فعالانه شرك= 78; كرده، پيشنهاداتى را نيز ارائه داده‌ايم.

ميبايست توجه كنيم، علت اينكه اولين كوشش‌= 07;ا به ناكامى انجاميد، بيش‏ از همه بستگى به پرا= 603;ندگى سكتاريستى داشت كه بخش‏= 204;هاى پراكنده چپ ايتاليا موج= 76; آن شدند. آنها اكنون با وجو= 583; تمام اظهارا= 78;‌شان درباره اينك= 07; "حزب تاريخى" هستند، كم و ب&#= 1610;ش‏ خودرأى مي‌ب= 75;شند. چنين "احزابى" اگر همچنان بر طر= 586; تلقى‌هاى كنونى خود اصرار ورزند (&#= 1662;نج عدد اكنون وجود دارد) مح&#= 1603;وم به خودرأيى و كوته بينى برگشت ناپذي= 85; هستند.

جريان كمونيست بينR= 04;المللى به سهم خود مطمئن است كه راه ديگرى وجود ندارد و راه ماركس‏ و انگلس،‏ لني= 06; و لوگزامبورگš= 8; بيلان و چپ كمونيست انت= 85;ناسيوناليس&#= 1578; در دهه ۳۰ است كه هميشه در تاريخ جنبش‏ كارگرى به پيروزى رسيد= 07; است، اين تنه= 575; راهى است كه اميد به ثمر رسيدن را با خود به همراه دارد، جريان كمونيست بينR= 04;المللى بيش‏ از هر زمان ديگرى مصمم است كه خود را وقف اين هدف نماي= 583;.

تشکیلا= 8; کارگران انترناسیون= 5;لیست

پیک انت= 85;ناسیونالیس&#= 1578;ی، سال اول = 211; بهار ۱۳۷= ;۶

www.i-w-o.org / www.internationalistworkers.org<= /o:p>

توجه: مطالب داخل [کروشه] از مترجم مي‌= 576;اشد.